Πρόκειται για άτυπος τίτλος που αποδίδεται σε όποιον διάγει βίο βαθιά φιλοσοφημένο, με πρότυπες αρχές εφαρμοσμένες πιστά στην πράξη και στην πρακτική. Μια έννοια με ευρύ πολιτισμικό φορτίο, σύμβολο βαθιάς κουλτούρας της ιαπωνικής παράδοσης. Αναφέρεται στη στάση ζωής του ανθρώπου που αφιερώνεται ολοκληρωτικά στην τέχνη του: τον ακάματο τεχνίτη, ταγμένο στην ανύψωση της τεχνικής του στον υπερθετικό βαθμό και με κάθε προσωπικό κόστος. Τίτλος τιμής, πρότυπο αφοσίωσης, σύμβολο αέναης εξέλιξης. Η Ιαπωνία φημίζεται για την αξιοσύνη των ανθρώπων της, γεγονός που προβάλλεται σε ό,τι δημιουργούν. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η φήμη. Μια φήμη που κτίστηκε σε αξίες όπως εκείνες των shokunin. Η πρότυπη αυτή στάση ζωής, αφορά την εμπνευσμένη καλλιτεχνία αξιώσεων, εφαρμοσμένη αντίστοιχα και στη γαστρονομία από εκλεκτούς στρατευμένους εκπροσώπους της.

Shokunin σε kanji (το ιαπωνικό σύστημα γραφής) / φωτογραφία: winetaster.gr

Αληθινοί masters

Στην Άπω ανατολή, μπορεί κανείς να δαπανήσει όλη του τη ζωή στην υπερπροσπάθεια και να μην καταφέρει να αντιμετωπιστεί ποτέ ως shokunin. Εκτός από φυσικό ταλέντο, απαιτείται αδιαπραγμάτευτα σκληρή δουλειά, ανυπολόγιστος μόχθος, χρόνος, πολύς χρόνος, ο χρόνος μιας ζωής, ταπεινοφροσύνη και ήθος. Για τον Shokunin, η εξειδίκευση στο αντικείμενο της τέχνης του αποτελεί την υπέρτατη αξία. Σε ό,τι δημιουργεί, αφιερώνεται ολοκληρωτικά. Είναι εκείνος που αντιμετωπίζει την εργασία του ως τελετουργικό που επαναλαμβάνει ασταμάτητα, με σκοπό τη συνεχή βελτίωση των δεξιοτήτων του. Εκείνος που δεν συμβιβάζεται ποτέ, καθώς θεωρεί πως μέχρι και την ύστατη στιγμή υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Στόχος: η κατάκτηση της τελειότητας.

Ο Shokunin είναι ο απόλυτος τεχνίτης, υπόδειγμα αυτοπειθαρχίας και αυτοελέγχου, εκείνος που θέτει τα υψηλότερα κριτήρια ποιότητας στην εργασία του. Δεν αισθάνεται πως εργάζεται, αλλά πως υπηρετεί έναν ανώτερο σκοπό που ωφελεί το κοινωνικό σύνολο. Νιώθει πως εκτελεί το υπέρτατο καθήκον όταν ευεργετεί τους αποδέκτες της εργασίας του και το εκφράζει με στοχαστική σεμνότητα. Εκείνος που ενσαρκώνει απόλυτα την ευθύνη ως έννοια και προσπαθεί αδιάκοπα να τιμά όσους τον εμπιστεύονται χωρίς ποτέ να τους προδίδει. Για τον shokunin, η πορεία της άξιας ζωής ταυτίζεται με το να υπηρετεί κανείς άριστα την τέχνη του.

Ένας από τους πιο γνωστούς shokunin διεθνώς είναι ο αιωνόβιος Jiro Ono, ο διαβόητος sushi master του Τόκιο. Στην ασκητική του γηραιά φιγούρα, αλλά και στο αδιανόητο πάθος και εμμονή για τελειότητα, ορίζεται με απόλυτη ακρίβεια η έννοια του shokunin. Αυστηρότητα, ακρίβεια, κορυφαίες επιδόσεις, αυτός είναι ο Jiro, μια μορφή ανεπανάληπτη στο είδος της. Στις δέκα μόλις θέσεις του εστιατορίου του, που ποτέ δεν επέκτεινε για να μπορεί να ελέγχει στο έπακρο την απόδοση, θεωρείται πως ζει κανείς μια μυσταγωγική εμπειρία σχεδόν θρησκευτικού χαρακτήρα. 

Ανατολή και δύση

Στην Ιαπωνία, οι επαγγελματικοί τίτλοι αξίας αποδίδονται στο τέλος της ζωής του ανθρώπου, ενώ στη δύση, στην αρχή. Η δύση βασισμένη σε ένα δομημένο σύστημα σύντομης εκπαίδευσης, στηρίζει την παραδοχή πως η πλειοψηφία όσων απαιτούνται για να τοποθετηθεί κανείς στην αγορά, κατακτούνται με εξετάσεις μετά από θεωρία. Στην ανατολή, θητεύει κανείς στην τέχνη για όλη του τη ζωή. Ο τεχνίτης μεγαλώνει μέσα στην ίδια του την τέχνη, μαθαίνει όχι απλώς να την αγαπά, αλλά να ταυτίζεται μαζί της υπαρξιακά, άρα και να την υπερασπίζεται με σθένος. Αυτή η αργή διαδικασία, πρωτίστως προάγει τον σεβασμό στο αντικείμενο, καθώς η εξέλιξη επέρχεται φυσικά. Η δύση αντιθέτως αποθεώνει την έπαρση, προάγει την ταχύτητα της ανέλιξης, παρέχοντας τη ψευδαίσθηση της κατάκτησης του υψηλότερου βάθρου με μια δρασκελιά. Η απλοποίηση της καταξίωσης και η πρόωρη εξαργύρωσή της, υπονομεύουν την ουσιαστική ανάπτυξη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως εδώ συνηθίζεται η λέξη «ειδικός» να κλείνεται ανάμεσα σε εισαγωγικά, όπως επίσης τυχαίο δεν είναι πως ο γιος του Jiro Ono, για περισσότερα από σαράντα χρόνια εκπαιδεύεται δίπλα στον πατέρα του, χωρίς ακόμα να θεωρείται shokunin.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post SHOKUNIN: ΟΙ ΣΑΜΟΥΡΑΙ ΤΗΣ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ appeared first on Wine Taster.

Πίσω στο 2018, όταν το winetaster σήκωνε αυλαία, το ψηφιακό κρασί δεν είχε ακόμα εμφιαλωθεί οργανωμένα. Από τότε, άλλαξαν πολλά. Κύλησε πολύ κρασί στο ιντερνετικό αυλάκι. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η γραφή του winetaster αγκαλιάστηκε, αναγνωρίστηκε η αισθητική του και εν ευθέτω χρόνω υιοθετήθηκε και ο λόγος του. Ένα χειροποίητο site, αμιγώς πρωτότυπου περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένου του πλούσιου φωτογραφικού υλικού, όπως αρμόζει στο αντικείμενο του κρασιού. Εξειδικευμένη κειμενογραφία και οινικές αποτυπώσεις, με τη μέγιστη δυνατή λεπτομέρεια και προσήλωση, αποτέλεσαν τον πυρήνα της ύπαρξής του.

Στα πέντε όμορφα αυτά χρόνια, μοιραστήκαμε πολύτιμες εμπειρίες, σπουδαία κρασιά μέσα από απαιτητικές φωτογραφήσεις σε κάθε πεδίο, παντός καιρού, ταξίδια στον τόπο και στον χρόνο, συνομιλίες με τους ανθρώπους του κρασιού. Η κατανόηση και ο σεβασμός των δημιουργών ως αναπόσπαστο κομμάτι της ερμηνείας των ίδιων των κρασιών τους, αποτέλεσε βασική θεμελιώδη αρχή από την πρώτη κιόλας ημέρα. Με τις ίδιες αναλλοίωτες αξίες συνεχίζουμε σταθερά, με στόχο την ανάδειξη της ποιότητας του οίνου και την καταγραφή του σύγχρονου πολιτισμού του.

Για τη ψηφιακή ωριμότητα του κρασιού, ο ψηφιακός μετασχηματισμός (ή digitization) θεωρείται πλέον επιβεβλημένος. Οι σύγχρονες επιταγές όπως διαμορφώνονται βάσει και των ευρύτερων περιβαλλοντικών παραγόντων, ορίζουν και την επόμενη μέρα της επικοινωνίας του κρασιού, περιορίζοντας σημαντικά την έντυπη μορφή της. Άμεσα, με ελάχιστο ενεργειακό αποτύπωμα, η πληροφορία διακινείται με συνέπεια στις νέες μικρές-μεγάλες οθόνες. Γιορτάζουμε το κλείσιμο αυτής της απαιτητικής πενταετίας με αίσθημα ευθύνης και ηθικής ακεραιότητας. Χαράζουμε την πορεία της επόμενης, απευθύνοντας ανοιχτό κάλεσμα στον κόσμο του κρασιού για τη διάδοση του οράματός του. Χρόνια Πολλά winetaster!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ,

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post 5 ΧΡΟΝΙΑ WINETASTER.GR appeared first on Wine Taster.

Ρίσκο της εναλλακτικότητας

Με αφορμή τη συνεχή έλευση γηγενών ποικιλιών στο προσκήνιο, ας αναρωτηθούμε αν οι δουλεμένες ως τώρα, έχουν ακμάσει στον υπερθετικό βαθμό. Εξαντλήθηκαν όλα τα δυνατά περιθώρια ανάπτυξης τους καθέτως και οριζοντίως, ακόμα και αυτών που θεωρούνται κλασικές ή και πρεσβευτές ακόμα; Με εξαίρεση την Σαντορίνη, που πολλοί αγνοούν πως είναι ελληνικό νησί στο εξωτερικό (!), αναγνωρίστηκε το αγιωργίτικο εκτός συνόρων; Θα δούμε επιτέλους το κορυφαίο μας ξινόμαυρο να απειλεί το γειτονικό nebbiolο στην κατηγορία αυτή ένθεν και ένθεν; Οι σπουδαίες μας Γουμένισσα και Ραψάνη, θα δικαιωθούν όπως τους αξίζει;

Ο αμπελώνας μας συρρικνώνεται, ενώ οι νεοφώτιστες ποικιλίες αυξάνονται! Εν τω μεταξύ, πολλά οινοποιεία στερούνται ιδιόκτητης γης, ο τομέας R&D απέχει από την ενσωμάτωση του σε επιχειρηματικό επίπεδο, ενώ φαίνεται πως προέχει η ανακάλυψη μίας εκ των 200+ γηγενών ποικιλιών (!) που θα μας διαφοροποιήσει εν μία νυκτί! Αρκούν ένας καράπαπας ή ένας παύλος (ονόματα γηγενών ποικιλιών) για να το πετύχουν; Τι απέγινε ο πάταγος της μαλαγουζιάς; Ακόμα να μας κάνει γνωστούς στα πέρατα της γης; Μπορεί να το πετύχει άραγε το σεριφιώτικο; Θέλουμε να μας επιλέγουν συνειδητά για το ποιόν των ολοκληρωμένων κρασιών μας ή γιατί κούρασαν τα τετριμμένα; Θέλουμε να αποτελούμε εδραιωμένη επιλογή ή μια συμφέρουσα εναλλακτική; Ακόμα κι αν η διαφορετικότητα προκαλεί πρόσκαιρα το ενδιαφέρον, ή γεμίζει το ράφι των “funky wines to drink” των μέγα-καβών, ακόμα και αν προσφέρεται σαν άσσος στο μανίκι χαρισματικών sommeliers, είναι αυτό που επιθυμεί να εξάγει πραγματικά ο ελληνικός αμπελώνας; Mοδάτα κρασιά, με pairing τον συνειρμό μιας ξέγνοιαστης παραλίας;

Πού ταξιδεύει το ελληνικό κρασί; (Νεμέα) / φωτογραφία: winetaster.gr

Ο άλλος κόσμος

Ας αναρωτηθούμε ψύχραιμα: θα επέλεγε να πιεί μπεγλέρι ή δαφνί ή βερτζαμί, μια παρέα λονδρέζων σε ένα wine restaurant του Mayfair; Άντε και τα επέλεγε, θα τα συγκρατούσε στην μνήμη της ως την επόμενη μέρα; Άντε και θυμόταν, θα έβρισκε διαφορετικές εκδοχές τους διαθέσιμες στις αγορές; Θα δυσκολευόταν ομοίως όμως η ίδια παρέα να δοκιμάσει ένα κορυφαίο cabernet franc της Αφρικής, αν όχι κάποιο από τα εκπληκτικά chenin που έχουν αναχθεί σε fine wines; Ας μην ξεχνάμε την οικειότητα των μητροπόλεων και τους δεσμούς τους με την κοινοπολιτεία. Το κρασί εκτός άλλων, είναι και διεθνής διπλωματία…

Στον αντίποδα της στενής λογικής, ο Νέος κόσμος. Το άνοιγμα της Αργεντινής στο malbec, έδωσε όχι μόνο από τα καλύτερα δείγματα της ποικιλίας, αλλά και ορισμένα από τα καλύτερα κρασιά του κόσμου! Μια ποικιλία μόνο αρκούσε για να κάνει γνωστή μια ολόκληρη χώρα! Θα υπήρχε Νέα Ζηλανδία του κρασιού χωρίς sauvignon blanc; Αλλά και μεγάλοι Αυστραλοί παραγωγοί, όπως οι penfolds και Henschke, θα ήταν διάσημοι χωρίς το shiraz; Σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν χάθηκε πολύτιμος χρόνος για να ειπωθεί μια νέα ιστορία. Αξιοποιήθηκε η ειδίκευση σε πασίγνωστες ποικιλίες στο έπακρο, με την αρωγή απλοποιημένων διαδικασιών. Αν ακόμα θεωρείται κατακριτέο αυτό, η επιτυχία μιλά από μόνη της. Προτού αφορίσουμε, ας θυμηθούμε πως πολλά από τα σημαντικότερα και ακριβότερα εγχώρια κρασιά μας είναι Bordeaux blend! Δεν είναι λίγοι οι κορυφαίοι οινοποιοί μας που δικαίως διαπρέπουν με διεθνείς ποικιλίες.

Μαχόμενος αμπελώνας στη Νεμέα / φωτογραφία: winetaster.gr

Παράθυρο στην πρόοδο

Ελληνικές ποικιλίες ήδη φύονται στο εξωτερικό. Ο νέος κόσμος, απαλλαγμένος από στερεοτυπικές δεσμεύσεις και πάγιες αντιλήψεις, δρα ταχέως. Αν μάλιστα συνεκτιμηθούν η εμπειρία και η τεχνογνωσία, σε βάθος χρόνου ίσως να μας ανταγωνίζεται με τα ίδια μας τα όπλα! Οι ισορροπίες αλλάζουν συνεχώς. Αν αποπροσανατολιστούμε από τις αμέτρητες εκδοχές του καλού μας εαυτού, πώς θα αναδειχθεί τελικά ο καλύτερος μας εαυτός; Αν δεν κατοχυρωθεί η πρόοδος που έχει σημειωθεί μέσω στιβαρών οινικών προτύπων και διακεκριμένων περιοχών-συμβόλων, πώς θα εξασφαλιστεί το μέτρο σύγκρισης έναντι του ανταγωνισμού; Οι γηγενείς ποικιλίες είναι δώρο, γιατί παρέχουν τη δυνατότητα της κατάλληλης διαλογής. Αν αυτή δεν γίνει στοχευμένα, η οινοποιητική ενέργεια θα σπαταλάται αδιακρίτως, χωρίς στρατηγική, στερώντας από τις άξιες ποικιλίες μας την εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα. Αγκαλιάζουμε τον πλουραλισμό των γηγενών μας ποικιλιών, αλλά αν δεν τηρηθούν οι απαραίτητες αναλογίες, ρισκάρεται το πλεονέκτημα και όσοι μας παρακολουθούν, κινδυνεύουν να χαθούν στη μετάφραση! 

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΠΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΟΙ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ; appeared first on Wine Taster.

Το παράδοξο

Για να βρεθεί σήμερα ακόμα κι ένα ελληνικό κρασί ανώτατης κατηγορίας τιμής διαθέσιμο στην αγορά, απαιτείται τουλάχιστον τύχη. Ο πονοκέφαλος των wine buyers μαίνεται. Η ιδιαιτερότητα αυτής της ζήτησης, που προφανώς και ταυτίζεται με την ανάλογη ψυχολογία της αγοράς, εγείρει δικαίως προβληματισμό. Η μονόπλευρα εκλεκτική ζήτηση, τείνει να ενισχύει περισσότερο την εξιδανίκευση παρά την εξειδίκευση, καθώς έτσι αναδεικνύονται «άκρα» και όχι πρότυπα. Όσο ανοίγει η ψαλίδα, επέρχεται μοιραία επισκιασμός των λοιπών οινικών κατηγοριών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αντίληψη περί ποιότητας, αλλά και για τη διακίνηση που δυσχεραίνεται.

Όταν παρακάμπτονται αγοραστικά τα «βασικά» κρασιά, παρακάμπτεται η δυνατότητα να αναγνωριστεί ο πυρήνας της φιλοσοφίας των παραγωγών και η παρακολούθηση της εξέλιξής τους. Εκτός αυτού, το βασικό κρασί που συνήθως λανσάρεται ως ΚΤΗΜΑ «Χ», έχει συνήθως σχεδιαστεί και παραχθεί για να καταναλωθεί πιο άμεσα, γεγονός που το καθιστά πιθανότερα πιο απολαυστικό στο παρόν σε σχέση με τη ναυαρχίδα του ίδιου κτήματος. Πέραν τούτου, η υψηλή τιμή δεν αποτελεί πάντα εχέγγυο ποιότητας ώστε να δικαιολογείται η τυφλή ζήτηση. Όσο υψηλότερο το αντίτιμο, τόσο στενότερα τα περιθώρια για να επαληθευθεί η επιλογή, ενώ παύει να νοείται οιαδήποτε «ευκαιρία».

Στον ίδιο άξονα, οι συνέπειες του κυνηγιού των ακριβών κρασιών δεν σταματούν εδώ. Η αγοραστική αυτή φρενίτιδα, πώς αναγνωρίζει και πώς επιβραβεύει τους τίμιους παραγωγούς οίνου που επιλέγουν συνειδητά να προσφέρουν τα κρασιά τους σε ανταγωνιστικές τιμές; Από την άλλη πλευρά, η ζήτηση αυτή που δημιουργείται, ανοίγει τον δρόμο και για ευκαιριακή αξιοποίηση του κενού αυτού από εφήμερες πρακτικές, οι οποίες λανσάρουν άμεσα κρασιά για να τοποθετηθούν στην κατηγορία, με βασικό χαρακτηριστικό την υπέρογκη τιμή στο ράφι.

Πόσο λογικό είναι να αναπαύονται στα οικιακά κελάρια μας Βουργουνδίες από grands crus, αλλά να αγνοούμε αν ο ροδίτης παλαιώνει;

Φωτογραφία: winetaster.gr

Πώς θίγεται το κρασί

Ο κρότος τραβά τα βλέμματα, αλλά διαρκεί ελάχιστα. Είναι θόρυβος, δεν είναι μουσική. Η υπερβολή στην αγορά κρασιού για ένα ινσταγκραμικό ενσταντανέ δείχνει τον υποβολέα, όχι τον πρωταγωνιστή. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ένα Bric del fiasc ή ένα Cerretalto, εκτός από βαρύ πορτοφόλι απαιτούν και παλέτα. Κι άλλα πολλά απαιτούν, μα και πάλι, μόλις €300 για μια ολιγόλεπτη βόλτα με οινική…Ferrari δεν εξασφαλίζει τίποτα από τα παραπάνω. Η ευκαιριακή οδήγηση, δεν αρκεί ούτε για να ανιχνευθεί η μυρωδιά από τα δέρματα του σαλονιού της Ιταλίδας καλλονής!

Ο ελιτισμός της κατανάλωσης πετυχαίνει συνήθως το αντίθετο από εκείνο που επιδιώκει. Από την άλλη πλευρά, ο πηγαίος σεβασμός που επέρχεται μέσα από εμβάθυνση, είναι το καλύτερο σύστημα ελέγχου. Το κλασικό δίπλωμα οδήγησης άλλωστε, δεν ενδείκνυται για να οδηγηθεί ένα supercar, γιατί να είναι αρκετό για να τρέξει ένα super Tuscan; Ακόμα και στα χέρια της θρυλικής Michelle Mouton, της πιο γρήγορης γυναίκας οδηγού αγώνων, το κορυφαίο Quattro ήταν ανεξέλεγκτο! Επιπρόσθετα, για να ολοκληρωθεί η απόλαυση που μπορεί ένα τέτοιο όχημα να προσφέρει, θα πρέπει να το επιτρέπει ο δρόμος πρωτίστως. Η πορεία που προηγείται, ανοίγει τον δρόμο και για εκείνη που έπεται. Ένα Μonprivato αξίζει αν το ζει κανείς συνειδητά με όλη του την ύπαρξη, με επίγνωση της ιστορικότητάς του και με την ευγνωμοσύνη της εμπειρίας που ένα μεγάλο κρασί αξιώνει. Η ουσία κάθε επαφής βρίσκεται στις κοινές αρχές. Όμοιος ομοίω αεί πελάζει.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΥΨΗΛΗ ΟΙΝΟΠΟΣΙΑ & ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ appeared first on Wine Taster.

Στην ερώτηση προς έναν δηλωμένο «φίλο του κρασιού» κάποτε, σχετικά με τι τον κέρδισε στο κρασί, δόθηκε η εξής μονολεκτική απάντηση: «Το παραμύθι». Απόκριση που μπορεί να προκαλέσει αμηχανία ομολογουμένως. Όχι γιατί δεν αναμένεται κάθε είδους τοποθέτηση όταν πρόκειται για κρασί, αλλά γιατί ακόμα και αν νομίσει κανείς πως έχει εξαντλήσει τις πιθανές αντιδράσεις, πάντα θα σφάλει. Επρόκειτο για μια αδέξια απάντηση που υπέκρυπτε έναν έκπτωτο ρομαντισμό ή μήπως για μια ειρωνική έκφραση, καθώς «το παραμύθι» συνάδει και με το ψέμα, έστω και αθώο; Γιατί όμως τότε να στραφεί κανείς στο κρασί;

Γιατί κρασί; Όσα χρόνια και αν περάσουν το ερώτημα αυτό επανέρχεται. Τίθεται συχνά πυκνά, κι αποτελεί σημείο συνάντησης διαφορετικών προσεγγίσεων. Το παραμύθι μπορεί να κρύβει δράκους, να έχει διδακτική αξία ή να τρέφει τη φαντασία. Τα κίνητρα ποικίλουν. Τα παραμύθια επίσης. Αμέτρητες σελίδες γράφονται και αυτή την ώρα ακόμα. Σε κάθε σελίδα απαντάται κι ένας αναγνώστης. Δον κιχώτης ή Ρομπέν των δασών, ο ήρωας αυτός μάχεται σε μια αρένα που αντί για κοντάρι κρατά ένα ποτήρι κρασιού στο χέρι!

Παραμύθι δίχως όνομα

Είναι το μυστήριο; Η αόρατη πρόκληση που κρύβεται πίσω από κάθε ετικέτα για την κατανόησή της; Είναι εκείνη η ανεξάντλητη ίριδα των χρωμάτων ή μήπως ο αστείρευτος αρωματικός και γευστικός πλούτος του κρασιού που προκαλούν τις αισθήσεις; Μπορεί να είναι όλα ή και τίποτα από αυτά. Γιατί κρασί λοιπόν; Ξεφυλλίζουμε σελίδες και σελίδες, αφηγήσεις αφηγήσεων. Νοσταλγία της παιδικότητας μήπως; Η αξία του παιχνιδιού για κάθε ηλικία; Η ανάγκη της παρέας; To μοίρασμα; Ταξίδι; Φυγή; Γιατί κρασί; Ο Αίσωπος σιωπά.

Τα καλύτερα ερωτήματα είναι εκείνα που παραμένουν αναπάντητα. Ίσως αυτό το παραμύθι να έχει τις σελίδες του κενές. Σελίδες που γράφονται με διάφανο μελάνι. Αμέτρητες καταθέσεις σαν τις αλήθειες μας, χάνονται αφού καταγραφούν. Μια αλήθεια απόλυτη είναι ψέμα, εξατμίζεται σαν αχνός αλκοόλης. Ένα παραμύθι όμως γραμμένο για μεγάλους, ένα διαρκώς επίκαιρο ανάγνωσμα, είναι εκείνο που μιλά στην ψυχή μας.

Το τέλος του Δον Κιχωτισμού

Η μάχη με τους ανεμόμυλους κάποτε λαμβάνει τέλος. Οι γίγαντες κάποτε γονατίζουν κι αυτοί, συρρικνώνονται στα μάτια των παιδιών που μεγαλώνουν. Η ωριμότητα ακροβατεί ανάμεσα στην αθωότητα και στη λογική. Το καλό παραμύθι δεν είναι εκείνο που προσφέρει μονάχα χαρά. Η απόλαυση εμπεριέχει την επίγνωση της εξέλιξης. Εξέλιξη, μια έννοια άρρηκτα συνδεδεμένη με το κρασί. Η χαρά της εξέλιξης. Η πλήρωση της ωριμότητας. Γιατί κρασί λοιπόν;

«Για να ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα», το παιδί που κρύβεται μέσα μας δεν θα πρέπει να σταματήσει να ονειρεύεται. Το όνειρο όμως έχει αξία όταν γίνεται καλή πράξη, όχι όταν σταματήσει η ανάγνωση του παραμυθιού στα μισά. Το κρασί εμπνέει, αλλά μεθά κιόλας. Τα παιδιά που παραμένουν για πάντα παιδιά, δεν θα δουν τον κόσμο με άλλα μάτια. Το κρασί, από τη μήτρα των βαρελιών έρχεται στο φως, ενηλικιώνεται, ακμάζει και παρακμάζει. Ακολουθά πιστά τον κύκλο της ζωής. Αν δεν συμβαδίσουμε μαζί του, πώς θα το ζήσουμε; Γιατί κρασί λοιπόν; Η απάντηση βρίσκεται μέσα μας!

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΚΡΑΣΙ; appeared first on Wine Taster.

Με ένα ποτήρι ανά χείρας όμως, η πειθώ ενισχύεται; Αν το κρασί απαθανατίζεται με τον ανάλογο στόμφο στο instagram, συνοδεύοντας λάγνα βλέμματα με υπαινικτικό μειδίαμα, η επιτυχία μιλά από μόνη της; Η πανδημία του ναρκισσισμού, η χειραγώγηση του εαυτού. Το κρασί στην υπηρεσία του θεάματος. Μα τι θα σκέφτονταν άραγε οι ιδρυτές των εκλεκτών σπιτιών της Καμπανίας αν έβλεπαν τα φίνα κρασιά τους να ρέουν στα πατώματα των κοσμοπολίτικων clubs για τα μάτια του κόσμου; Η ευαισθησία αυτή του κρασιού αποτελεί και την αξία του. Αν η δική μας όμως αξία επιζητά επιβεβαίωση, μπορεί να αντλήσει από εκείνη του κρασιού; Προσφέρεται το κρασί για να αναπληρώσει αυτού του είδους τις «ανάγκες»; Αρκεί μια αυτοφωτογράφιση μαζί με ένα Lafite να αποκαταστήσει τη φήμη μας; Στην εποχή μας, φαίνεται πως ένα «κλικ» μπορεί να αντιγράψει την ίδια τη ζωή! Μπορεί; Μπορεί μια φευγαλέα τάση να οδηγήσει σε αυτοπραγμάτωση; Όταν επιδιώκουμε να αιχμαλωτιστούμε σε μια πόζα με φόντο το κρασί, αντί να το ζήσουμε, το ποτήρι μας τότε είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο;

φωτογραφία: winetaster.gr

Το γοργόν δεν έχει χάρη

«Το τρένο της επιτυχίας δεν περιμένει», μας είπαν. «Όλα θα πρέπει να μας συμβούν γρήγορα», μας είπαν. Τι πιο γρήγορο από ένα φλας; Φορτώσαμε λοιπόν τις ελπίδες μας στην υπερταχεία της υπερέκθεσης και πού την πάμε; Ποιος οδηγεί; Ποιος είπε: «Κάντε στάση να κατεβώ, θα περπατήσω το δρόμο μου κι ας αργήσω»; Και αν δεν υπάρχει επιτυχία με αυτούς τους φαινομενικά «επιβεβλημένους» όρους, πρέπει να την επινοήσουμε; Να παρανοήσουμε; Φευ! Αυτός είναι ο ρόλος του κρασιού στα χρόνια της υπερπροβολής; Επιταχυντής της ματαιοδοξίας; Αντιθέτως, το κρασί πάντα υπήρξε αργό. Τίποτα στο κρασί δεν συμβαίνει γρήγορα! Στον φρουτοχυμό, μπορεί. Ποσώς δε, στο εξαιρετικό κρασί. «Θέλει δουλειά πολλή». Θέλει δεκαετίες, γενιές, στρατιές οραματιστών για να γυρίσει ο ήλιος! Ομοίως, χρειάζεται χρόνος για να εκτιμηθεί. Αλλιώς, και χρυσάφι ακόμα να κρατάμε, θα διαφεύγει ανάμεσα από τα δάχτυλά μας σαν άμμος!

Για το ταξίδι, όχι για την Ιθάκη

Διάφανος ο κόσμος, το κρασί που τον διαπερνά έχει νόημα όταν τον χρωματίζει, όχι όταν τον μεθάει. Μακάρι το κρασί να μπορούσε να αποκαταστήσει αδικίες. Μπορεί όμως να μας ανακουφίσει φωτίζοντας περιοχές όπου η ανθρώπινη δημιουργικότητα υπερβαίνει κάθε ασχήμια. Με την τέχνη του προκαλεί αισιοδοξία και με την τεχνική του εμπνέει. Το κρασί ως ποιοτικός χρόνος, αφορμή συνάντησης με τον χαμένο εαυτό. Αλλά και η καλύτερη αφορμή συνάντησής μας με τους αγαπημένους μας. Μοίρασμα, συντροφικότητα, κουράγιο. Από την ανθρώπινη επαφή, πάντα θα προκύπτουν αξιόλογα αισθήματα για να μας θρέψουν. «Με το κρασί του φίλου ανασταίνεσαι». Ας είναι το κρασί αφορμή για να συναντηθούμε με σκοπό να μοιραστούμε. Ούτε για να καυχηθούμε, ούτε για να εκτονωθούμε.

Διάφανος ο κόσμος, το κρασί που τον διαπερνά έχει νόημα όταν τον χρωματίζει, όχι όταν τον μεθάει.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ INSTAGRAM appeared first on Wine Taster.

Αυτά «εδώ», όπου «εδώ» ο κανόνας της ελαφρότητας. Να ζεις όμως εδώ, δε σημαίνει πως δεν υπάρχεις παντού ή και πουθενά. Ποιος είναι ο τόπος τελικά, χωρίς τα γνώριμα μοναδικά χαρακτηριστικά του; Και μάλιστα τα καλύτερα στοιχεία, που δείχνουν εκείνον τον πλούτο στον οποίο αποστρέφουμε το βλέμμα,  ρίχνοντας με ευκολία μαύρη πέτρα πίσω μας; Αν εξαντληθούμε στην στηλίτευση των κακώς κειμένων, των διαδοχικών δεινών που μας έπληξαν, είναι σαν να αποδεχόμαστε την ήττα μας. Ποια η αντίσταση, από πού θα αντληθεί το περιεχόμενο για να διασωθεί η ταυτότητά μας; Αν λησμονήσουμε ολότελα το ποιοι είμαστε, ποιος και γιατί θα μας το θυμίσει; Στο παρόν που όλοι θεωρητικά χωρούμε και όλοι προσπαθούμε να πραγματώσουμε το «είναι» μας, ξέρουμε πλέον πως δε θα συμβεί απαραίτητα. Ο κοινός τόπος λοιπόν, όπου νομίζουμε πως θα συναντηθούμε έτσι κι αλλιώς, κρύβει ψευδαισθήσεις που μας διαψεύδουν.

Ο χωροχρόνος του «εδώ και τώρα», διαστέλλεται και συστέλλεται μαζί με τις κόρες των ματιών μας. Μαζί με αυτές, ανοιγοκλείνουν οι πόρτες της πραγματικότητας. Αν θα είμαστε «μέσα» ή «έξω», εξαρτάται από τα μάτια μας. Ναι, ΠΑΙΔΕΙΑ είναι η λέξη. Όχι ως λέξη, αλλά ως τρόπος ζωής. Όχι όπως συνηθίσαμε ή όπως αυθαίρετα νομίζουμε, αλλά όπως γνωρίζουμε. Παρασυρόμαστε εύκολα από τη γλύκα των παραισθήσεων μας, ή επιστρατεύουμε το θάρρος της επίγνωσης για να δούμε καθαρά; Αν ακούγονταν δυνατά οι σκέψεις όλων όσων σκύβουν πάνω από ένα ποτήρι κρασί στην χώρα μας, ποιο το άκουσμα άραγε, μελωδία, παραφωνία ή οχλοβοή; Η παιδεία έχει ρυθμό, παλμό, συγχρονισμό και η δυναμική της υπερβαίνει τα όποια σύνορα.

φωτογραφία: winetaster.gr

Έγινε το κρασί «κτήμα» μας;

Έχει ενδιαφέρον και αξία να αναρωτηθούμε, μετά την εποχή της «μόδας» του κρασιού, σε τι βαθμό αυτό ενσωματώθηκε στον τρόπο ζωής μας; Αν δηλαδή αντιμετωπίζεται ευρέως με σεβασμό, ανεξαρτήτως πρακτικών κριτηρίων, αλλά ποιοτικών. Αν σχηματίστηκε μια υποτυπώδη έστω κουλτούρα σχετική με το κρασί, μέσω συνειδητής εμβάθυνσης αντί εντυπώσεων ή και εντυπωσιασμών. Οι απαντήσεις βρίσκονται στον καθένα από εμάς.

Αν αντιληφθούμε πως τα χρήματα δεν αγοράζουν το κρασί, τότε έχουμε ήδη μια εξελιγμένη νοοτροπία. Όταν δεν νιώθουμε την ανάγκη να πείσουμε για την αξία μας μέσω του κρασιού, τότε μας αξίζει αληθινά. Όταν το απολαμβάνουμε με φυσικότητα, χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις που τρέφουν εμμονές. Όταν δεν εκμεταλλευόμαστε την όποια «αίγλη» που του αποδίδουμε επιπόλαια για να προβληθούμε και όταν δεν το κακομεταχειριζόμαστε, τότε έχουμε κάνει βήματα. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως «κτήμα» μας δεν γίνεται τίποτα, καθώς όσο περισσότερο μαθαίνουμε, τόσο περισσότερο σεβόμαστε. Τέλος, όσο βελτιώνεται το αισθητικό μας κριτήριο, όλο και πιο απενοχοποιημένα θα χαιρόμαστε και το κρασί, αλλά και κάθε δώρο εξέλιξης που αποκομίζουμε από τη διαδρομή μας.

Μη φοβού τους ειδικούς!

Όταν αναφερόμαστε σε θέματα παιδείας και κρασιού, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το ρόλο των ειδικών και την προσφορά τους στη διαμόρφωση μιας ευρύτερης κουλτούρας. Σε τι βαθμό όμως αναγνωρίζονται οι επαγγελματίες του είδους, πώς αντιμετωπίζονται στους χώρους εργασίας, αλλά και πώς βιώνουν οι ίδιοι την άσκηση του δύσκολου έργου τους; Αν και σε τι βαθμό έχει αναπτυχθεί το κρασί στην Ελλάδα, κρίνεται και από αυτό.

Μακάρι να αρκούσε η θετική απάντηση στην ερώτηση «Ξέρεις από κρασί;» για να χρισθεί κανείς αυτομάτως ειδικός του κρασιού. Οι απλοϊκές ερωτήσεις συνοδεύονται από απλοϊκές απαντήσεις. Η συνέχεια δε, αμφίβολη. Δυστυχώς, δεν είναι αρκετό να έχει δοκιμάσει κανείς πολλά κρασιά, ακόμα και μια θάλασσα, ούτε να γνωρίζει απλώς τις ετικέτες που κυκλοφορούν ή τα ονόματα των παραγωγών τους. Ακριβώς όπως δεν αρκεί να είναι κανείς βιβλιοφάγος για να γίνει λογοτέχνης.

Οι ειδικοί του κρασιού, χωρίς εισαγωγικά, είναι επαγγελματίες που έχουν αφοσιωθεί στο αντικείμενο τους. Είναι εκείνοι που με αμέτρητες θυσίες κάθε είδους, υπερασπίζονται έμπρακτα ένα αντικείμενο που δεν υπάγεται απλώς στον γαστρονομικό πολιτισμό μας, αλλά και στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά μας. Εδώ εισαγωγικά δεν χωρούν. Οφείλουμε να ξεχωρίσουμε τους αριθμούς από τις αξίες. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε όλους εκείνους που από το υστέρημα τους επιχειρούν την όποια υπέρβαση, για να διαφυλάξουν τις αρχές του κρασιού. Ακόμα κι αν ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική περιουσία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΟΙΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΜΙΑ ΟΥΤΟΠΙΑ; appeared first on Wine Taster.