Με το ταλέντο στον ώμο και φορτισμένη ενέργεια για τα μελλοντικά οινικά του σχέδια, τα πόδια του οινοποιού σταματούν μπροστά στο βουνό που υψώνεται, αναγκάζοντας τα μεγάλα θαρραλέα μάτια του να μετρήσουν το ύψος. Η επίγνωση πως τα οράματα είναι καταδικασμένα αν παραμείνουν οράματα, δεν ανακουφίζει την ανάβαση. Η διαδρομή πάνω σε γραμμές διάσπαρτες στο διεθνές τοπογραφικό, χάνεται στο άπειρο των επιλογών. Κάθε απόφαση δείχνει όσες απορρίφθηκαν και τότε μοιάζει σαν να ξεκινά κανείς διαρκώς από την αρχή, ή πως απλώς μετακινείται χωρίς να βιώνει την ύπαρξή του ενεργά, ακριβώς όπως μια πέτρα πέφτει πάνω στο έδαφος. Το κέρδος αργό, όπως σε κάθε εφαρμοσμένη τέχνη, προκύπτει αν δεν επιδιωχθεί. 

Η μοίρα του δημιουργού

Το ποίημα πάντα θα αγνοείται. Το κρασί, με κοινή καταγωγή, περιβάλλεται από μυστήριο. Ας δημιουργηθεί, ας διαβαστεί, το κενό έπεται. Η επόμενη μέρα της δημιουργίας είναι μια σιωπηλή μέρα. Η ζωή του κρασιού συνεχίζεται σαν να μην δημιουργήθηκε ποτέ. Ο δημιουργός σιγεί και παρατηρεί το κοινό και τις αντιδράσεις του, ενώ το κρασί του απομακρύνεται δίχως επιστροφή. Υπάρχουν άραγε τα έργα μέσα από τα μάτια εκείνων που θα τα ανακαλύψουν; Η είδηση του ερχομού τους, όπως κάθε είδηση, είναι σύντομη. Η διάρκεια της ζωής τους είναι αδύνατον να προβλεφθεί, γιατί προϋποθέτει τη συνειδητή αλληλεπίδραση με το κοινό, ενώ η βαθύτερη προσέγγιση τους μπορεί να αναβάλλεται εις το διηνεκές. Ο οινοποιός μετά τη δημιουργία, επιστρέφει στην αφετηρία. Έπειτα ζει και αναμένει για το πότε θα ξαναγεννηθεί. Οι ενδόμυχες σκέψεις του, κρύβονται στα άδυτα των δεξαμενών του, ενώ κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τα συναισθήματα του, που ίσως και να ακροβατούν πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Όσες αναδεύσεις και να επιχειρηθούν, δεν θα αποκαλυφθεί ποτέ στις ετικέτες των φιαλών η ιστορία της μυστηριακής αυτής κατάδυσης. Ανάμεσα στην έκσταση και την υπερκόπωση, ο οινοποιός τελικά εμφιαλώνει την ψυχή του.

 φωτογραφία: winetaster.gr

Οι άνθρωποι του κρασιού

«Άνθρωποι του κρασιού», αποκαλούνται. Μα είναι πολλά περισσότερα. Πολλά περισσότερα που προσδίδουν νόημα κυρίως στην υπόσταση του ανθρώπου και στην τόλμη του να ποιεί από το μηδέν. Ίσως να ξέρουν καλά πως δεν είναι τίποτε άλλο από το πεπρωμένο τους, ίσως και αυτό να μην το αναγνωρίζουν διόλου, γιατί είναι στη φύση τους η υπέρβαση. Γενέθλια οι τρύγοι τους, γητευτές ή ερμηνευτές του χρόνου; Καλλιτέχνες κι έμποροι. Είναι εκείνοι που λερώνονται σαν κάθε άλλος τεχνίτης και ταυτόχρονα μιλούν σε ακαδημαϊκό κοινό για επιχειρησιακή στρατηγική. Αρχιτέκτονες του οινικού κόσμου τους, εργοδηγοί κι εργάτες, οικοδομούν ένα σύμπαν αισθητικής! Τόσοι άνθρωποι σε ένα σώμα!

Μα όσες ζωές και αν ζήσει ο οινοποιός, στα χέρια του θα υπάρχουν τα ζάρια εκείνης της μοναδικής του ευκαιρίας. Τίποτα δεν σβήνει τις αγωνίες για το αν κατανόησε το ίδιο το κρασί, αν αφουγκράστηκε τον τόπο που το σμιλεύει άθελά του. Πώς θα ξεκινήσει ο απαραίτητος διάλογος που θα σημάνει τη σχέση δημιουργίας και δημιουργού; Πολλές φορές, ερμηνεύουμε αυτό που ήδη υπάρχει καθυστερώντας το βλέμμα μας. Η πλάνη της ειδημοσύνης είναι δραματικά γρήγορη. Το νόημα έγκειται στο να βρούμε τη φωνή μας ή να αποκαλύψουμε τη μελωδία της ίδιας της φύσης;

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΟΙΝΟΠΟΙΟ appeared first on Wine Taster.

«Πολύ βαρέλι, να κοπεί το βαρέλι». Εύκολα λέγεται. Και τι θα απομείνει; Κι αν όχι τόσο πολύ βαρέλι, πόσο είναι αρκετό; Ιδού η απορία. Ερωτήματα δίχως απάντηση. Η νέα πραγματικότητα μέσα από τα νέα κρασιά δείχνει και την εποχή την οποία διανύουμε. Μεταβατική εποχή, μιας και οι ακροβασίες ακόμα συνεχίζονται. Εκεί που εστιάζεται το ενδιαφέρον μας, αφορά την αποτίμηση της συνολικής εικόνας στην παρούσα φάση.

 Aποδιοπομπαίος τράγος

Αν η κατάχρηση δρυός υπήρξε πέτρα του σκανδάλου ως τώρα, η έλλειψη της μπορεί επίσης να χαρακτηριστεί ως επιτηδευμένη αφαίρεση. Δεν είναι λίγα τα κρασιά που υποφέρουν από μοναξιά πλέον. Το να αδειάσει κανείς ένα δωμάτιο από έπιπλα δεν το καθιστά αυτομάτως «μοντέρνο». Αντιθέτως, μια τέτοια στάση εξυπηρετεί την ευκολία. Η αδικαιολόγητη αναπαραγωγή μιας γενίκευσης, σαν έτοιμο ρούχο που προσπαθούμε να φορέσουμε όλοι, δεν συνεπάγεται εξέλιξη.

Αν η δρυς ενοχοποιήθηκε άδικα, ήταν γιατί ποτέ δεν ευθυνόταν εκείνη για τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίστηκε. Η χρήση της εξαρτάται από την υγεία της πρώτης ύλης που διαφέρει πάντα. Φθάσαμε ξαφνικά στην απόλυτη εξυγίανση των αμπελώνων μας, ώστε να αποτινάξουμε κάθε μέσο που παραδοσιακά προσέδιδε αξία στο τελικό προϊόν; Η απουσία για την απουσία του όμως, σε τι ωφελεί; Η υιοθέτηση a priori του σκεπτικισμού ως προς τη χρήση ξύλου στην οινοποίηση, που για να είμαστε ειλικρινείς μειώνει σημαντικά και τα κόστη παραγωγής, πώς αντισταθμίζεται ποιοτικά;

Διάταξη βαρελιών στο Κατώγι Αβέρωφ του Μετσόβου / φωτογραφία: winetaster.gr

Λιτότητα ή προχειρότητα;

Η λιτότητα είναι απαιτητική έννοια, είναι γλυπτική με δίκοπο μαχαίρι. Καθετί που αφαιρείται, αν δεν προσθέτει νόημα, γίνεται έλλειμμα. Ιδανικά, προσφέρει στην αποκάλυψη μιας οντότητας, όπως αυτή του οινικού συνόλου. Η απαλλαγή από περιττά βάρη συνεισφέρει επίσης στη βέλτιστη απόδοση της μορφής που υποβόσκει. Είναι άσκηση επίπονη, διαρκής αμφισβήτηση, επαναπροσδιορισμός των ορίων της χρησιμότητας. Η διαδικασία αυτή είναι εργασία πνευματική. Η εφαρμογή της στην πράξη αληθινή πρόκληση.

Η τυφλή υιοθέτηση ενός προτύπου χωρίς να υπηρετεί κάποιες αρχές, μοιάζει με μπούσουλα που οδηγεί σε αδιέξοδα. Ο περιορισμός της επίδρασης του ξύλου χωρίς να λαμβάνονται υπόψη όλοι οι παράμετροι που διαμορφώνουν το αποτέλεσμα και ρυθμίζουν τις ισορροπίες, αφήνει ερωτηματικά και κενά. Ανάλατο φαγητό, σημαίνει άνοστο φαγητό! Από την άλλη πλευρά, οι αμφορείς, τα τσιμεντένια αυγά και διάφορα άλλα πιο αδρανή δοχεία φιλοξενίας του οίνου, είναι πιο εύκολο να αποκαλύψουν ατέλειες και αστοχίες μιας ασθενούς πρώτης ύλης. Ακριβώς επειδή εμπλέκονται ελάχιστα στο τελικό αποτέλεσμα. Προτού δαιμονοποιηθούν ελαφρά τη καρδία τα μέσα της οινοποίησης, ας βεβαιωθούμε πως όλα βρίσκονται στη θέση τους στον αμπελώνα και το σταφύλι είναι ικανό να πρωταγωνιστήσει χωρίς κομπάρσους πριν σηκώσουμε αυλαία!

“Η λιτότητα είναι απαιτητική έννοια, είναι γλυπτική με δίκοπο μαχαίρι. Καθετί που αφαιρείται, αν δεν προσθέτει νόημα, γίνεται έλλειμμα.”

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΜΕΤΑ ΤΟ ΒΑΡΕΛΙ ΤΙ; appeared first on Wine Taster.

Από τη στιγμή που υιοθετείται ο όρος «φυσικά κρασιά», ο νους αυθόρμητα οδηγείται σε υποθέσεις. Αυτή η νοητή διάκριση, επιτρέπει πολύ πιθανά την παρεξήγηση όλων των άλλων κρασιών αδίκως. Και όσο κι αν η κοινή λογική υποστηρίζει πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για να συμβαίνει αυτό, ο συνειρμός που γεννάται σε σχέση με το τι ακριβώς είναι όλα τα υπόλοιπα, ως υπονοούμενο, υφίσταται και προβληματίζει. Πόσο δόκιμη λοιπόν είναι η χρήση του όρου, όταν αντί να πληροφορεί ευθέως, προκαλεί σύγχυση κι ερωτηματικά;

Ποια είναι τα φυσικά κρασιά;

Φυσικά ονομάζονται τα κρασιά που προκύπτουν βάσει εναλλακτικής φιλοσοφίας. Μια επιλογή που εγκαινίασε μια ολόκληρη κατηγορία κρασιών, που υιοθετεί ένα μοντέλο οινοποίησης ελάχιστα παρεμβατικό, από το αμπέλι ως το ποτήρι. Βάσει αυτού του σκεπτικού, επιδιώκεται η επίτευξη όσο το δυνατόν μεγαλύτερης αυθεντικότητας στο τελικό αποτέλεσμα, χωρίς να υποβοηθείται η όλη διαδικασία από τεχνητά μέσα. Με αυτόν τον τρόπο, θεωρείται πως η εξάλειψη των μεσολαβητικών μεθόδων που εφαρμόζονται στην συμβατική οινοποίηση, συνεισφέρει στην βέλτιστη απόδοση της καθαρόαιμης έκφρασης του αποτελέσματος.

Τα κρασιά αυτά, είναι αδιαμφισβήτητα ιδιαίτερα όπως είναι λογικό, σε μεγάλο βαθμό είναι ιδιοσυγκρασιακά, ενίοτε σκληροπυρηνικά, και απευθύνονται σε ανάλογο γούστο. Η προσέγγιση στην οποία υπακούν, ευθύνεται και για το αμφιλεγόμενο στυλ τους. Θα πρέπει να σημειωθεί πως ακριβώς επειδή ουσιαστικά ακυρώνονται οι συνήθεις τακτικές, οι κανόνες παύουν. Αυτός είναι και ο λόγος που δημιουργούνται οριακές συνθήκες οινοποίησης, με λεπτές ισορροπίες, οι οποίες είναι εύκολο να ανατραπούν. Η δημιουργία ενός καλού φυσικού κρασιού αποτελεί αληθινή πρόκληση. Είναι ξεκάθαρο δε, πως όσα κρασιά δεν ανήκουν στην κατηγορία αυτή, απλώς επιδέχονται μιας ελάχιστης κούρας που εξασφαλίζει την αρτιότητα τους σε τεχνικό και αισθητικό επίπεδο, χωρίς να αμφισβητείται επ’ ουδενί η αγνότητά τους!

φωτογραφία: winetaster.gr

Οι προκλήσεις για τα ελληνικά φυσικά κρασιά 

Είναι σημαντικό να αναλογιστούμε τη χρήση και τη χρησιμότητα των «φυσικών» μας κρασιών. Μπορεί να αποτελεί τάση, αλλά όπως έχει δείξει η ιστορία, οι μόδες έρχονται και παρέρχονται. Αυτό που προέχει, δεν είναι μια επανάσταση για την επανάσταση, αλλά η συνειδητή επένδυση, η υπεύθυνη πράξη προς την κατεύθυνση της όποιας αλλαγής. Συνετό θα ήταν, ο απώτερος σκοπός των φυσικών κρασιών να αφορά μια ολοκληρωμένη ξεχωριστή πρόταση, ως επιπλέον συνιστώσα του ελληνικού κρασιού.

Για να συμβεί κάτι τέτοιο, προτεραιότητα θα πρέπει να αποτελεί η στάση και όχι η τάση. Επίσης, η ελεύθερη αυτή οινοποίηση, απαλλαγμένη από δεσμεύσεις, δεν την καθιστά πιο προσιτή. Αντιθέτως είναι άκρως απαιτητική και πιο ευάλωτη, αφού δεν έχει κανένα δίχτυ προστασίας. Τα αντανακλαστικά του οινοποιού, θα πρέπει να μοιάζουν με εκείνα οδηγού αγώνων ταχύτητας! Ενώ απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αποποιηθούν οι όποιες ευκολίες, να μελετηθούν οι αστοχίες, ώστε να εξασφαλισθεί η εξέλιξη. Η επιτυχής ενσωμάτωση τους στον κορμό του ελληνικού κρασιού, θα αποτελέσει ακόμη μία επιτυχία για το ελληνικό κρασί εν γένει.

Αυτό που προέχει, δεν είναι μια επανάσταση για την επανάσταση, αλλά η συνειδητή επένδυση, η υπεύθυνη πράξη προς την κατεύθυνση της όποιας αλλαγής.

Ζητείται ταυτότητα

Εν κατακλείδι, η απόκτηση ταυτότητας για τα φυσικά κρασιά αποτελεί πρωταρχικής σημασίας μέλημα. Η αυτονομία τους θα προκύψει τόσο από την εμβάθυνση των οινοποιών, όσο και μέσω της ευρύτερης εικόνας που τους αξίζει. Ποια η αποτελεσματικότητα του χρησιμοποιούμενου όρου, από τη στιγμή που δεν διακρίνει αυτά τα κρασιά ως προς το ποιόν τους, αλλά τα προσδιορίζει με έναν χαρακτηρισμό που καθένας μπορεί να ερμηνεύσει κατά το δοκούν; Το ίδιο θα συνέβαινε αν για παράδειγμα τα αποκαλούσαμε «αγνά κρασιά». Όταν ένας τίτλος επιδέχεται πολλαπλής ερμηνείας, και δεν επιβάλλεται με την ταυτότητά του, θέτει υπό αμφισβήτηση την ίδια την αναγνωρισιμότητά του. Ταυτόχρονα, ελλοχεύει και ο κίνδυνος να ζημιωθούν και τα κρασιά των υπολοίπων κατηγοριών αν θεωρηθούν «μη φυσικά» ή «μη αγνά». Ας μην ξεχνάμε πως σε κάθε περίπτωση αναφερόμαστε στο κρασί. Η οικογένεια είναι μία, η φήμη ενιαία.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική περιουσία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΦΥΣΙΚΑ ΚΡΑΣΙΑ, ΕΝΑΣ ΑΛΥΤΟΣ ΓΡΙΦΟΣ; appeared first on Wine Taster.