Γιατί να καταπιαστεί κανείς με ένα chardonnay στις μέρες μας; Ιδίως όταν αυτό κατοικοεδρεύει στη Νότιο Αφρική; Μπορεί άραγε η ποικιλία από μόνη της να αποτελέσει το τέλειο κίνητρο; Θα ίσχυε κάτι τέτοιο αν οι ποικιλίες “έκαναν” τα κρασιά. Μεγάλος ντόρος γίνεται για τις ποικιλίες, που έχει οδηγήσει σε διαφόρων ειδών παρερμηνείες πλέον. Όσο σημαντική κι αν θεωρείται προφανώς η γενετική καταγωγή ενός κρασιού, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μια οινοποίηση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Οπότε, αν ΜΠΟΡΕΙ ένας παραγωγός να οινοποιήσει ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ CHARDONNAY, επιβάλλεται να το κάνει! 

Η ευπροσάρμοστη συμπεριφορά του chardonnay σε κλιματολογικές κι εδαφικές συνθήκες, μπορεί να αποτελεί σίγουρα δέλεαρ για την επιλογή του, σε καμία όμως περίπτωση δεν αποτελεί εγγύηση για ένα ποιοτικό αποτέλεσμα διάκρισης. Καμία ποικιλία, εφόσον μπαίνει επιτακτικά στο πλαίσιο, δεν αποτελεί εγγύηση ή έστω ασφαλές καταφύγιο όπου μπορούν να καταφύγουν οι ανασφάλειες ενός εγχειρήματος. Η νότιος Αφρική, τα τελευταία χρόνια έχει προσφέρει αρκετά σημαντικά κρασιά από διεθνείς ποικιλίες. Αν φαντάζεστε όμως ιδιαιτέρως θερμές συνθήκες λόγω προέλευσης, πρέπει να αναθεωρήσετε, μιας και η άκρως ενδιαφέρουσα οινοποιητική ζώνη που αναπτύσσεται κυρίως στο ακρωτήρι καλής ελπίδας ψύχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό! Οι μόλις 13,4 αλκοολικοί βαθμοί του καλοφτιαγμένου chardonnay των Hamilton Russell vineyards το επιβεβαιώνουν!

Η άλλη όψη του νεοκοσμίτικου chardonnay / φωτογραφία: winetaster

Ένα φιλόδοξο chardonnay

Μέτριο χρυσαφί το χρώμα του. Από την πρώτη κιόλας επαφή, το κρασί μιλά τη γλώσσα τη νεοκοσμίτικη. Αυτό θα πει πως αγκαλιάζει το πληθωρικό ύφος όπως αυτό προκύπτει από το άφθονο βαρέλι, κατά πάσα πιθανότητα εννέα μηνών. Ιδιαίτερα αρώματα από ινδοκάρυδο, τζίντζερ, μπαμπού και betadine. H μπανάνα με τη γλύκα της είναι εδώ μαζί με άλλα μαλακά τροπικά, φλούδες κίτρου-κυδωνιού, κρεμώδεις αποχρώσεις. Σκουρόχρωμα μπαχαρικά και καβουρντισμένοι ξηροί καρποί. Στο ήπια λιπαρό στόμα η παρουσία δρυός έντονη, συνοδεύει σε μεγάλο βαθμό το κρασί παρόλο που διατηρούνται τυπικά οι δομικές ισορροπίες εν γένει. Γεύσεις από καρύδα, μάνγκο, ανανά, γκρέιπφρουτ και νωπό ξύλο. Έντονο και το ορυκτό στοιχείο. Το επιθετικό ιώδιο που διαχέεται συναντά την ουρά της αλκοόλης. Η καπνιστή επίγευση μακρά, επανέρχεται ρυθμικά με νότες βουτύρου και ξύλου. 

Αν δεν ήταν αυτό που είναι, ένα κρασί Αφρικής πρώτα κι έπειτα ένα chardonnay, θα απαιτούνταν μεγαλύτερη αυστηρότητα κρίσης. Ακόμη μια φορά, αποδεικνύεται πως και η πιο διαδεδομένη ποικιλία μπορεί να μπει σε δεύτερη μοίρα, και να προσφέρει ωστόσο καλά κρασιά. Καλά και όχι εντυπωσιακά, ποσώς αν ληφθούν υπόψιν οι διεθνείς βαθμολογίες που απονέμονται καθ’ υπερβολήν. Σε τι βαθμό αυτό αποτελεί ζητούμενο, εκτός από αυτό της κερδοφορίας; Με την ευκαιρία, θα άξιζε να αναρωτηθούμε αν και η Ελλάδα μας αξίζει να συνεχίσει να επενδύει σε ποικιλίες-ντίβες όπως το chardonnay. Ίσως να είχε νόημα, αν δεν υπήρχε το ασύρτικο. Εν κατακλείδι, το τεχνικό αυτό chardonnay των Hamilton Russell vineyards δεν κάνει λάθη, δεν κάνει όμως και την καρδιά να πάλλεται! Τιμή: €60 (92/100)

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-