Ένα κλασικό μεν, παλαιάς κοπής ξινόμαυρο δε, που ποτέ δεν εφησυχάζει. Δύσκολα συγκρίνεται και σπάνια διαχειρίζεται κατάλληλα κατά τη χρήση του. Ως εκ τούτου, μπορεί να αδικηθεί στη νιότη του, να μην παλαιώσει ποτέ όπως του αξίζει και ως συνήθως, να δημιουργήσει πλείστα ερωτηματικά στο πέρασμά του. Θα είναι εκείνο «το κρασί της διπλανής πόρτας» το πιο μυστηριώδες όμως, ένα κρασί που θα κρύβει πολλούς άσσους στο μανίκι του.  

Νάουσσα Μπουτάρη 2009 στα χρώματα του ηλιοβασιλέματος. / φωτογραφία: winetaster

Στα χνάρια της ιστορίας

Το πρώτο ελληνικό εμφιαλωμένο κρασί, υποσχόταν πολλά, πραγματοποιούσε ακόμη περισσότερα! Αυτός είναι και ο λόγος που ακόμα και σήμερα συνεχίζει να αποτελεί μέσο στάθμισης πολιτισμού. Με χαμηλό κόστος απόκτησης σταθερά, περήφανη καταγωγή, και σημαντική δυνατότητα παλαίωσης, υπήρξε το ξινόμαυρο που επικοινώνησε πρώτο τα προσόντα της σπουδαίας ποικιλίας. Υπήρξε σύμβολο της παλαιάς σχολής οινοποίησης, ένα κρασί ανεξάντλητης γοητείας, που ποτέ δεν ξεπεράστηκε. Πάνω του, αποτυπώνεται ο χαρακτήρας της Νάουσσας αδρά. Η παλαίωση δε, ολόκληρη σπουδή του οργανοληπτικού φάσματος του ξινόμαυρου. Αμέτρητες οι μορφές, ακόμη μεγαλύτερες οι εναλλαγές και οι εκφάνσεις. Η Νάουσσα Μπουτάρη έχει απασχολήσει πολλάκις το winetaster, αντλώντας ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Χαρακτηριστική είναι και η κάθετη δοκιμή παλαιωμένων εκδοχών στην οποία μπορεί κανείς να ανατρέξει: https://winetaster.gr/κάθετη δοκιμή 2007-2009.

Δοκιμή του κλασικού

Όπως είθισται και όπως αναμένεται, το πιο δυνατό σημείο του κρασιού είναι η μύτη. Το ξινόμαυρο εδώ ξεδιπλώνει τον καλύτερό του εαυτό, συστήνει την προσωπικότητά του μέσω της φανερής εξέλιξης. Ορμητικά αρώματα από λικέρ βύσσινο, αποξηραμένο δαμάσκηνο, μοσχοκάρυδο – μπαχάρι, τυλιγμένα σε δέρμα. Αλλά και μαύρο τσάι, forest floor και αποξηραμένα porcini. Η οξείδωση προχωρημένη, ανακατεύεται με τη σοκολάτα και τις νότες καφέ.

Το κρασί όμως ζυγίζεται κυρίως στο στόμα. Και στο στόμα η Νάουσσα του 2009 προβάλλει τις δυσκολίες της χρονιάς. Η δομή εμφανίζεται κατακερματισμένη για την ηλικία του κρασιού, οι θηριώδεις τανίνες άγουρες κι ακάλυπτες από την αλκοόλη, ενώ η τονισμένη οξύτητα αγνοεί πλήρως τον μέτριο όγκο τον οποίο και τέμνει αυστηρά. Γεύσεις από ωριμασμένα φύλλα tobacco, μαύρο τσάι, σκουρόχρωμα μπαχαρικά και γη. Η ορυκτότητα έντονη, συνεχίζει ως το τέλος, μέσω της επίμονης γήινης επίγευσης με το αχνό κοκκινωπό φρούτο.

Η παλαίωση εξαντλείται κάπου εδώ, καθώς το αδυνατισμένο φρούτο δεν επαρκεί πλέον για την αναμονή που επιβάλλεται για την ωρίμαση της δομής. Συνετό κρίνεται να αποδεχτεί κανείς την παρούσα κατάσταση ως το άκρον άωτον μιας ολοκληρωμένης πορείας. Ως εκ τούτου, κρατά κανείς τα καλά σημεία της εξέλιξης, καθώς ο επιπλέον χρόνος που θα μπορούσε να κάμψει τις έντονες αιχμές οδηγεί το κρασί στην αγκαλιά της οξείδωσης. (88+/100)

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΝΑΟΥΣΣΑ ΜΠΟΥΤΑΡΗ 2009 appeared first on Wine Taster.

Τα καθαρόαιμα

Κοινά στοιχεία: η ποικιλία, η καταγωγή, ο παραγωγός και η χρονιά. Το 2008 υπήρξε μια καλή χρονιά όπως αποτυπώθηκε στα ποιοτικά χαρακτηριστικά των κρασιών της εποχής. Εκτός αυτού, τα δύο αυτά ξινόμαυρα αποτέλεσαν παραδοσιακά την επιτομή της ιδιοσυγκρασιακής οινοποίησης Μπουτάρη και τους γνήσιους εκφραστές της κλασικής σχολής που η ίδια ίδρυσε. Μέσω αυτών, δημιουργήθηκε ο συμπαγής πυρήνας παλαιοκοσμίτικης φιλοσοφίας για την ποικιλία, που διατηρείται σε γενικές γραμμές ως τις μέρες μας. Οι διαφορές αφορούν κυρίως την οινοποίηση, τους χρόνους εκχύλισης, τη διάρκεια παραμονής του κρασιού σε επαφή με το ξύλο, το είδος του βαρελιού και την παλαίωση πριν την κυκλοφορία τους στην αγορά, με την Grande Reserve εκδοχή να απολαμβάνει το μερίδιο του λέοντος. 

Η υπενθύμιση πως στην ουσία δεν βαστά κανείς τα ηνία των αγωνιστικών κρασιών ράτσας, τρέφει τη συνειδητοποίηση της περατότητας της απόλαυσης.

Ένα ζεύγος αγέρωχων οινικών ψυχών κρατούν τον τροχό της εξέλιξης, στο βάθος ενός κελαριού όπου φυλάσσονται ερμητικά τα μυστικά της μεγάλης ερυθρής ποικιλίας του ξινόμαυρου. Η επαφή με τις σπάνιες αυτές υπάρξεις, δεν μοιάζει με οργανοληπτική πρόκληση, μα σαν άνοιγμα του χρονοντούλαπου της ιστορίας. Η υπενθύμιση πως στην ουσία δεν βαστά κανείς τα ηνία των αγωνιστικών κρασιών ράτσας, τρέφει τη συνειδητοποίηση της περατότητας της απόλαυσης. Η αναφορά σε παλαιά ξινόμαυρα, δεν αποτελεί μόνο μια μορφολογική αποτύπωση των γοητευτικών αυτών μονόκερων, αλλά και μία σταχυολόγηση αξιών. 

Εμφανής η απόκλιση των εντάσεων / φωτογραφία: winetaster.gr

Μάχη σώμα με σώμα

Ξεκινώντας με τη Νάουσσα Μπουτάρη 2008, τα χρώματά της φανερώνουν την ηλικία της. Γκρενά αποχρώσεις με πορτοκαλί, αλλά και καφετί ανταύγειες. Η μύτη που ανοίγει κλιμακωτά, αναπτύσσεται σε επίπεδα που οδηγούν σε αποκαλυπτική πολυπλοκότητα: ποτ πουρί, γραφίτης, χώμα, porcini και αρωματικό γαρίφαλο στην είσοδο. Διάχυτη η εκφορά των νωπών φύλλων, γύρω από ένα βαθύ ορυκτό πυρήνα. Λικέρ δαμάσκηνο, σοκολάτα και μαύρο τσάι έπειτα. Το στόμα αντιστέκεται ακόμα στο χρόνο, με μέτριο+ σώμα, τονισμένη οξύτητα και ολοζώντανες τανίνες που δεν παιρνούν απαρατήρητες. Γεύση σταφίδας, αποξηραμένης φράουλας και φύλλων καπνού, σαφής ορυκτότητα και απαλή πίσσα εδώ. Όμορφο δρύινο άγγιγμα, τόσο-όσο, και πλούσια βοτανική διάσταση. Επίμονο πικάντικο τελείωμα, με θυμάρι και φαρμακευτική μενθόλη. (92/100)

Η Grande Reserve 2008 σαρωτική και καθηλωτική, σιγκινεί. Ένα κλίκ πάνω σε βάθος χρώματος από την αδελφή της, αλλά χωρίς την προχωρημένη οξείδωση, κρύβει τα χρόνια της. Η υψηλή ένταση της μύτης ορίζει πρότυπα. Μακρύς ο κατάλογος των αρωμάτων, πλήρης και λεπτομερής, περιλαμβάνει από τη μια πλευρά ευκάλυπτο, λεβάντα και φρέσκες βιολέτες, κι από την άλλη, πολυτελές δέρμα, μανιτάρια και ορυκτό πλούτο. Ανάμεσα, σύκα, φράουλες, δαμάσκηνα και βύσσινα. Το στόμα διατηρεί πιστά τη δυναμική της μύτης, με βελτιστοποιημένη δομική διαχείριση. Μέτριο+ σώμα και υψηλή οξύτητα που συνεργάζεται με την αλκοόλη. Υψηλών τόνων γεύσεις που περικλείουν όλο τον ελληνικό βοτανικό πλούτο, από τσάι του βουνού και άγριο θυμάρι ως και μεθυστικές λεβάντες. Εκλεκτή δρυς. Αποξηραμένα δαμάκηνα και μαρμελάδα φραγκοστάφυλο. Μακρά επίγευση κι έντονη, που ανακαλεί με στεντόρεια φωνή όλα τα θαυμαστά πεπραγμένα της οινικής ιστορίας. (94/100)

Εν κατακλείδι

Η μεν Νάουσα ελαφρώς καταβεβλημένη, με την πτητική της οξύτητα να την πιέζει, απαιτεί επιτόπια κατανάλωση. Αν και συγκεντρωμένη και δομικά ισχυρή ωστόσο, επικεντρώνεται στην ανάδειξη ενός κορυφαίου τερουάρ. Θαυμάσια έκφραση, σπανιότατη απόδοση. Η Grande Reserve προσπερνά με ευκολία τη στιγμή, πάνοπλη και χαρισματική, επιδεικνύει το πηγαίο ταλέντο της. Με αστείρευτο πλούτο που ενισχύει όλα τα επίπεδα, φαίνεται ακόμα αχαλιναγώγητη. Επιζητά χρόνο, τουλάχιστον μια πενταετία ακόμα! Σε κάθε περίπτωση, η παρούσα σύγκριση αφορά μια ιδιαιτέρως σπάνια συνεύρεση, στην οποία αξίζει να παραστεί κάθε φίλος του κρασιού. Βαθιά υπόκλιση και στα δύο αυτά λαμπρά κρασιά, που αποθεώνουν χωρίς ίχνος υπερβολής τη μοναδικότητα ενός μικροκλίματος παγκόσμιας κλάσης! 

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post BOUTARI NAOUSSA ’08 VS GRANDE RESERVE ’08 appeared first on Wine Taster.