Ένα κλασικό μεν, παλαιάς κοπής ξινόμαυρο δε, που ποτέ δεν εφησυχάζει. Δύσκολα συγκρίνεται και σπάνια διαχειρίζεται κατάλληλα κατά τη χρήση του. Ως εκ τούτου, μπορεί να αδικηθεί στη νιότη του, να μην παλαιώσει ποτέ όπως του αξίζει και ως συνήθως, να δημιουργήσει πλείστα ερωτηματικά στο πέρασμά του. Θα είναι εκείνο «το κρασί της διπλανής πόρτας» το πιο μυστηριώδες όμως, ένα κρασί που θα κρύβει πολλούς άσσους στο μανίκι του.  

Νάουσσα Μπουτάρη 2009 στα χρώματα του ηλιοβασιλέματος. / φωτογραφία: winetaster

Στα χνάρια της ιστορίας

Το πρώτο ελληνικό εμφιαλωμένο κρασί, υποσχόταν πολλά, πραγματοποιούσε ακόμη περισσότερα! Αυτός είναι και ο λόγος που ακόμα και σήμερα συνεχίζει να αποτελεί μέσο στάθμισης πολιτισμού. Με χαμηλό κόστος απόκτησης σταθερά, περήφανη καταγωγή, και σημαντική δυνατότητα παλαίωσης, υπήρξε το ξινόμαυρο που επικοινώνησε πρώτο τα προσόντα της σπουδαίας ποικιλίας. Υπήρξε σύμβολο της παλαιάς σχολής οινοποίησης, ένα κρασί ανεξάντλητης γοητείας, που ποτέ δεν ξεπεράστηκε. Πάνω του, αποτυπώνεται ο χαρακτήρας της Νάουσσας αδρά. Η παλαίωση δε, ολόκληρη σπουδή του οργανοληπτικού φάσματος του ξινόμαυρου. Αμέτρητες οι μορφές, ακόμη μεγαλύτερες οι εναλλαγές και οι εκφάνσεις. Η Νάουσσα Μπουτάρη έχει απασχολήσει πολλάκις το winetaster, αντλώντας ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Χαρακτηριστική είναι και η κάθετη δοκιμή παλαιωμένων εκδοχών στην οποία μπορεί κανείς να ανατρέξει: https://winetaster.gr/κάθετη δοκιμή 2007-2009.

Δοκιμή του κλασικού

Όπως είθισται και όπως αναμένεται, το πιο δυνατό σημείο του κρασιού είναι η μύτη. Το ξινόμαυρο εδώ ξεδιπλώνει τον καλύτερό του εαυτό, συστήνει την προσωπικότητά του μέσω της φανερής εξέλιξης. Ορμητικά αρώματα από λικέρ βύσσινο, αποξηραμένο δαμάσκηνο, μοσχοκάρυδο – μπαχάρι, τυλιγμένα σε δέρμα. Αλλά και μαύρο τσάι, forest floor και αποξηραμένα porcini. Η οξείδωση προχωρημένη, ανακατεύεται με τη σοκολάτα και τις νότες καφέ.

Το κρασί όμως ζυγίζεται κυρίως στο στόμα. Και στο στόμα η Νάουσσα του 2009 προβάλλει τις δυσκολίες της χρονιάς. Η δομή εμφανίζεται κατακερματισμένη για την ηλικία του κρασιού, οι θηριώδεις τανίνες άγουρες κι ακάλυπτες από την αλκοόλη, ενώ η τονισμένη οξύτητα αγνοεί πλήρως τον μέτριο όγκο τον οποίο και τέμνει αυστηρά. Γεύσεις από ωριμασμένα φύλλα tobacco, μαύρο τσάι, σκουρόχρωμα μπαχαρικά και γη. Η ορυκτότητα έντονη, συνεχίζει ως το τέλος, μέσω της επίμονης γήινης επίγευσης με το αχνό κοκκινωπό φρούτο.

Η παλαίωση εξαντλείται κάπου εδώ, καθώς το αδυνατισμένο φρούτο δεν επαρκεί πλέον για την αναμονή που επιβάλλεται για την ωρίμαση της δομής. Συνετό κρίνεται να αποδεχτεί κανείς την παρούσα κατάσταση ως το άκρον άωτον μιας ολοκληρωμένης πορείας. Ως εκ τούτου, κρατά κανείς τα καλά σημεία της εξέλιξης, καθώς ο επιπλέον χρόνος που θα μπορούσε να κάμψει τις έντονες αιχμές οδηγεί το κρασί στην αγκαλιά της οξείδωσης. (88+/100)

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΝΑΟΥΣΣΑ ΜΠΟΥΤΑΡΗ 2009 appeared first on Wine Taster.

Διαχρονική υπεροχή

Το παραδοσιακό στυλ της κραταιάς και βαρυσήμαντης ερυθρής κορωνίδας του εθνικού καταλόγου μας, οφείλεται αναμφίβολα στον οίκο Μπουτάρη. Στο «κάστρο» της μεγάλης οικογένειας, στα κιτάπια της ιστορικής οινοθήκης, φυλάσσεται ευλαβικά η επιτυχημένη συνταγή της χαρακτηριστικής οινοποίησης που ξεχωρίζει ευκρινώς ανάμεσα σε άλλες. Η κατεύθυνση αφορούσε ανέκαθεν την απόδοση της ποικιλίας βάσει ευρωπαϊκών προτύπων, αμιγώς παλαιοκοσμίτικης αντίληψης οινοποίηση, που εστίαζε στην ανάδειξη της φινέτσας μεν, μέσα όμως από έναν σκληροτράχηλο χαρακτήρα δε, βασική προϋπόθεση που θα εξασφάλιζε την πολυπόθητη μακρά παλαίωση. Αν η Νάουσα αποτελεί τη «μητρόπολη» του ξινόμαυρου, το Grande Reserve της Boutari, αποτελεί το ακροπύργιό της! Άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία, ατόφια έκφραση του terroir, διαχρονικός πρεσβευτής της ποικιλίας, συνεχίζει αδιάκοπα να υπερασπίζεται τα ιδεώδη της παλιάς σχολής με το σθένος του σημαιοφόρου!

Επιτομή κλασικότητας / φωτογραφία: winetaster.gr

Grande… επιδόσεις!

Βαθύ ρουμπινί χρώμα με πορτοκαλί ανταύγειες. Έντονη μύτη, αναμενόμενα οξειδωτική, στα λογικά πλαίσια της εξέλιξης, που σφύζει από εξωστρέφεια, με πλήθος αρωμάτων από λιβάνι, υπερπολυτελές δέρμα και tobacco, πελτέ τομάτας, θυμάρι, αποξηραμένη βιολέτα, νωπά φύλλα, μαρμελάδα δαμάσκηνο και διάχυτη ορυκτότητα. Μετρίου+ όγκου και οξύτητας ανάλογης, τέλεια ενσωματωμένης. Υπέροχες, φιλικές τανίνες που έχουν διανύσει μεγάλο κομμάτι της διαδρομής τους, χωνεμένες. Υψηλής έντασης ξηρό στόμα, με γεύσεις κέδρου, λιαστής τομάτας, μαρμελάδας φράουλας, φύλλων μαύρου τσαγιού και καρύκευση γλυκιάς κανέλας. Βοτανικό και ανθικό περιβάλλον βιολέτας, με γοητευτικές νύξεις πευκόμελου και πολύτιμου σανδαλόξυλου. Μακρά, γήινη επίγευση κόκκινου πιπεριού, πολυτελούς σοκολάτας και δενδρολίβανου, με ίχνη από καφέ.

Τεχνική αρτιότητα, ισορροπία και αξιοπιστία. Προφανής πολυπλοκότητα. Τέλεια ενσωματωμένοι όλοι ανεξαιρέτως οι δομικοί παράγοντες με την αρωγή του χρόνου, σε ένα συμπαγές κρασί που έχει βρει το νόημα της ύπαρξής του και αγκαλιάζει τη χρήση δρυός ανεπιφύλακτα. Κι ενώ το τελευταίο θα μπορούσε να δημιουργήσει μια σημαντική αντίφαση που θα ανέτρεπε λεπτές ισορροπίες σε βάθος χρόνου, η παρουσία ξύλου υποβόσκει συνοδευτικά και κατανέμεται δίκαια στον όγκο του κρασιού, χωρίς εξάρσεις και παραφωνίες. Ένα ξινόμαυρο, που στη παρούσα φάση του θα έφερνε σε δύσκολη θέση και το πιο καλοφτιαγμένο Barolo! Πίνεται ευχάριστα τώρα, αλλά και μετά από 2-3 χρόνια. Τιμή: άγνωστη (93/100)

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post BOUTARI GRANDE RESERVE 2010 appeared first on Wine Taster.

Στην εποχή της ταχύτητας, κρασιά όπως αυτό το Reserve, εκτός από απόλαυση προσφέρουν και επίγνωση. Αν μίλαγε ένα τέτοιο κρασί, αυτό θα μας έλεγε: μη μάχεστε τον χρόνο, ζήστε τον! Οι αναβολές γίνονται απώλειες που τρέφουν τις φοβίες. Αν ζούμε συνειδητά, ο χρόνος ανταμείβει, δεν τιμωρεί. Τέτοια είναι τα δώρα που μας προσφέρει απλόχερα αυτό το vintage ξινόμαυρο της σχολής Μπουτάρη. Μαζί με αυτά και σημαντική πληροφόρηση σχετικά με την εξέλιξη της ποικιλίας που την αγάπησε ο χρόνος όσο καμία άλλη.

Η ιδιαιτερότητα στο σερβίρισμα

Σημεία που θα πρέπει να προσεχθούν για μέγιστη απόλαυση της εμπειρίας που προσφέρουν τέτοια κρασιά, είναι καταρχάς η διατήρηση της Θερμοκρασίας στους 16-17 βαθμούς Κελσίου αυστηρά. Αν επιλεγεί ένα τέτοιο κρασί για τις ζεστές ελληνικές μέρες, τότε ΝΑΙ απαιτείται ψύξη. Ένα δεύτερο σημείο που χρίζει προσοχής, αφορά το άνοιγμα της φιάλης αν όχι από την προηγούμενη μέρα, τότε τουλάχιστον 3 ώρες πριν σερβιριστεί στο τραπέζι! Συνήθως στα ώριμα κι εξελιγμένα κρασιά μιας ηλικίας, καλό είναι να αποφεύγουμε τέτοια διαχείριση, όχι όμως για τα ξινόμαυρα σαν της δοκιμής αυτής! Τρίτον και εξίσου σημαντικό: επιλέξτε ένα «μαζεμένο» ποτήρι, όπως είναι μια κλασική τουλίπα. Αφενός γιατί ο αερισμός έχει ήδη προηγηθεί, αφετέρου γιατί έτσι διασώζεται η ευαισθησία του κρασιού στην ψηλάφηση του και αναδεικνύονται με μεγαλύτερη ακρίβεια οι λεπτομέρειες.

φωτογραφία: winetaster.gr

ΤΟ ΚΡΑΣΙ:

Βαθύ γκρενά χρώμα με κεραμιδί ανταύγειες. Εντυπωσιακά ώριμη και ρουστίκ μύτη, με αρώματα στάχτης, μελανιού, δέρματος και καπνού, σε εξελιγμένο γήινο φόντο μανιταριών και νωπών φύλλων. Αποξηραμένο σύκο και μαύρη σταφίδα, πάστα δαμάσκηνου και νότες από πελτέ τομάτας και δρυός, ανεβάζουν τον πήχη της απόλαυσης. Ξηρό στο στόμα, μετρίου όγκου και υψηλής οξύτητας. Άφθονες ποσοτικά οι τανίνες, επιθετικές κι ελαφρώς ξηρές, παρά την ηλικία του κρασιού. Πιο μετριασμένες οι εντάσεις εδώ και το φρούτο πιο μετρημένο, όπως είναι η μαγειρεμένη φράουλα και η μαρμελάδα βύσσινου. Ξηροί καρποί, κανέλα και βότανα, ενώνονται με γεύσεις από tobacco και μαύρου τσαγιού, καθώς και με πλούσιες γήινες αναφορές. Κλασική επίγευση Μπουτάρη, που θα ξεχώριζε ανάμεσα σε πολλές άλλες, καλής διάρκειας άνω του μετρίου, που θυμίζει θυμάρι, νωπή γη και καφέ espresso.

Ένα κρασί που δείχνει ακόμη μια φορά την κράση του ξινομαύρου. Αμιγώς παραδοσιακού στυλ, δεμένο με το βαρέλι κι εκχειλισμένο επίμονα όπως μαρτυρούν τόσο το χρώμα του, όσο και η απροσπέλαστη δομή που το καθιστά ακόμη και μετά από 16 χρόνια αυστηρό. Διόλου περίεργο πλέον, καθώς οι συνεχείς δοκιμές του winetaster έχουν πολλάκις επιβεβαιώσει πως οι οινοποιήσεις παλαιάς κοπής Μπουτάρη δίνουν κρασιά πολύ σκληρά για να πεθάνουν. Εν πάση περιπτώσει, απαιτούν χρόνο. Παρά ταύτα, στην παρούσα δοκιμή φαίνεται να έχει επιτευχθεί σημαντική συμπύκνωση με τη φινέτσα διατηρημένη, με απαλό οξειδωτικό χαρακτήρα που ενισχύει την αίσθηση πολυπλοκότητας μαζί με προχωρημένη εξέλιξη γήινων αποχρώσεων. Η βέλτιστη ισορροπία αναμένεται μετά την 20ετία!

Χρόνος δοκιμής: 05/2021

Αξιολόγηση: 90+/100

PAIRING

Μοσχαρίσιο συκώτι σχάρας, μαριναρισμένο σε καπνιστή πάπρικα.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΞΙΝΟΜΑΥΡΟ RESERVE 2005 appeared first on Wine Taster.

Το πρώτο εμφιαλωμένο ελληνικό κρασί εκφράζει πρωτίστως ιδέες. Ιδού μια ενδιαφέρουσα πτυχή της έννοιας της οινικής «κλασικότητας». Το σύνολο δηλαδή των αρχών ενός κρασιού που μας υποχρεώνουν να επιστρέφουμε σε αυτό, όχι μόνο για να ψυχαγωγηθούμε, αλλά και για να σκεφτούμε! Όπως ακριβώς συμβαίνει με ένα καλό βιβλίο που διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε μέσα στα χρόνια, και κάθε φορά προσλαμβάνουμε τα νοήματά του διαφορετικά, επειδή εμείς αλλάζουμε. Αυτό φυσικά, δεν συμβαίνει με το οποιοδήποτε βιβλίο. Αντίστοιχα, δεν συμβαίνει και με το οποιοδήποτε κρασί.

ΚΑΘΕΤΗ ΔΟΚΙΜΗ

2007 / 2008 /2009

(Για την επιλογή των χρονολογημένων εσοδειών σε σειρά, παρά τη σπάνια διαθεσιμότητά τους, επιδιώχθηκε να περιλαμβάνονται αντιπροσωπευτικά δείγματα βάσει των μέσων επιδόσεων κάθε χρονιάς και έγινε χρήση καράφας 30 λεπτών για όλες ανεξαιρέτως τις φιάλες. Τα ποτήρια που χρησιμοποιήθηκαν ήταν τα ίδια και για τα τρία κρασιά. Χρόνος δοκιμής: 01/2021)

 ΝΑΟΥΣΣΑ ΜΠΟΥΤΑΡΗ 2009

Χαμηλών τόνων μύτη και μικρής αρωματικής εμβέλειας. Μαύρο και κόκκινο φρούτο μέτριας έντασης, όπως αποξηραμένο σύκο, φράουλα και δαμάσκηνο. Ανεπαίσθητες νότες δέρματος, γης, μανιταριών και stick κανέλας τα συνοδεύουν. Έλλειψη νεύρου και δυναμισμού, προδίδουν μια δύσκολη χρονιά. Ανάλογη και η εμφάνιση στο στόμα. Το αδυνατισμένο σώμα εκτίθεται από την έλλειψη φρούτου, ενώ η υψηλή οξύτητα ξεχωρίζει ακάλυπτη. Οι επιθετικές και άγουρες τανίνες επιβάλλονται, ματαιώνοντας και την τελευταία ελπίδα ισορροπίας με την αγριάδα και την ωμότητα τους. Όλα δείχνουν πως πρόκειται για μια άσχημη χρονιά, με την πλάστιγγα να γέρνει άκομψα υπέρ των αδρών χαρακτηριστικών του κρασιού και τη σκληρότητα. (87/100)

 ΝΑΟΥΣΣΑ ΜΠΟΥΤΑΡΗ 2008

Μετά την καταιγίδα όμως, βγαίνει το ουράνιο τόξο! Μόνο έτσι μπορεί να παρομοιαστεί η μύτη που δίνει η χρονιά του 2008! Ολοκληρωμένη, πολύπλοκη και πολυτελής. Υψηλές εντάσεις από μαύρο κυρίως φρούτο, όπως μαρμελάδα βύσσινου και μύρτιλου, αλλά και φίνα μαύρη τρούφα, ελιά, πεύκο, πολυτελές δέρμα και χαρακτηριστική ορυκτότητα. Μέτριο προς γεμάτο σώμα, με αρκετό φρούτο καλής ωριμότητας να γεμίζει τον όγκο. Ελαφρώς διακριτή η υψηλή οξύτητα εδώ, αλλά με άφθονες τανίνες με πολύ μέλλον ακόμα μπροστά τους να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Μέτριας έντασης μαύρο φρούτο, όπως δαμάσκηνο και βύσσινο, διακριτικό ξύλο, πιπέρι και σοκολάτα. Επίγευση καλής διάρκειας, τανική, με μπαλσαμικές και πικάντικες νύξεις. Μια πενταετία αργότερα, θα το αναδείκνυε ακόμη περισσότερο. (90/100)

 ΝΑΟΥΣΣΑ ΜΠΟΥΤΑΡΗ 2007

Το 2007 μοιάζει με ισορροπιστής, η «φωνή της λογικής»! Τεχνικό κρασί, μιας στρωτής και τίμιας χρονιάς. Εδώ έχουμε έντονα ζωϊκή μύτη, με αρκετή δόση δερματίνης, αρκετά ξυλώδης, με παρουσία δρυός, ώριμου δαμάσκηνου, εκφραστικής βιολέτας και αποξηραμένων porcini. Η απαλή ορυκτότητα συνοδεύει τη μαγειρεμένη φράουλα, το μαύρο τσάι και τα αρώματα από φλούδες εσπεριδοειδών! Μετρίου όγκου στόμα, με απόλυτα ενσωματωμένη υψηλή οξύτητα και σχετικά πιο ώριμες τανίνες και πιο φιλικές, που κερδίζουν πόντους σε θέματα ισορροπίας. Αρκετό και το φρούτο που προσδίδει στην επένδυση του ουρανίσκου, ενώ συμβαδίζει χέρι με χέρι με το μετριασμένο αλκοόλ. Εδώ, διακρίνονται γεύσεις δαμάσκηνου, δέρματος, δρυός, πευκόμελου, αποξηραμένου τριαντάφυλλου και καπνού. Όμορφο σοκολατένιο τελείωμα επίμονης επίγευσης θυμαριού. Ισορροπία, καλή δομή και εκφραστικότητα, όλα είναι εδώ. Πίνεται τώρα και ιδανικά μετά από 2 χρόνια. (91/100)

Συμπεράσματα

Αν όχι ελάχιστα, τότε σίγουρα είναι λίγα αυτά τα κρασιά που μπορούν να προσφέρουν ανάλογη εμπειρία με τέτοιο δείκτη αξίας-τιμής. Καθαρόαιμα ξινόμαυρα, που αποτελούν σίγουρα εκπρόσωπο της ποικιλίας. Σε κάθε περίπτωση, η λεπτότητα και η φινέτσα κερδίζουν τις εντυπώσεις. Το καλωσόρισμα της μύτης στο άνοιγμα τους, κρύβει προσώρας την ηλικία τους, αν εξαιρεθούν οι ορατές χαρακτηριστικές πινελιές αρωμάτων εξέλιξης, αλλά και το κοινό εξελιγμένο τους χρώμα. Η διαχείριση των τανινών παραμένει η αχίλλειος φτέρνα τους, καθώς τις περισσότερες φορές η αφθονία τους περισσεύει, αλλά κυρίως διακρίνονται για την ξηρότητά τους. Μπορεί να δικαιολογείται πλήρως η εικόνα αυτή σε αυτήν την κατηγορία τιμής, αλλά θα τα αδικήσει αν κι εφόσον αυτά παλαιωθούν περαιτέρω. Μια δυνατότητα που επιβεβαιώνει τόσο η ποσότητα των τανινών τους, όπως και η υψηλή οξύτητα τους. Μέχρι δηλαδή να εξημερωθούν οι πληθωρικές τανίνες, ελλοχεύει ο κίνδυνος το μετρημένο φρούτο να έχει υποχωρήσει. Εντυπωσιακή ωστόσο είναι η επιτυχία της αποτύπωσης του terroir ξεκάθαρα, ενώ φαίνεται να διατηρείται πιστά η παραδοσιακή προσέγγιση που ανέκαθεν τα διέπει. Αναμφιβόλως, από τα τιμιότερα ερυθρά κρασιά για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι!

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική περιουσία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΚΑΘΕΤΗ ΔΟΚΙΜΗ: ΝΑΟΥΣΣΑ ΜΠΟΥΤΑΡΗ 2007/2008/2009 appeared first on Wine Taster.

Η διαφοροποίηση αυτής της έκφρασης του μοσχοφίλερου από την αρχή, υπήρξε πιθανώς και ο λόγος που το διέκρινε ποικιλοτρόπως. Η απόκλιση από τη συνηθισμένη προσέγγιση εμφανής, καθώς εστίαζε με τόλμη στη δημιουργία ενός «εγκεφαλικού» κρασιού σε σχέση με την καθιερωμένη και συμβατική αρωματική του εικόνα. Συνεπώς, δεν υπήρξε ποτέ το εύκολο εκείνο κρασί που συνδεόταν με την προβλέψιμη απόδοση της ποικιλίας. Αντιθέτως, το οροπέδιο είναι ένα απαιτητικό λευκό κρασί με διαλεχτά γονίδια, που στοχεύει στο σκεπτόμενο λάτρη των λευκών κρασιών, ο οποίος αναζητά το terroir μέσα στο ποτήρι του, πέρα από τη χάρη και τη φινέτσα.

Ο χρόνος έδειξε. Ενώ το μέσο μοσχοφίλερο με τα λεπτά κι ευαίσθητα αρώματα του πίνεται φρέσκο, το οροπέδιο θα αδικούταν. Με σταφύλια από υψόμετρο 650 μέτρων, το οροπέδιο ωριμάζει σε άλλους χρόνους, ενώ οι χαμηλές θερμοκρασίες εξασφαλίζουν φρεσκάδα φρούτου. Σαν ένα ντροπαλό Chablis στο ποτήρι, προκαλεί ευχάριστα με το ξεχωριστό προφίλ του. Στα τρία του χρόνια κι ακόμη φρέσκο, δείχνει πως ο χρόνος όχι μόνο δε φοβίζει αυτό το μοσχοφίλερο, αλλά θα μας συστήνει ολοένα κι ένα διαφορετικό κρασί εν καιρώ!

Στα θερινά οροπέδια / φωτογραφία: winetaster.gr

ΤΟ ΚΡΑΣΙ:

Ωχρό λεμονί χρώμα με πράσινες ανταύγειες. Μέτριας έντασης μύτη, με καπνιστά ορυκτά, δρύινες πινελιές, άγρια ρίγανη, πράσινο τσάι, τραγανό πράσινο μήλο και ολόφρεσκο ροδάκινο. Ξηρό κι ελαφρύ στο στόμα, με κοφτερή υψηλή οξύτητα και μέτριας έντασης φρούτο. Διακρίνονται γεύσεις από lime, άγουρο αχλάδι, φρέσκο γκρέιπφρουτ, βρεγμένα βότσαλα, καπνός και φυτικές νύξεις. Μέτριας διάρκειας αυστηρή γραμμική επίγευση που κυριαρχούν τα άνθη λεμονιάς.

Τετράγωνο, λιτό, αιχμηρό μοσχοφίλερο. Κρασί σπουδής, υπό την έννοια ότι διευρύνει τα ήδη γνωστά όρια της ποικιλίας, αναζητώντας το terroir που θα προσφέρει την απόδοση εκείνη που θα το καταστήσει γαστρονομικό κρασί. Θεαματική αντοχή στο χρόνο, που ενισχύεται από τις καλλιεργητικές επιλογές. Το γνωστό αρωματικό προφίλ της ποικιλίας περιορίζεται εδώ, με τη βαρύτητα να δίνεται στην ανάδειξη της μέσα από το διαλεχτό μικροκλίμα. Έτσι προκύπτει ένα σύνολο που προσδοκά την εξέλιξή του στο χρόνο, το χαρακτηρίζει η ακρίβεια, η καθαρότητα και η αποτύπωση του terroir. Συντηρημένο σωστά, η τετραετία του ταιριάζει ιδανικά!

Χρόνος δοκιμής: 07/2020

Αξιολόγηση: 89/100

PAIRING

Πράσινες σαλάτες, τηγανητά μικρά ψάρια.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΤΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΜΠΟΥΤΑΡΗ 2017 appeared first on Wine Taster.

Αμέτρητοι τρύγοι από τότε, άφθονο και το κρασί που κύλησε στους κόλπους της ονομαστής οικογένειας του κρασιού. Πολλές οι ιστορίες, έξω, αλλά και μέσα στα μπουκάλια τους. Ένα όμως είναι το σίγουρο: κάθε ποτήρι ξινόμαυρο Μπουτάρη, ισοδυναμεί με ένα κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού κρασιού. Η «ιστορία» έχει πάντα ξεχωριστή γεύση, και ανεξαρτήτως γούστου, απαιτεί σεβασμό, γιατί πάντα έχει κάτι να μας διδάξει.

Σκοπός μας λοιπόν είναι να ξαναδιαβάσουμε την ιστορία. Ειδικά όταν αναφερόμαστε σε παλαιές οινοποιήσεις προερχόμενες από τα ψηλά ράφια της οινικής παρακαταθήκης Μπουτάρη. Επιχειρούμε να αφουγκραστούμε προσεκτικά αυτό που το ίδιο το κρασί μεταδίδει, και να το μοιραστούμε μαζί σας. Σημασία για εμάς δεν έχει ο εντυπωσιασμός. Μάλλον πρόκειται για εχθρό του κρασιού και σίγουρα αδυναμία. Δε συνάδουν στο κρασί τέτοιες πρακτικές, παρά αυθεντικότητα, αξιοπρέπεια κι ευγένεια. Τότε μόνο μπορεί να ανακαλύψει κανείς τον ξεχωριστό χαρακτήρα που εσωκλείεται σε κάθε φιάλη και να την εκτιμήσει ανάλογα. Καλωσορίζουμε στο χαρτοφυλάκιο των γευσιγνωσιών μας ένα σπουδαίο κρασί, γευόμαστε ιστορία και τις αναμνήσεις του αύριο. Μπουτάρη ξινόμαυρο Reserve 2000.

φωτογραφία: winetaster.gr

ΤΟ ΚΡΑΣΙ:

Μέτριας έντασης γκρενά χρώμα με πορτοκαλί ανταύγειες. Μύτη με εντάσεις και αρώματα από πετιμέζι, μαρμελάδας τριαντάφυλλου, αποξηραμένου σύκου, γλυκού του κουταλιού βύσσινου και νότες πολυτελούς ξύλου. Ήπιες κρεάτινες νύξεις συνυπάρχουν με φίνο tobacco, μαύρο τσάι και νωπά φύλλα. Ξηρό στο στόμα, μετρίου όγκου, τονισμένης οξύτητας και με μπόλικες τανίνες, αν και κατευνασμένες και ώριμες. Διακριτικό αλκοόλ. Μελωμένες γεύσεις από χουρμά, αποξηραμένο δαμάσκηνο, ανθικές νότες από ροδοπέταλα και επίμονη επίγευση κανέλας και γαρίφαλου. 

Αναμφιβόλως πρόκειται για μια αποκαλυπτική φιάλη. Μια καλή φιάλη που συνεισφέρει στη σπουδή για το ξινόμαυρο. Θεαματική αντοχή στο χρόνο μιας ποικιλίας-φαινόμενο. Ώριμο κι εξελιγμένο το κρασί αρωματικά, χωρίς ωστόσο να μένει εκεί.  Και στο στόμα, εμφανίζεται καλά εστιασμένο και με συμπύκνωση τέτοια, χωρίς να χάνει από την ακρίβεια και τη χάρη του. Το μετριασμένο αλκοόλ βοηθά το όλο σύνολο, υποστηρίζοντας τη μοναδική του φινέτσα, με αναφορές σε κρασιά παλαιοκοσμίτικης παραδοσιακής κοπής. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως στα είκοσι του χρόνια οι τανίνες έχουν ακόμη μέλλον, χωρίς όμως να ξεχωρίζουν άκομψα και να επηρεάζουν τη γενικότερη ισορροπία του κρασιού. Ιδανικά, θα το κρατούσαμε άλλα δύο χρόνια στο σκοτεινό κελάρι μας! Αυτό είναι το ξινόμαυρο!

Χρόνος δοκιμής: 04/2020

Αξιολόγηση: 94/100

PAIRING

Σπετσοφάι με πετιμέζι και καπνιστή πάπρικα.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΞΙΝΟΜΑΥΡΟ RESERVE 2000 appeared first on Wine Taster.

Είναι γνωστό λίγο πολύ πως το ασύρτικο της Σαντορίνης σε γενικές γραμμές μπορεί να παλαιωθεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία μάλιστα πως αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η λαμπρή αυτή ποικιλία προσφέρει μεγαλειώδη κρασιά. Η πράξη κατέρριψε το μύθο πως όλα τα λευκά κρασιά πίνονται υποχρεωτικά φρέσκα. Από την άλλη, δεν προσφέρονται όλα τα κρασιά για παλαίωση. Τι σημαίνει όμως παλαίωση; Σίγουρα δεν σημαίνει πως το κρασί απλώς «αντιστέκεται» στο χρόνο. Για την ακρίβεια δεν αντιστέκεται. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως το κρασί αδρανεί, άρα δεν εξελίσσεται. Παλαιώνει λοιπόν το κρασί που διαθέτει τη δυναμική να εξελιχθεί, δηλαδή να αλλάζει έτσι ώστε να αποκτά νέο χαρακτήρα πιο ολοκληρωμένο.

Παλαιωμένο είναι εκείνο το κρασί που έχει αξιοποιήσει το χρόνο εποικοδομητικά, ώστε να αποκτήσει βελτιωμένα χαρακτηριστικά, με την προϋπόθεση πως είναι στη φύση του, αλλά και στις προδιαγραφές του να ανανεώνεται συνεχώς, επινοώντας ολοένα και καλύτερο εαυτό.

 

Ο χρόνος σε αυτή την περίπτωση γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι του κρασιού κι επιδρά σε αυτό ενεργοποιώντας μηχανισμούς που θα καταστήσουν το κρασί καλύτερο σε σχέση με αυτό που ήταν στη νιότη του. Συνεπώς, παλαιωμένο κρασί συνεπάγεται βελτιωμένο κρασί. Ηλικιωμένο όμως κρασί δεν συνεπάγεται παλαιωμένο υποχρεωτικά. Δεν αρκεί απλώς να είναι συντηρημένο σωστά, στοιχείο που θεωρείται αυτονόητο, ούτε αποτελεί ποιοτικό κριτήριο ο,τι ενδεχομένως «άντεξε» στο χρόνο. Από ένα παλαιωμένο κρασί περιμένουμε πολλά περισσότερα: αναπτυγμένη πολυπλοκότητα συνδυασμένη με συνεκτική δομή και βέλτιστη ισορροπία, ενώ ταυτοχρόνως διατηρείται η ζωντάνιά του ακέραια. Ένα παλαιό κρασί που το απολαμβάνουμε μετά από χρόνια παραμονής του στη φιάλη δε θεωρείται παλαιωμένο επειδή μόνο και μόνο δεν είναι ελαττωματικό.

Η Καλλίστη του Μπουτάρη, ένα από τα ιστορικότερα ασύρτικα Σαντορίνης, συνδυάζει τεχνογνωσία και παράδοση, ενώ αποτελεί εξαιρετικό δείγμα κρασιού παλαίωσης. Η συγκεκριμένη φιάλη, άψογα συντηρημένη, γιορτάζει τα γενέθλια των δέκα ετών ζωής της, προσφέροντάς μας μια εμπειρία σχετικά με το πως εξελίσσονται τα κρασιά αυτού του είδους.

φωτογραφία: winetaster.gr

ΤΟ ΚΡΑΣΙ:

Όψη χρυσού χρώματος μέτριας έντασης που δείχνει να έχει ομαλή εξέλιξη στο χρόνο. Μύτη έντονη, συμπυκνωμένη και πολύπλοκη. Ιδιαιτέρως ορυκτή που κυριαρχείται σε πρώτο χρόνο από αρώματα petrol και ιωδίου. Ακολουθούν αρώματα από ώριμο κυδώνι και κίτρο, μελωμένο ροδάκινο, κομπόστα αχλάδι, χαμομήλι και βότανα. Αναπτύσσεται σε επίπεδα που ενισχύονται από το πολυτελές ξύλο, το μπριος, καπνιστές και γήινες νύξεις αλλά και κερήθρα. Ξηρό στόμα μετριασμένου όγκου, με καλή ένταση που βασίζεται κι εδώ στο petrol που αγκαλιάζει το μαγειρεμένο ροδάκινο και το ψητό μήλο, το γλυκό κυδώνι και το βούτυρο. Νύξεις καπνού, δρυός και μελιού προς το τέλος καταλήγουν σε επίγευση ικανοποιητικής διάρκειας με κυρίαρχο το τζίντζερ. Υψηλή οξύτητα που διατηρεί τη ζωντάνια, κρεμώδης και λιπαρή υφή και μετριασμένο αλκοόλ που διακρίνεται ελαφρώς. Κρασί ράτσας με όμορφα ενσωματωμένο βαρέλι και αρκετό φρούτο διαφόρων υφών. Πίνεται τώρα, αφού περαστεί από καράφα μισή ώρα πριν την κατανάλωση.

Χρόνος δοκιμής: 06/2019

Αξιολόγηση: 92/100

PAIRING

Σιγομαγειρεμένο χοιρινό με καραμελωμένα κυδώνια.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΚΑΛΛΙΣΤΗ RESERVE 2009 appeared first on Wine Taster.