Οι επιδόσεις ξαφνιάζουν

Ευκαιρίας δοθείσης κατατίθεται ο αινιγματικός απολογισμός έπειτα από εμβάθυνση στα κρασιά της περιοχής. Σίγουρα δεν αποτελεί είδηση η εξαιρετική φόρμα των κρασιών της Αιγιάλειας -για τους μυημένους τουλάχιστον-, κρασιών που ταυτίζονται πλέον με τον τόπο και τιμούν τις γηγενείς ποικιλίες, με κυρίαρχες εκείνες του ροδίτη και της μαυροδάφνης. Επίσης αξιοθαύμαστη είναι η μαχητικότητα των ανθρώπων της, η επαγρύπνηση και το ταλέντο που προάγει τις φιλοδοξίες τους.

Αυτό που εντυπωσίασε και εντυπωσιάζει, είναι πως στην πράξη σημειώνονται επιδόσεις οριζοντίως που αντιστοιχούν σε ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΤΕΡΟΥΑΡ! Η επικαιρότητα ανανεώνεται συντηρητικά σε σχέση με τα κεκτημένα, καθώς η εξέλιξη έχει ξεπεράσει πλέον το επίπεδο της αισιοδοξίας. Πιο συγκεκριμένα, οινοποιήσεις ροδίτη γνωστών οινοποιείων (ακόμη και σε blend) κοιτούν κατάματα κορυφαίες Σαντορίνες! Όχι μόνο δεν αποτελεί υπερβολή, αλλά ούτε και μεταφορά, καθώς η ομοιότητα δεν αφορά μόνο στο ποιοτικό, αλλά και στο μορφολογικό επίπεδο! Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο δυναμικός ορεινός ροδίτης ταυτίζεται οργανοληπτικά ακόμα και με φινετσάτα δείγματα ασύρτικου Σαντορίνης! Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται. Αιγιάλεια, η νέα Σαντορίνη;  

Η κλιματική κρίση μιλά

Αν ληφθούν υπ’ όψιν οι απαιτήσεις που δημιουργεί πλέον η κλιματική κρίση, η ανάδειξη φιλόξενων περιοχών ως προς τα νέα ζητούμενα έρχεται στο επίκεντρο της προσοχής. Εφόσον το υψόμετρο μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά για το αμπέλι, καθώς η πτώση της θερμοκρασίας στα ορεινά μπορεί να συμβάλλει στη βιωσιμότητά του, η Αιγιάλεια αποτελεί ιδανική επιλογή. Εκτός αυτού, τα πολλαπλά οφέλη, όπως η καλή αποστράγγιση λόγω έντονων κλίσεων, ο φυσικός κλιματισμός και η γειτνίαση με τον κορινθιακό κόλπο, εξασφαλίζουν την υγεία της πρώτης ύλης. Παρά ταύτα, ο μικρός αριθμός αυτόχθονων οινοποιείων και η φειδωλή προσέλκυση νέων επενδύσεων, καθυστερεί τη σύσταση ενός ισχυρού brand ανάλογου των ευοίωνων προοπτικών.

Οι μικροί κλήροι προστατεύουν τη φυσιογνωμία της περιοχής και συμβάλλουν οπωσδήποτε στη διατήρηση της γραφικότητας και της ιστορικά σημαντικής παράδοσης. Σε τι βαθμό όμως ο κατακερματισμός της αγροτικής γης και κατά συνέπεια η περιορισμένη συστηματική ενασχόληση μπορούν να εξασφαλίσουν τη μακροημέρευση της αμπελοκαλλιέργειας, και δη της πολυπόθητης ανάπτυξής της; Η αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων της Αιγιάλειας μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα πραγματικότητα, ένα ξέφωτο δημιουργίας όπου θα εκφράζεται με καθαρή φωνή το σύνολο του ελληνικού κρασιού.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ appeared first on Wine Taster.

«Δοχεία ζωής»

Το κρασί σαν πολυμορφικό κάτοπτρο σπέρνει τους ιριδισμούς του στους εύφορους τόπους. Η κοινωνική διάσταση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας απλώνεται στους απέραντους αμπελώνες. Η δραστηριότητα της οινοποίησης συναντά ακόμα μια φορά εκείνη της αρχιτεκτονικής, καθώς και τα δύο αντικείμενα απευθύνονται στο κοινό ως φορείς πολιτισμού, αλλά και ως ενεργοί διαμορφωτές αισθητικής παιδείας μέσα από τη διαρκή αλληλεπίδραση. Ο ίδιος ο Κωνσταντινίδης αναφέρεται στην κατοικία ως «δοχείο ζωής». Αντίστοιχα, και μια φιάλη κρασιού μπορεί να χαρακτηριστεί ομοίως: Δοχείο ζωής. Ζωή που ξετυλίγει τις πτυχές της καθώς ο χρόνος κυλά, μαζί με τον άνθρωπο και την ιστορία.

Όπως ακριβώς ένα αρχιτεκτόνημα δεν αποτελεί στατικό οικοδόμημα, αλλά ένα σύστημα που ωριμάζει κι εξελίσσεται μέσα στο χρόνο, έτσι και το κρασί -που διαρκώς αλλάζει- μετουσιώνεται σε ενεργό χρονικό.

Όπως ακριβώς ένα αρχιτεκτόνημα δεν αποτελεί στατικό οικοδόμημα, αλλά ένα σύστημα που ωριμάζει κι εξελίσσεται μέσα στο χρόνο, έτσι και το κρασί -που διαρκώς αλλάζει- μετουσιώνεται σε ενεργό χρονικό. Η ταύτιση δεν αφορά συμβολισμούς ή μεταφορές. Συμβαίνει να ανακαλούμε μνήμες με τα «μονοπάτια» του σπιτιού ή των σπιτιών που αγκάλιασαν τα βήματά μας, ακριβώς όπως δεν ξεχνάμε τους δρόμους του κρασιού που οδήγησαν σε αποκαλυπτικές θέες. Καθώς οι καιροί και οι άνθρωποι αλλάζουν, ενώ η πραγματικότητα ανανεώνεται -πολλές φορές με σκληρό τρόπο- οι παράλληλες οντότητες που εξετάζονται, μετατρέπονται σε πολύτιμα αρχεία ζωής. 

Δύο κόσμοι σαν ένας

Ο εξαίρετος αθηναιογράφος Νίκος Βατόπουλος, στην «Άγνωστη Αθήνα» του, αναφερόμενος στη χρυσή 30ετία που έλαμψε ο μοντερνισμός στα αθηναϊκά προάστια, αναφέρει πως: «θα έρθει η ώρα που θα μελετηθεί και ως φαινόμενο αισθητικό, αλλά και ως φαινόμενο που εξηγεί συμπεριφορές, ντυσίματα, διαβάσματα, ταξίδια και οικογενειακά βιώματα». «Είναι ένας ολόκληρος κόσμος», σημειώνει. Ένας κόσμος που αφουγκραζόταν τις διεθνείς εξελίξεις, που δεν περιοριζόταν από την ευκολία κι επέτρεπε να επηρεάζεται δημιουργικά. Άφησε εποχή με ενεργό κριτήριο, έκτισε ένα περιβάλλον συνεπές, χωρίς να παραδίδεται.

Ο κόσμος του κρασιού που ανατέλλει στις μέρες μας, μοιάζει να έχει ακτίνες τόσο μακρινές που αγγίζουν εκείνη την εποχή στην οποία αναφέρεται ο Βατόπουλος. Ένας ολόκληρος κόσμος είναι και το κρασί. Οι δύο αυτοί κόσμοι εισχωρούν νοηματικά ο ένας μέσα στον άλλον, σαν να συνομιλούν σε βάθος. Και οι δύο, εκφράζουν έναν τρόπο ζωής που γίνεται εφικτός όταν ο πολιτισμός ακμάζει. Όταν και όποτε συμβαίνει αυτό, κερδίζει ο ίδιος ο άνθρωπος. Τέτοιος κόσμος φωτισμένος, ακόμα κι αν αλλοιώνεται επειδή μοιραία οι εποχές αλλάζουν, αφήνει το αποτύπωμά του στον ρου της ιστορίας. Αναπόφευκτα, θα επανέρχεται ως σημείο αναφοράς για να εμπνέει διαχρονικά.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ appeared first on Wine Taster.

Είναι αλήθεια πως το κρασί εγείρει πάθη και ενεργοποιεί εύκολα τη ψυχολογία, γεγονός που οδηγεί σε ατραπούς. Η θεώρησή του, πολλές φορές περιλαμβάνει μια φαντασιακή εκδοχή, εσκεμμένα ή μη. Η ανάγκη υποστήριξης του οινικού οικοδομήματος, ενίοτε αγκαλιάζει και αοριστίες που εξυπηρετούν πλάνες. Όταν τα όρια είναι αχνά, οι διατυπώσεις αφορούν όρους ανυπόστατους, καθώς τότε κάθε αποτέλεσμα μπορεί να είναι αποδεκτό. Η «κομψότητα», από στόμα σε στόμα χάνει το βάρος της.

Μάχη εντυπώσεων

Διανύουμε τα χρόνια της ελευθεριότητας, της αποκαθήλωσης του κανόνα. Όλα χωρούν. Καταρρέει η άποψη και αποθεώνεται η γνώμη. Τα όρια δεν αναγνωρίζονται και δεν συγχωρούνται. Η αποδόμηση των αρχών, σαν κατεδάφιση που δεν σηκώνει σκόνη, ενοχοποιεί τα σύμβολα. Η κομψότητα πλέον, εκλαμβάνεται σαν αδυναμία. Η πραγματικότητα αυτής της αλλοίωσης, προσφέρεται για πάσης φύσεως ευκαιριακή εκμετάλλευση που επιβάλλεται με το μπούγιο των εύκολων εντυπώσεων. 

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η επιλογή της «κομψότητας» στο κρασί, μπορεί να φαντάζει με ουτοπία. Πρόκειται για ρίσκο ή για ουσιαστική διαμόρφωση του νέου κρασιού, στενά συνδεδεμένη με τον πυρήνα της ύπαρξής του; Τίθεται δίλλημα; Η διατήρηση της ταυτότητάς του ενώ θα παραμένει ανταγωνιστικό με όρους της αγοράς, αποτελεί αληθινή πρόκληση. Αν υποταχθεί τυφλά στη ζήτηση, θα αναπαράγει τα σημεία των καιρών. Το κρασί όμως, ανέκαθεν πρέσβευε πολιτισμό.

Η αντίληψη περί δύναμης

Η αντίληψη σχετικά με τη δύναμη, συνδέεται άρρηκτα με την αισθητική, την παιδεία, άρα και με την ευρύτερη καθεστηκυία κουλτούρα από την οποία απορρέουν και τα ανάλογα κριτήρια που προσδιορίζουν την έννοια της κομψότητας. Η ιστορική παρακαταθήκη επίσης, η παράδοση και ο αποτιμημένος πολιτισμός, συνδέονται με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη δύναμη. Δεν είναι διόλου περίεργο πόσο αποκλίνει η αμερικανική κριτική από την ευρωπαϊκή. Τα πρότυπα διαφέρουν σημαντικά, όπως είναι λογικό. Γεγονός που ενδεχομένως προκαλεί συγχύσεις. Το μετρικό σύστημα των κρίσεων, άρα και η όποια σύγκριση με αυτό, διαφέρει επίσης ριζικά. Το ύφος των κρασιών που προκρίνονται κατά συνέπεια, συνδέεται αναπόφευκτα με τις ανάλογες αναφορές. Αρκεί να φέρουμε κατά νου ένα τζιπ hummer δίπλα σε μια alfa romeo εποχής ή μια lancia Aurelia του 1955! Για τον ευρωπαίο, ως κομψότητα νοείται η δύναμη να εμπνέει κανείς, όχι να επιβάλλεται με το όποιο μέγεθος. 

Η κομψότητα ορίζει και την κλασικότητα / φωτογραφία: winetaster.gr

Ο ρόλος της οινικής δομής

Συχνά αναφέρεται πως τα υψηλά επίπεδα αλκοόλης στο κρασί αλλοιώνουν το λεπτεπίλεπτο χαρακτήρα του και αυξάνουν την πληθωρικότητά του, άρα αφαιρούν πόντους από την κομψότητα του κρασιού εν τέλει. Η ύπαρξη τονισμένου αλκοόλ ποσοτικά, δεν συνεπάγεται αυτόματα πως απειλεί και τη κομψότητα του κρασιού. Πολλά από τα πιο φίνα κρασιά του κόσμου δεν φοβούνται την αλκοόλη. Είναι αλήθεια πως μια τέτοια επιλογή μπορεί να λειτουργήσει πιεστικά επί της επιδιωκόμενης ισορροπίας, η αλκοόλη όμως, αλληλοεπιδρά και με λοιπούς παράγοντες. Η εξέτασή της αποσπασματικά, προφανώς και δεν αρκεί για διεξαγωγή συμπερασμάτων. Η διαχείριση του αλκοόλ, η ενσωμάτωσή του έτσι ώστε να μην εξέχει του συνόλου, αλλά και η διατήρηση των απαραίτητων αντιθέσεων για να ισοσταθμιστεί η παρουσία του, άπτεται της τεχνικής δεξιότητας του οινοποιού. Μια πρόκληση που ισχύει εξίσου και για τα κρασιά με χαμηλά επίπεδα αλκοόλης. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για το ρόλο του βαρελιού και για την περιβόητη χρήση του, που έχει άδικα ενοχοποιηθεί στις μέρες μας.

Το κομψό κρασί

Κομψό, είναι το πραγματικά δυνατό κρασί. Εκείνο που επιλέγει να αποκρύπτει τεχνηέντως την ισχύ των δομικών παραγόντων του (φροντίζοντάς τους όμως επιμελώς), παραχωρώντας όλο το χώρο στην ατόφια έκφραση του σταφυλιού και του τερουάρ. Είναι το κρασί της ισορροπίας, της αρμονίας, της εσωτερικής γαλήνης. Κομψό είναι το κρασί αυτοπεποίθησης και αυθεντικής έκφρασης. Το κρασί που δεν μιμείται, αλλά πατά γερά στα πόδια του. Εκείνο που υπερασπίζεται τις επιλογές του, το διαχρονικό. Το κομψό κρασί δεν υποβάλλεται στις επιταγές της μόδας. Είναι εκείνο που κερδίζει τις εντυπώσεις χωρίς να το επιδιώκει. Είναι εκείνο που επανεφευρίσκει τους κανόνες, αφού τους κατέχει εις βάθος. Κομψό είναι το αλησμόνητο κρασί.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΠΕΡΙ ΚΟΜΨΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΟΙΝΟΥ appeared first on Wine Taster.

Πώς γίνεται αντιληπτή όμως αυτή η αφοσίωση εκτός των τειχών των εμβληματικών chateaux; Η δοκιμή τους παραμένει πόθος ή μπορεί να προκαλεί και αποστροφή πλέον λόγω του άκρατου δεσποτισμού; Ακόμα κι αν τα κρασιά αυτά πρεσβεύουν τη χρηματιστηριακή αξία, σε τι βαθμό μπορούν να αγγίξουν τελικά την καρδιά του οινόφιλου; Η σταθερότητα που ευαγγελίζονται, συνάδει με τη συχνή αλλαγή ιδιοκτησιακών τίτλων με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οινική δημιουργία; Τι εκφράζει η ζήτηση σπάνιων ΓΗΓΕΝΩΝ ΠΟΙΚΙΛΙΩΝ και τι ρόλο δύναται να παίξει η χώρα μας στα νέα δεδομένα; Είναι η στιγμή που οι απανταχού φίλοι του κρασιού γυρίζουν την πλάτη στα δόγματα προς αναζήτηση της οικειότητας; 

Ελληνικό ή ξένο fine wine;

Είναι λογικό να επιχειρείται η σύγκριση της εγχώριας παραγωγής κρασιού με εκείνη του εξωτερικού; Η αυστηρή τεχνοκρατική αντίληψη ρέπει προς την υπεράσπιση μιας «αυτονόητης» διάκρισης υπέρ της ξενικής -με όποιον κίνδυνο συνεπάγεται κάθε είδους γενίκευση- αντλώντας την επιχειρηματολογία της από πάγιες θέσεις, όπως η μακρά παράδοση, η τεχνογνωσία ή και ο σωρευμένος πλούτος των παραγωγών της αλλοδαπής ως εγγύηση ελέγχου της ποιότητας. Καμία αντίρρηση. Καμία έκπληξη επίσης! Σίγουρα δεν αποζητά εκπλήξεις -δυσάρεστες έστω- όποιος επιλέγει ένα Clos de la Roche, όμως τι σκέψεις και τι συναισθήματα θα προξενούσε ο Παλιοκαλιάς του Κωστή Δαλαμάρα δίπλα του σε μια τυφλή δοκιμή; Ας μην ξεχνάμε, πως έτσι αναδείχθηκαν αμερικανικά «outsiders» σε fine wines διεθνούς φήμης το 1976, όπως τα Stag’s Leap και Montelena στην περίφημη κρίση του Παρισιού, γνωστή και ως «judgement of Paris».

Το Margaux είναι Margaux, δύσκολα αποκαθηλώνεται. Και η Σαντορίνη είναι Σαντορίνη. Η ευχαρίστηση δεν εξαντλείται στο όνομα. Κάθε σύγκριση σε αδιευκρίνιστο πλαίσιο είναι σχετική και μπορεί να τίθεται μέσα από παρωπίδες ή και εμπορικές σκοπιμότητες.

Το Margaux είναι Margaux, δύσκολα αποκαθηλώνεται. Και η Σαντορίνη είναι Σαντορίνη. Η ευχαρίστηση δεν εξαντλείται στο όνομα. Κάθε σύγκριση σε αδιευκρίνιστο πλαίσιο είναι σχετική και μπορεί να τίθεται μέσα από παρωπίδες ή και εμπορικές σκοπιμότητες. Το ελληνικό κρασί δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Το αποδεικνύει συνεχώς με τα άλματά του. Ο ρυθμός της εξέλιξής του δε, εντυπωσιάζει περισσότερο από την όποια «ατσαλάκωτη εικόνα» των απόμακρων chateaux. Σε τι βαθμό πλέον πείθουν τα σύμβολα του ακραίου συντηρητισμού όταν επιχειρούν να επιβληθούν με αναχρονιστικούς όρους, όπως η περίφημη ναπολεόντεια κατηγοριοποίηση του 1855 (!) που αμφισβητείται ανοιχτά στις μέρες μας; 

Παλαιό αμπέλι σαν γλυπτό / φωτογραφία: winetaster.gr

H αυθεντικότητα νικά

Ο σπουδαίος δάσκαλος της αρχιτεκτονικής Δημήτρης Πικιώνης, σχολίασε κάποτε πάνω από σχέδιο φοιτητή: «άσε τη μουτζούρα αυτή εδώ, μην το τελειοποιείς, μην το χαλάς!» Πόση τελειότητα τελικά είναι αρκετή για να ενεργοποιηθεί το συναίσθημα; Πώς η αυθεντία συνομιλεί με τον κόσμο που αγαπά το κρασί; Ο κανόνας της αγοράς είναι ωμός, προσεγγίζει τα πάντα αριθμητικά. Ο Πικιώνης τον γνώριζε καλύτερα από τον καθένα, δεν επέτρεψε όμως την αλλοτρίωση. Ανέδειξε το μεγαλείο του προσιτού, του γνήσιου, του μέτρου του ελληνικού. Το ελληνικό κρασί, αν συγκρίνεται άστοχα ή και εσκεμμένα ακόμα με ξένα brands, μοιραία θα πέφτει θύμα μιας ασύμμετρης αναλογίας. Από τη στιγμή που το μέγεθος δεν αποτελεί δείκτη ποιότητας και οι παράγοντες δημιουργίας οίνου είναι μοναδικοί κι ανεπανάληπτοι, το ελληνικό κρασί διαπρέπει ως έχει. Όποιος δημιουργεί με αφοσίωση και καταφέρνει να εμπνέει χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς καταπιεστικά «status», κερδίζει σε αυθεντικότητα και ουσία. Τι σημασία έχει αν είναι Έλληνας ή ξένος, εύρωστος ή όχι; Αρκεί να είναι αληθινός.

(Στην κεντρική φωτογραφία φιλοξενείται το οινοποιείο Βασιλείου της Νεμέας)

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post CHATEAUX ΑΥΘΕΝΤΙΑΣ ‘Η ΚΤΗΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣ; appeared first on Wine Taster.

Σε τι βαθμό άλλαξε τη Νεμέα το αγιωργίτικο, αναρωτιέμαι καθώς παρεκκλίνω από την εθνική οδό ενώ εισέρχομαι στην αγκαλιά του δρόμου εκείνου που οδηγεί στο κέντρο της αρχαίας Νεμέας; Η δράση εδώ επικεντρώνεται διαχρονικά στην αμπελοκαλλιέργεια, κι εξαντλείται σχεδόν στο αγροτικό μετερίζι. Η φυσιογνωμία της περιοχής, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, διατηρεί τα σημάδια κόπωσης σαν να τα έχει αποδεχτεί οριστικά. Διερχόμενος από το κατά τα άλλα φροντισμένο και καθαρό κέντρο της, διαπιστώνω πως κι εκείνο ακόμα γλύφει τις πληγές του. Παρατηρώ τα σύμβολα τα σκουριασμένα, σφίγγω στη χούφτα τις κοφτερές γηγενείς ποικιλίες, θυμάμαι ακόμα το περιβόητο “momentum”, τη στρατηγική. Δεν αποφεύγω να κοιταχτώ μέσα από τα θαμπά τζαμιλίκια ενός ακόμα ερειπωμένου μαγαζιού της Δερβενακίων, ενώ περιμένω να ανοίξει τις πόρτες του ο σύνδεσμος οινοποιών.

Η μοναξιά των Αγίων Αναργύρων – Κούτσι / φωτογραφία: winetaster.gr

Τα αγιωργίτικα

Ευτυχώς η πίστη στο κρασί ανακουφίζει. Τα λιγοστά κρασιά στην καθιερωμένη στάση στο χώρο του Σ.Ο.Ν. στα πλαίσια των Μεγάλων ημερών Νεμέας, προφανώς και δεν αντιπροσωπεύουν ποσοτικά αλλά και ποιοτικά τη δυναμική της περιοχής. Λείπουν πολλά, υπάρχουν όμως κρασιά ενδιαφέροντα. Κρασιά που προστατεύουν το φρούτο τους, που διασώζουν την αξιοπρέπειά τους. Τα αγιωργίτικα με τις κλιμακώσεις στο στυλ τους βρίσκονται σε καλό επίπεδο, αποτελούν σύγχρονα ερυθρά που φανερώνουν τον αγώνα των παραγωγών να κατανοήσουν την εποχή και τις ανάγκες της. Σε μεγάλο βαθμό καταφέρνουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις, αφού έχουν καταφέρει να προσφέρουν ερυθρά φινέτσας και δομικής ισορροπίας. Παρά τις δυσκολίες και την πρόσφατη μεγάλη φωτιά που κατέκαψε μεγάλο μέρος σημαντικής παραγωγής, το αγιωργίτικο δεν λύγισε.

Θετική εξέλιξη αποτελεί η εισαγωγή του νέου προτύπου ποιότητας «NEMEA LIONS» που θα απονέμεται σε αγιωργίτικα ΠΟΠ βάσει αυστηρών κριτηρίων. Αυτά αφορούν τις χαμηλές αποδόσεις (κάτω από 800 κιλά ανά στρέμμα), προέλευση καρπού από μεμονωμένα αμπελοτεμάχια, ελάχιστη 24μηνη ωρίμανση με χρήση βαρελιού 12 μηνών και ελάχιστο αλκοόλ 13%. Όσα κρασιά θα διέπονται από τα προηγμένα τεχνικά χαρακτηριστικά που επιβάλλει η προτυποποίηση, θα συνοδεύονται από την ανάλογη σήμανση στη φιάλη τους, ώστε να πληροφορούν σχετικά με τη διακεκριμένη ποιότητά τους. Τα πρώτα NEMEA LIONS αναμένεται να κυκλοφορήσουν σύντομα.

Αναμπέλωση στο Κούτσι / φωτογραφία: winetaster.gr

Τα ερωτηματικά

Το αμπέλι πασχίζει να έλξει το άρμα της εξέλιξης. Φιλότιμο πάντα. Τι γίνεται όμως όταν το περιβάλλον του αδυνατεί να στηρίξει βασικές συνοδευτικές εντυπώσεις; Μια ευμεγέθης αμπελουργική ζώνη αναμένεται να πάλλεται από δημιουργικό ρυθμό κι ανήσυχο πνεύμα, να απασχολεί συνεχώς με επιτεύγματα και δυναμικές προτάσεις, να ερευνά, να τολμά, να καινοτομεί. Πού βρίσκεται σήμερα η Νεμέα; Η ωραιοποίηση της «εποχής του κρασιού» δεν είναι αρκετή για να γυρίσει σελίδα μια ζώνη που θα έπρεπε να πρωτοστατεί. Από τη μια πλευρά, οι συζητήσεις για το αγιωργίτικο και τη «διεθνοποίησή» του, απολύτως θεμιτές όσο και αναγκαίες, από την άλλη όμως ο ίδιος ο τόπος σε τι βαθμό είναι έτοιμος να πείσει σε μεγάλη κλίμακα; 

Ίσως να έχουμε συνηθίσει το πλεονέκτημα της μικρής κλίμακας. Πλέουμε μέσα στην απεραντοσύνη του ελληνικού γίγνεσθαι και των χρυσών καρπών του, με τη βεβαιότητα πως τα προσωπικά μέτρα και σταθμά αρκούν και περισσεύουν για να διαπρέψουμε εκτός συνόρων. Αγκαλιάζουμε τη βολική παραδοχή που μας τοποθετεί αυτομάτως στο επίκεντρο μιας αυτοσχέδιας πραγματικότητας, ακόμα κι αν εγκλωβιζόμαστε τελικά σε ηλιόλουστους ατραπούς. Κολακευόμαστε εύκολα από τη συνθήκη της «ανωτερότητας», διατηρώντας την απόσταση που μας προστατεύει από τις ευθύνες ανάπτυξης. Η μεγαλύτερη ζώνη ΠΟΠ της χώρας αν δεν είναι δεμένη, εκσυγχρονισμένη κι ενημερωμένη, με σοβαρές υποδομές κι επενδύσεις, πώς θα παραμείνει ανταγωνιστική;  

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΣΤΑ ΥΨΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΝΕΜΕΑΣ appeared first on Wine Taster.

Πρόκειται για άτυπος τίτλος που αποδίδεται σε όποιον διάγει βίο βαθιά φιλοσοφημένο, με πρότυπες αρχές εφαρμοσμένες πιστά στην πράξη και στην πρακτική. Μια έννοια με ευρύ πολιτισμικό φορτίο, σύμβολο βαθιάς κουλτούρας της ιαπωνικής παράδοσης. Αναφέρεται στη στάση ζωής του ανθρώπου που αφιερώνεται ολοκληρωτικά στην τέχνη του: τον ακάματο τεχνίτη, ταγμένο στην ανύψωση της τεχνικής του στον υπερθετικό βαθμό και με κάθε προσωπικό κόστος. Τίτλος τιμής, πρότυπο αφοσίωσης, σύμβολο αέναης εξέλιξης. Η Ιαπωνία φημίζεται για την αξιοσύνη των ανθρώπων της, γεγονός που προβάλλεται σε ό,τι δημιουργούν. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η φήμη. Μια φήμη που κτίστηκε σε αξίες όπως εκείνες των shokunin. Η πρότυπη αυτή στάση ζωής, αφορά την εμπνευσμένη καλλιτεχνία αξιώσεων, εφαρμοσμένη αντίστοιχα και στη γαστρονομία από εκλεκτούς στρατευμένους εκπροσώπους της.

Shokunin σε kanji (το ιαπωνικό σύστημα γραφής) / φωτογραφία: winetaster.gr

Αληθινοί masters

Στην Άπω ανατολή, μπορεί κανείς να δαπανήσει όλη του τη ζωή στην υπερπροσπάθεια και να μην καταφέρει να αντιμετωπιστεί ποτέ ως shokunin. Εκτός από φυσικό ταλέντο, απαιτείται αδιαπραγμάτευτα σκληρή δουλειά, ανυπολόγιστος μόχθος, χρόνος, πολύς χρόνος, ο χρόνος μιας ζωής, ταπεινοφροσύνη και ήθος. Για τον Shokunin, η εξειδίκευση στο αντικείμενο της τέχνης του αποτελεί την υπέρτατη αξία. Σε ό,τι δημιουργεί, αφιερώνεται ολοκληρωτικά. Είναι εκείνος που αντιμετωπίζει την εργασία του ως τελετουργικό που επαναλαμβάνει ασταμάτητα, με σκοπό τη συνεχή βελτίωση των δεξιοτήτων του. Εκείνος που δεν συμβιβάζεται ποτέ, καθώς θεωρεί πως μέχρι και την ύστατη στιγμή υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Στόχος: η κατάκτηση της τελειότητας.

Ο Shokunin είναι ο απόλυτος τεχνίτης, υπόδειγμα αυτοπειθαρχίας και αυτοελέγχου, εκείνος που θέτει τα υψηλότερα κριτήρια ποιότητας στην εργασία του. Δεν αισθάνεται πως εργάζεται, αλλά πως υπηρετεί έναν ανώτερο σκοπό που ωφελεί το κοινωνικό σύνολο. Νιώθει πως εκτελεί το υπέρτατο καθήκον όταν ευεργετεί τους αποδέκτες της εργασίας του και το εκφράζει με στοχαστική σεμνότητα. Εκείνος που ενσαρκώνει απόλυτα την ευθύνη ως έννοια και προσπαθεί αδιάκοπα να τιμά όσους τον εμπιστεύονται χωρίς ποτέ να τους προδίδει. Για τον shokunin, η πορεία της άξιας ζωής ταυτίζεται με το να υπηρετεί κανείς άριστα την τέχνη του.

Ένας από τους πιο γνωστούς shokunin διεθνώς είναι ο αιωνόβιος Jiro Ono, ο διαβόητος sushi master του Τόκιο. Στην ασκητική του γηραιά φιγούρα, αλλά και στο αδιανόητο πάθος και εμμονή για τελειότητα, ορίζεται με απόλυτη ακρίβεια η έννοια του shokunin. Αυστηρότητα, ακρίβεια, κορυφαίες επιδόσεις, αυτός είναι ο Jiro, μια μορφή ανεπανάληπτη στο είδος της. Στις δέκα μόλις θέσεις του εστιατορίου του, που ποτέ δεν επέκτεινε για να μπορεί να ελέγχει στο έπακρο την απόδοση, θεωρείται πως ζει κανείς μια μυσταγωγική εμπειρία σχεδόν θρησκευτικού χαρακτήρα. 

Ανατολή και δύση

Στην Ιαπωνία, οι επαγγελματικοί τίτλοι αξίας αποδίδονται στο τέλος της ζωής του ανθρώπου, ενώ στη δύση, στην αρχή. Η δύση βασισμένη σε ένα δομημένο σύστημα σύντομης εκπαίδευσης, στηρίζει την παραδοχή πως η πλειοψηφία όσων απαιτούνται για να τοποθετηθεί κανείς στην αγορά, κατακτούνται με εξετάσεις μετά από θεωρία. Στην ανατολή, θητεύει κανείς στην τέχνη για όλη του τη ζωή. Ο τεχνίτης μεγαλώνει μέσα στην ίδια του την τέχνη, μαθαίνει όχι απλώς να την αγαπά, αλλά να ταυτίζεται μαζί της υπαρξιακά, άρα και να την υπερασπίζεται με σθένος. Αυτή η αργή διαδικασία, πρωτίστως προάγει τον σεβασμό στο αντικείμενο, καθώς η εξέλιξη επέρχεται φυσικά. Η δύση αντιθέτως αποθεώνει την έπαρση, προάγει την ταχύτητα της ανέλιξης, παρέχοντας τη ψευδαίσθηση της κατάκτησης του υψηλότερου βάθρου με μια δρασκελιά. Η απλοποίηση της καταξίωσης και η πρόωρη εξαργύρωσή της, υπονομεύουν την ουσιαστική ανάπτυξη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως εδώ συνηθίζεται η λέξη «ειδικός» να κλείνεται ανάμεσα σε εισαγωγικά, όπως επίσης τυχαίο δεν είναι πως ο γιος του Jiro Ono, για περισσότερα από σαράντα χρόνια εκπαιδεύεται δίπλα στον πατέρα του, χωρίς ακόμα να θεωρείται shokunin.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post SHOKUNIN: ΟΙ ΣΑΜΟΥΡΑΙ ΤΗΣ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ appeared first on Wine Taster.

Πίσω στο 2018, όταν το winetaster σήκωνε αυλαία, το ψηφιακό κρασί δεν είχε ακόμα εμφιαλωθεί οργανωμένα. Από τότε, άλλαξαν πολλά. Κύλησε πολύ κρασί στο ιντερνετικό αυλάκι. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η γραφή του winetaster αγκαλιάστηκε, αναγνωρίστηκε η αισθητική του και εν ευθέτω χρόνω υιοθετήθηκε και ο λόγος του. Ένα χειροποίητο site, αμιγώς πρωτότυπου περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένου του πλούσιου φωτογραφικού υλικού, όπως αρμόζει στο αντικείμενο του κρασιού. Εξειδικευμένη κειμενογραφία και οινικές αποτυπώσεις, με τη μέγιστη δυνατή λεπτομέρεια και προσήλωση, αποτέλεσαν τον πυρήνα της ύπαρξής του.

Στα πέντε όμορφα αυτά χρόνια, μοιραστήκαμε πολύτιμες εμπειρίες, σπουδαία κρασιά μέσα από απαιτητικές φωτογραφήσεις σε κάθε πεδίο, παντός καιρού, ταξίδια στον τόπο και στον χρόνο, συνομιλίες με τους ανθρώπους του κρασιού. Η κατανόηση και ο σεβασμός των δημιουργών ως αναπόσπαστο κομμάτι της ερμηνείας των ίδιων των κρασιών τους, αποτέλεσε βασική θεμελιώδη αρχή από την πρώτη κιόλας ημέρα. Με τις ίδιες αναλλοίωτες αξίες συνεχίζουμε σταθερά, με στόχο την ανάδειξη της ποιότητας του οίνου και την καταγραφή του σύγχρονου πολιτισμού του.

Για τη ψηφιακή ωριμότητα του κρασιού, ο ψηφιακός μετασχηματισμός (ή digitization) θεωρείται πλέον επιβεβλημένος. Οι σύγχρονες επιταγές όπως διαμορφώνονται βάσει και των ευρύτερων περιβαλλοντικών παραγόντων, ορίζουν και την επόμενη μέρα της επικοινωνίας του κρασιού, περιορίζοντας σημαντικά την έντυπη μορφή της. Άμεσα, με ελάχιστο ενεργειακό αποτύπωμα, η πληροφορία διακινείται με συνέπεια στις νέες μικρές-μεγάλες οθόνες. Γιορτάζουμε το κλείσιμο αυτής της απαιτητικής πενταετίας με αίσθημα ευθύνης και ηθικής ακεραιότητας. Χαράζουμε την πορεία της επόμενης, απευθύνοντας ανοιχτό κάλεσμα στον κόσμο του κρασιού για τη διάδοση του οράματός του. Χρόνια Πολλά winetaster!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ,

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post 5 ΧΡΟΝΙΑ WINETASTER.GR appeared first on Wine Taster.

Ρίσκο της εναλλακτικότητας

Με αφορμή τη συνεχή έλευση γηγενών ποικιλιών στο προσκήνιο, ας αναρωτηθούμε αν οι δουλεμένες ως τώρα, έχουν ακμάσει στον υπερθετικό βαθμό. Εξαντλήθηκαν όλα τα δυνατά περιθώρια ανάπτυξης τους καθέτως και οριζοντίως, ακόμα και αυτών που θεωρούνται κλασικές ή και πρεσβευτές ακόμα; Με εξαίρεση την Σαντορίνη, που πολλοί αγνοούν πως είναι ελληνικό νησί στο εξωτερικό (!), αναγνωρίστηκε το αγιωργίτικο εκτός συνόρων; Θα δούμε επιτέλους το κορυφαίο μας ξινόμαυρο να απειλεί το γειτονικό nebbiolο στην κατηγορία αυτή ένθεν και ένθεν; Οι σπουδαίες μας Γουμένισσα και Ραψάνη, θα δικαιωθούν όπως τους αξίζει;

Ο αμπελώνας μας συρρικνώνεται, ενώ οι νεοφώτιστες ποικιλίες αυξάνονται! Εν τω μεταξύ, πολλά οινοποιεία στερούνται ιδιόκτητης γης, ο τομέας R&D απέχει από την ενσωμάτωση του σε επιχειρηματικό επίπεδο, ενώ φαίνεται πως προέχει η ανακάλυψη μίας εκ των 200+ γηγενών ποικιλιών (!) που θα μας διαφοροποιήσει εν μία νυκτί! Αρκούν ένας καράπαπας ή ένας παύλος (ονόματα γηγενών ποικιλιών) για να το πετύχουν; Τι απέγινε ο πάταγος της μαλαγουζιάς; Ακόμα να μας κάνει γνωστούς στα πέρατα της γης; Μπορεί να το πετύχει άραγε το σεριφιώτικο; Θέλουμε να μας επιλέγουν συνειδητά για το ποιόν των ολοκληρωμένων κρασιών μας ή γιατί κούρασαν τα τετριμμένα; Θέλουμε να αποτελούμε εδραιωμένη επιλογή ή μια συμφέρουσα εναλλακτική; Ακόμα κι αν η διαφορετικότητα προκαλεί πρόσκαιρα το ενδιαφέρον, ή γεμίζει το ράφι των “funky wines to drink” των μέγα-καβών, ακόμα και αν προσφέρεται σαν άσσος στο μανίκι χαρισματικών sommeliers, είναι αυτό που επιθυμεί να εξάγει πραγματικά ο ελληνικός αμπελώνας; Mοδάτα κρασιά, με pairing τον συνειρμό μιας ξέγνοιαστης παραλίας;

Πού ταξιδεύει το ελληνικό κρασί; (Νεμέα) / φωτογραφία: winetaster.gr

Ο άλλος κόσμος

Ας αναρωτηθούμε ψύχραιμα: θα επέλεγε να πιεί μπεγλέρι ή δαφνί ή βερτζαμί, μια παρέα λονδρέζων σε ένα wine restaurant του Mayfair; Άντε και τα επέλεγε, θα τα συγκρατούσε στην μνήμη της ως την επόμενη μέρα; Άντε και θυμόταν, θα έβρισκε διαφορετικές εκδοχές τους διαθέσιμες στις αγορές; Θα δυσκολευόταν ομοίως όμως η ίδια παρέα να δοκιμάσει ένα κορυφαίο cabernet franc της Αφρικής, αν όχι κάποιο από τα εκπληκτικά chenin που έχουν αναχθεί σε fine wines; Ας μην ξεχνάμε την οικειότητα των μητροπόλεων και τους δεσμούς τους με την κοινοπολιτεία. Το κρασί εκτός άλλων, είναι και διεθνής διπλωματία…

Στον αντίποδα της στενής λογικής, ο Νέος κόσμος. Το άνοιγμα της Αργεντινής στο malbec, έδωσε όχι μόνο από τα καλύτερα δείγματα της ποικιλίας, αλλά και ορισμένα από τα καλύτερα κρασιά του κόσμου! Μια ποικιλία μόνο αρκούσε για να κάνει γνωστή μια ολόκληρη χώρα! Θα υπήρχε Νέα Ζηλανδία του κρασιού χωρίς sauvignon blanc; Αλλά και μεγάλοι Αυστραλοί παραγωγοί, όπως οι penfolds και Henschke, θα ήταν διάσημοι χωρίς το shiraz; Σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν χάθηκε πολύτιμος χρόνος για να ειπωθεί μια νέα ιστορία. Αξιοποιήθηκε η ειδίκευση σε πασίγνωστες ποικιλίες στο έπακρο, με την αρωγή απλοποιημένων διαδικασιών. Αν ακόμα θεωρείται κατακριτέο αυτό, η επιτυχία μιλά από μόνη της. Προτού αφορίσουμε, ας θυμηθούμε πως πολλά από τα σημαντικότερα και ακριβότερα εγχώρια κρασιά μας είναι Bordeaux blend! Δεν είναι λίγοι οι κορυφαίοι οινοποιοί μας που δικαίως διαπρέπουν με διεθνείς ποικιλίες.

Μαχόμενος αμπελώνας στη Νεμέα / φωτογραφία: winetaster.gr

Παράθυρο στην πρόοδο

Ελληνικές ποικιλίες ήδη φύονται στο εξωτερικό. Ο νέος κόσμος, απαλλαγμένος από στερεοτυπικές δεσμεύσεις και πάγιες αντιλήψεις, δρα ταχέως. Αν μάλιστα συνεκτιμηθούν η εμπειρία και η τεχνογνωσία, σε βάθος χρόνου ίσως να μας ανταγωνίζεται με τα ίδια μας τα όπλα! Οι ισορροπίες αλλάζουν συνεχώς. Αν αποπροσανατολιστούμε από τις αμέτρητες εκδοχές του καλού μας εαυτού, πώς θα αναδειχθεί τελικά ο καλύτερος μας εαυτός; Αν δεν κατοχυρωθεί η πρόοδος που έχει σημειωθεί μέσω στιβαρών οινικών προτύπων και διακεκριμένων περιοχών-συμβόλων, πώς θα εξασφαλιστεί το μέτρο σύγκρισης έναντι του ανταγωνισμού; Οι γηγενείς ποικιλίες είναι δώρο, γιατί παρέχουν τη δυνατότητα της κατάλληλης διαλογής. Αν αυτή δεν γίνει στοχευμένα, η οινοποιητική ενέργεια θα σπαταλάται αδιακρίτως, χωρίς στρατηγική, στερώντας από τις άξιες ποικιλίες μας την εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα. Αγκαλιάζουμε τον πλουραλισμό των γηγενών μας ποικιλιών, αλλά αν δεν τηρηθούν οι απαραίτητες αναλογίες, ρισκάρεται το πλεονέκτημα και όσοι μας παρακολουθούν, κινδυνεύουν να χαθούν στη μετάφραση! 

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΠΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΟΙ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ; appeared first on Wine Taster.

Το παράδοξο

Για να βρεθεί σήμερα ακόμα κι ένα ελληνικό κρασί ανώτατης κατηγορίας τιμής διαθέσιμο στην αγορά, απαιτείται τουλάχιστον τύχη. Ο πονοκέφαλος των wine buyers μαίνεται. Η ιδιαιτερότητα αυτής της ζήτησης, που προφανώς και ταυτίζεται με την ανάλογη ψυχολογία της αγοράς, εγείρει δικαίως προβληματισμό. Η μονόπλευρα εκλεκτική ζήτηση, τείνει να ενισχύει περισσότερο την εξιδανίκευση παρά την εξειδίκευση, καθώς έτσι αναδεικνύονται «άκρα» και όχι πρότυπα. Όσο ανοίγει η ψαλίδα, επέρχεται μοιραία επισκιασμός των λοιπών οινικών κατηγοριών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αντίληψη περί ποιότητας, αλλά και για τη διακίνηση που δυσχεραίνεται.

Όταν παρακάμπτονται αγοραστικά τα «βασικά» κρασιά, παρακάμπτεται η δυνατότητα να αναγνωριστεί ο πυρήνας της φιλοσοφίας των παραγωγών και η παρακολούθηση της εξέλιξής τους. Εκτός αυτού, το βασικό κρασί που συνήθως λανσάρεται ως ΚΤΗΜΑ «Χ», έχει συνήθως σχεδιαστεί και παραχθεί για να καταναλωθεί πιο άμεσα, γεγονός που το καθιστά πιθανότερα πιο απολαυστικό στο παρόν σε σχέση με τη ναυαρχίδα του ίδιου κτήματος. Πέραν τούτου, η υψηλή τιμή δεν αποτελεί πάντα εχέγγυο ποιότητας ώστε να δικαιολογείται η τυφλή ζήτηση. Όσο υψηλότερο το αντίτιμο, τόσο στενότερα τα περιθώρια για να επαληθευθεί η επιλογή, ενώ παύει να νοείται οιαδήποτε «ευκαιρία».

Στον ίδιο άξονα, οι συνέπειες του κυνηγιού των ακριβών κρασιών δεν σταματούν εδώ. Η αγοραστική αυτή φρενίτιδα, πώς αναγνωρίζει και πώς επιβραβεύει τους τίμιους παραγωγούς οίνου που επιλέγουν συνειδητά να προσφέρουν τα κρασιά τους σε ανταγωνιστικές τιμές; Από την άλλη πλευρά, η ζήτηση αυτή που δημιουργείται, ανοίγει τον δρόμο και για ευκαιριακή αξιοποίηση του κενού αυτού από εφήμερες πρακτικές, οι οποίες λανσάρουν άμεσα κρασιά για να τοποθετηθούν στην κατηγορία, με βασικό χαρακτηριστικό την υπέρογκη τιμή στο ράφι.

Πόσο λογικό είναι να αναπαύονται στα οικιακά κελάρια μας Βουργουνδίες από grands crus, αλλά να αγνοούμε αν ο ροδίτης παλαιώνει;

Φωτογραφία: winetaster.gr

Πώς θίγεται το κρασί

Ο κρότος τραβά τα βλέμματα, αλλά διαρκεί ελάχιστα. Είναι θόρυβος, δεν είναι μουσική. Η υπερβολή στην αγορά κρασιού για ένα ινσταγκραμικό ενσταντανέ δείχνει τον υποβολέα, όχι τον πρωταγωνιστή. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ένα Bric del fiasc ή ένα Cerretalto, εκτός από βαρύ πορτοφόλι απαιτούν και παλέτα. Κι άλλα πολλά απαιτούν, μα και πάλι, μόλις €300 για μια ολιγόλεπτη βόλτα με οινική…Ferrari δεν εξασφαλίζει τίποτα από τα παραπάνω. Η ευκαιριακή οδήγηση, δεν αρκεί ούτε για να ανιχνευθεί η μυρωδιά από τα δέρματα του σαλονιού της Ιταλίδας καλλονής!

Ο ελιτισμός της κατανάλωσης πετυχαίνει συνήθως το αντίθετο από εκείνο που επιδιώκει. Από την άλλη πλευρά, ο πηγαίος σεβασμός που επέρχεται μέσα από εμβάθυνση, είναι το καλύτερο σύστημα ελέγχου. Το κλασικό δίπλωμα οδήγησης άλλωστε, δεν ενδείκνυται για να οδηγηθεί ένα supercar, γιατί να είναι αρκετό για να τρέξει ένα super Tuscan; Ακόμα και στα χέρια της θρυλικής Michelle Mouton, της πιο γρήγορης γυναίκας οδηγού αγώνων, το κορυφαίο Quattro ήταν ανεξέλεγκτο! Επιπρόσθετα, για να ολοκληρωθεί η απόλαυση που μπορεί ένα τέτοιο όχημα να προσφέρει, θα πρέπει να το επιτρέπει ο δρόμος πρωτίστως. Η πορεία που προηγείται, ανοίγει τον δρόμο και για εκείνη που έπεται. Ένα Μonprivato αξίζει αν το ζει κανείς συνειδητά με όλη του την ύπαρξη, με επίγνωση της ιστορικότητάς του και με την ευγνωμοσύνη της εμπειρίας που ένα μεγάλο κρασί αξιώνει. Η ουσία κάθε επαφής βρίσκεται στις κοινές αρχές. Όμοιος ομοίω αεί πελάζει.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΥΨΗΛΗ ΟΙΝΟΠΟΣΙΑ & ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ appeared first on Wine Taster.

Οι χαμογελαστοί οικοδεσπότες ανοίγουν τα σπίτια τους σε άγνωστους φίλους, μέχρι αυτό να αλλάξει. Άνθρωποι πολυταξιδεμένοι, με ανοιχτούς ορίζοντες και αγάπη για το φαγητό και το κρασί, που αρνούνται να τα απολαμβάνουν μόνοι. Αν αναρωτήθηκες πώς θα ήταν αν ανάπνεες «καλό αέρα» σε ένα σπίτι που μέχρι χτες αγνοούσες την ύπαρξή του, ή πώς θα ήταν μια βόλτα με πούλμαν-τραπεζαρία όπου σερβίρεται orange wine δίπλα σε πιάτα επιπέδου, κλείσε τώρα το εισιτήριο για τον «paradiso» σου!

φωτογραφία: winetaster.gr

ΑΘΗΝΑΪΚΑ

SUPPER CLUBS

Όχι δεν χάλασε ο κόσμος! Ο κόσμος αλλάζει αναπόφευκτα. Και ναι, ο κόσμος αλλάζει και προς το καλύτερο! Η αισιόδοξη στάση είναι επιλογή. Όταν καταρρέουν οι πάγιες αντιλήψεις, υποχωρεί ο φοβικός κόσμος των αγκυλώσεων, ευτυχώς. Αρκεί η θετική σκέψη να επικρατήσει της κακοδαιμονίας και της προκατάληψης. Δεν απαιτείται θάρρος για να ανεβεί κανείς στο πούλμαν, σίγουρα χρειάζεται ανοιχτό μυαλό, το ταξίδι όμως τότε μπορεί να αποδειχτεί μοναδικό! Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα αθηναϊκά supper clubs που απευθύνονται σε super ανθρώπους!

Η αγάπη για τη γαστρονομία ενώνει. Μέσω αυτής, ενθαρρύνεται και η γνωριμία με νέους ανθρώπους. Η κοινωνικότητα επαναπροσδιορίζεται απροσποίητα, με ευγενή κίνητρα και καλές προθέσεις. Υπάρχει καλύτερη εγγύηση για αυτό, από το γεγονός ότι οι ευγενέστατοι αυτοί νοικοκύρηδες ανοίγουν τα σπίτια τους και μαγειρεύουν για εμάς; Τα σπίτια δε μπορεί να αλλάζουν, αφού προτείνεται και στους νέους πια φίλους αν επιθυμούν να παραχωρήσουν και τον δικό τους χώρο για τα ευφάνταστα αυτά ανοιχτά τραπέζια! Αυθεντικές εικόνες και art de la table με μεράκι, στις υπηρεσίες μιας απλής επιθυμίας: να συνδεθούμε σε έναν ανοιχτό κύκλο, να φάμε και να πιούμε μαζί. Άνθρωποι που δεν διστάζουν να χαρούν τη ζωή, δίνοντας στην καθημερινότητα χρώμα, πίνουν κρασί ανιδιοτελώς, μοιράζονται πιάτα, ζουν έμπρακτα αληθινά και ειρηνικά. Αυτές είναι οι αθηναϊκές λέσχες!

Αυλές, βεράντες και κήποι ολάνθιστοι, ανοίγουν / Φωτογραφία: winetaster.gr

Πώς «δουλεύει»

Ακριβώς όπως θα λειτουργούσε κάποιος που θα ενδιαφερόταν να επισκεφτεί ένα εστιατόριο, ομοίως καλείται να δηλώσει το ενδιαφέρον του κυρίως μέσω των ανάλογων social media. Ουσιαστικά πρόκειται για pop-up οικιακά εστιατόρια που δουλεύουν αποκλειστικά με κρατήσεις. Τα μενού και οι τιμές τους αλλάζουν διαρκώς, αναλόγως εποχής, φαντασίας και έμπνευσης! Οι ενδιαφερόμενοι δεν έχουν παρά να στείλουν μήνυμα στους διοργανωτές, οι οποίοι με τη σειρά τους ενημερώνουν για τις διαθέσιμες ημερομηνίες, τον τόπο, τα μενού και τις τιμές. Μοναδική προϋπόθεση: να μην υπάρχει προϋπόθεση! Η καλή διάθεση αρκεί. 

Για περισσότερες πληροφορίες: @pullman.club, @kalosaeras, @paradiso_athens

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post SUPPER CLUBS: ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΣΜΙΓΕΙ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ appeared first on Wine Taster.