Με ένα ποτήρι κρασί ανά χείρας και σκέψεις πολλές. Ιταλικό κρασί, με την έγνοια πάντα στο ελληνικό όμως. Καλό το όνομα, καταξιωμένο, με τιμή στα είκοσι ευρώ η φιάλη. Το «βασικό» του παραγωγού για τη κλάση του, θα υποστήριζε κάποιος αν δεν γνώριζε πως ο ίδιος ο δημιουργός αρνείται πεισματικά κάτι τέτοιο, πως δεν παράγει δηλαδή κανένα «βασικό» κρασί και πως τα αντιμετωπίζει όλα ισάξια. Έχει το λόγο του. Ανακαλώ μνήμες, αναζητώ στα αμέτρητα κρασιά του παρελθόντος ανάλογη αντιμετώπιση. Όχι χάριν αναμέτρησης φυσικά, κανένα κρασί δεν αξίζει κάτι τέτοιο. Μα μια τακτική που χαρμανιάζει αρκετές ξενικές ποικιλίες -γαλλικές όλες- και αφαιρεί απολύτως το βαρέλι, επιδιώκει να πει πολλά με λίγα λόγια. Προφανώς και δεν αγχώνεται ένας έμπειρος οινοποιός της Maremma να προστατέψει πεισματικά, -όχι εμμονικά σίγουρα- τις γηγενείς ιταλικές ποικιλίες. Προφανώς και γνωρίζει καλά πως το αποτέλεσμα που θα προκύψει είναι ανώτερο από κάποια άλλη επιλογή. Για αυτό και το επιχειρεί. Ποτέ τυχαία.

Με την ευκαιρία, δεν μπορώ να μη σκεφτώ εκείνη τη κατηγορία ερυθρών (ελληνικών) κρασιών που προάγουν μια «απελευθέρωση» σαν αποκομμένη ιδέα. Αναφέρομαι σε μια ολοένα και πλατύτερη βάση κρασιών, η οποία εν ονόματι της δήθεν αποκατάστασης της αυθεντικής αξίας της ποικιλίας, το κρασί πνέει τα λοίσθια. Κρασιά ωμά και επιπόλαια, χωρίς καμία τεχνική υποβοήθηση ένεκα «άποψης» και μια ποικιλία ανέτοιμη να υποστεί τέτοια δοκιμασία. «Είναι το γρήγορο που αργεί», για να θυμηθούμε και το στίχο. Προφανώς σε αυτή την περίπτωση, δεν απελευθερώνεται καμία ποικιλία, αντιθέτως κακοποιείται στο βωμό του γρήγορου κέρδους. 

Σαν «σταυρωμένες» οι αμπελιές που φέρουν την ελπίδα. / φωτογραφία: Δημήτρης Βίγλης

Η ελεύθερη σκέψη νικά

Το εν λόγω ιταλικό κρασί ως παράδειγμα, διέθετε πλούσιο σώμα (!) και μια γερή κορμοστασιά από άφθονο και πολυποίκιλο φρούτο που ήταν αδύνατο να καταπιεί η αλκοόλη, ενώ εξασφάλιζε τη πολυπόθητη οξύτητα που χώνευε όμως τεχνηέντως. Όλα τα ρύθμιζε το φρούτο! Ωριμασμένο στην εντέλεια, εξασφάλιζε τέτοια πληρότητα, που κάθε επιπλέον τεχνική θα αποτελούσε πλεονασμό. Δίπλα του, μόνο το τερουάρ σε έξαρση, γέμιζε με ορυκτή αλμύρα τον ουρανίσκο! Κάπως έτσι, εισάγεται κανείς στο κεντρικό νόημα. Η βόμβα αυτή φρούτου πρωταγωνιστεί γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Αυτό που υπόσχεται ο παραγωγός, το πραγματοποιεί. Η ιδέα νικά. Και όλα αυτά, σε blend από merlot, cabernet sauvignon, syrah και cabernet franc! Και με ανοιχτά μυαλά! Και πού; Εκεί όπου ο τοπικισμός λατρεύεται φανατικά!

Το στοιχείο-κλειδί που κάνει τη διαφορά είναι η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΦΡΟΥΤΟΥ που επιτρέπει την επιλογή. Ουσιαστικά ο συγκεκριμένος παραγωγός δηλώνει με αυτοπεποίθηση πως «ξέρω τι έχω στα χέρια μου», «επιλέγω αυτό και μόνο αυτό να αναδείξω, παρά να κατευθυνθώ οπουδήποτε αλλού αν και μπορώ!» Γίνεται ξεκάθαρη η επιλογή στο αποτέλεσμα. Ναι, σίγουρα αυτό αποτελεί πολυτέλεια, αλλά ο τρόπος σκέψης είναι διδακτικός, ως προς τις αναλογίες που κάθε οινοποιός καλείται να διαχειριστεί. Σε μια φάση που υιοθετείται κατά κόρον «η αβάσταχτη ελαφρότητα του οινικού είναι», διότι απλώς συμφέρει, διότι είναι γρήγορη άρα και οικονομική η διαδικασία παραγωγής, διότι δεν κουράζει τον καταναλωτή, το κρασί απογυμνώνεται, δεν εκμοντερνίζεται. Σε κάθε περίπτωση, στο τελικό προϊόν αποτυπώνεται καθαρά η διαφορά μεταξύ υψηλής τεχνογνωσίας και προχειρότητας. «Κοντή γιορτή, κοντή χαρά!»

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-