Με τη ΝΑΟΥΣΣΑ ΜΠΟΥΤΑΡΗ, όλα είναι πιθανά. Αμέτρητα σενάρια εσωκλείονται μέσα της, ένας δαιδαλώδης ψυχισμός αχανής. Ανήκει σε εκείνα τα κρασιά σπουδής όπως αποκαλούνται, κυρίως λόγω του πολυπρόσωπου χαρακτήρα τους. Διόλου εύκολο κρασί ομολογουμένως. Κρασί που δύσκολα ταξινομείται με μεταβλητή το χρόνο. Σε κάθε του φάση -από τις πάμπολες που διέρχεται- αποκαλύπτει και μια νέα του όψη στο δοκιμαστή.

Ένα κλασικό μεν, παλαιάς κοπής ξινόμαυρο δε, που ποτέ δεν εφησυχάζει. Δύσκολα συγκρίνεται και σπάνια διαχειρίζεται κατάλληλα κατά τη χρήση του. Ως εκ τούτου, μπορεί να αδικηθεί στη νιότη του, να μην παλαιώσει ποτέ όπως του αξίζει και ως συνήθως, να δημιουργήσει πλείστα ερωτηματικά στο πέρασμά του. Θα είναι εκείνο «το κρασί της διπλανής πόρτας» το πιο μυστηριώδες όμως, ένα κρασί που θα κρύβει πολλούς άσσους στο μανίκι του.  

Νάουσσα Μπουτάρη 2009 στα χρώματα του ηλιοβασιλέματος. / φωτογραφία: winetaster

Στα χνάρια της ιστορίας

Το πρώτο ελληνικό εμφιαλωμένο κρασί, υποσχόταν πολλά, πραγματοποιούσε ακόμη περισσότερα! Αυτός είναι και ο λόγος που ακόμα και σήμερα συνεχίζει να αποτελεί μέσο στάθμισης πολιτισμού. Με χαμηλό κόστος απόκτησης σταθερά, περήφανη καταγωγή, και σημαντική δυνατότητα παλαίωσης, υπήρξε το ξινόμαυρο που επικοινώνησε πρώτο τα προσόντα της σπουδαίας ποικιλίας. Υπήρξε σύμβολο της παλαιάς σχολής οινοποίησης, ένα κρασί ανεξάντλητης γοητείας, που ποτέ δεν ξεπεράστηκε. Πάνω του, αποτυπώνεται ο χαρακτήρας της Νάουσσας αδρά. Η παλαίωση δε, ολόκληρη σπουδή του οργανοληπτικού φάσματος του ξινόμαυρου. Αμέτρητες οι μορφές, ακόμη μεγαλύτερες οι εναλλαγές και οι εκφάνσεις. Η Νάουσσα Μπουτάρη έχει απασχολήσει πολλάκις το winetaster, αντλώντας ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Χαρακτηριστική είναι και η κάθετη δοκιμή παλαιωμένων εκδοχών στην οποία μπορεί κανείς να ανατρέξει: https://winetaster.gr/κάθετη δοκιμή 2007-2009.

Δοκιμή του κλασικού

Όπως είθισται και όπως αναμένεται, το πιο δυνατό σημείο του κρασιού είναι η μύτη. Το ξινόμαυρο εδώ ξεδιπλώνει τον καλύτερό του εαυτό, συστήνει την προσωπικότητά του μέσω της φανερής εξέλιξης. Ορμητικά αρώματα από λικέρ βύσσινο, αποξηραμένο δαμάσκηνο, μοσχοκάρυδο – μπαχάρι, τυλιγμένα σε δέρμα. Αλλά και μαύρο τσάι, forest floor και αποξηραμένα porcini. Η οξείδωση προχωρημένη, ανακατεύεται με τη σοκολάτα και τις νότες καφέ.

Το κρασί όμως ζυγίζεται κυρίως στο στόμα. Και στο στόμα η Νάουσσα του 2009 προβάλλει τις δυσκολίες της χρονιάς. Η δομή εμφανίζεται κατακερματισμένη για την ηλικία του κρασιού, οι θηριώδεις τανίνες άγουρες κι ακάλυπτες από την αλκοόλη, ενώ η τονισμένη οξύτητα αγνοεί πλήρως τον μέτριο όγκο τον οποίο και τέμνει αυστηρά. Γεύσεις από ωριμασμένα φύλλα tobacco, μαύρο τσάι, σκουρόχρωμα μπαχαρικά και γη. Η ορυκτότητα έντονη, συνεχίζει ως το τέλος, μέσω της επίμονης γήινης επίγευσης με το αχνό κοκκινωπό φρούτο.

Η παλαίωση εξαντλείται κάπου εδώ, καθώς το αδυνατισμένο φρούτο δεν επαρκεί πλέον για την αναμονή που επιβάλλεται για την ωρίμαση της δομής. Συνετό κρίνεται να αποδεχτεί κανείς την παρούσα κατάσταση ως το άκρον άωτον μιας ολοκληρωμένης πορείας. Ως εκ τούτου, κρατά κανείς τα καλά σημεία της εξέλιξης, καθώς ο επιπλέον χρόνος που θα μπορούσε να κάμψει τις έντονες αιχμές οδηγεί το κρασί στην αγκαλιά της οξείδωσης. (88+/100)

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-