Είναι αλήθεια πως το κρασί εγείρει πάθη και ενεργοποιεί εύκολα τη ψυχολογία, γεγονός που οδηγεί σε ατραπούς. Η θεώρησή του, πολλές φορές περιλαμβάνει μια φαντασιακή εκδοχή, εσκεμμένα ή μη. Η ανάγκη υποστήριξης του οινικού οικοδομήματος, ενίοτε αγκαλιάζει και αοριστίες που εξυπηρετούν πλάνες. Όταν τα όρια είναι αχνά, οι διατυπώσεις αφορούν όρους ανυπόστατους, καθώς τότε κάθε αποτέλεσμα μπορεί να είναι αποδεκτό. Η «κομψότητα», από στόμα σε στόμα χάνει το βάρος της.

Μάχη εντυπώσεων

Διανύουμε τα χρόνια της ελευθεριότητας, της αποκαθήλωσης του κανόνα. Όλα χωρούν. Καταρρέει η άποψη και αποθεώνεται η γνώμη. Τα όρια δεν αναγνωρίζονται και δεν συγχωρούνται. Η αποδόμηση των αρχών, σαν κατεδάφιση που δεν σηκώνει σκόνη, ενοχοποιεί τα σύμβολα. Η κομψότητα πλέον, εκλαμβάνεται σαν αδυναμία. Η πραγματικότητα αυτής της αλλοίωσης, προσφέρεται για πάσης φύσεως ευκαιριακή εκμετάλλευση που επιβάλλεται με το μπούγιο των εύκολων εντυπώσεων. 

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η επιλογή της «κομψότητας» στο κρασί, μπορεί να φαντάζει με ουτοπία. Πρόκειται για ρίσκο ή για ουσιαστική διαμόρφωση του νέου κρασιού, στενά συνδεδεμένη με τον πυρήνα της ύπαρξής του; Τίθεται δίλλημα; Η διατήρηση της ταυτότητάς του ενώ θα παραμένει ανταγωνιστικό με όρους της αγοράς, αποτελεί αληθινή πρόκληση. Αν υποταχθεί τυφλά στη ζήτηση, θα αναπαράγει τα σημεία των καιρών. Το κρασί όμως, ανέκαθεν πρέσβευε πολιτισμό.

Η αντίληψη περί δύναμης

Η αντίληψη σχετικά με τη δύναμη, συνδέεται άρρηκτα με την αισθητική, την παιδεία, άρα και με την ευρύτερη καθεστηκυία κουλτούρα από την οποία απορρέουν και τα ανάλογα κριτήρια που προσδιορίζουν την έννοια της κομψότητας. Η ιστορική παρακαταθήκη επίσης, η παράδοση και ο αποτιμημένος πολιτισμός, συνδέονται με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη δύναμη. Δεν είναι διόλου περίεργο πόσο αποκλίνει η αμερικανική κριτική από την ευρωπαϊκή. Τα πρότυπα διαφέρουν σημαντικά, όπως είναι λογικό. Γεγονός που ενδεχομένως προκαλεί συγχύσεις. Το μετρικό σύστημα των κρίσεων, άρα και η όποια σύγκριση με αυτό, διαφέρει επίσης ριζικά. Το ύφος των κρασιών που προκρίνονται κατά συνέπεια, συνδέεται αναπόφευκτα με τις ανάλογες αναφορές. Αρκεί να φέρουμε κατά νου ένα τζιπ hummer δίπλα σε μια alfa romeo εποχής ή μια lancia Aurelia του 1955! Για τον ευρωπαίο, ως κομψότητα νοείται η δύναμη να εμπνέει κανείς, όχι να επιβάλλεται με το όποιο μέγεθος. 

Η κομψότητα ορίζει και την κλασικότητα / φωτογραφία: winetaster.gr

Ο ρόλος της οινικής δομής

Συχνά αναφέρεται πως τα υψηλά επίπεδα αλκοόλης στο κρασί αλλοιώνουν το λεπτεπίλεπτο χαρακτήρα του και αυξάνουν την πληθωρικότητά του, άρα αφαιρούν πόντους από την κομψότητα του κρασιού εν τέλει. Η ύπαρξη τονισμένου αλκοόλ ποσοτικά, δεν συνεπάγεται αυτόματα πως απειλεί και τη κομψότητα του κρασιού. Πολλά από τα πιο φίνα κρασιά του κόσμου δεν φοβούνται την αλκοόλη. Είναι αλήθεια πως μια τέτοια επιλογή μπορεί να λειτουργήσει πιεστικά επί της επιδιωκόμενης ισορροπίας, η αλκοόλη όμως, αλληλοεπιδρά και με λοιπούς παράγοντες. Η εξέτασή της αποσπασματικά, προφανώς και δεν αρκεί για διεξαγωγή συμπερασμάτων. Η διαχείριση του αλκοόλ, η ενσωμάτωσή του έτσι ώστε να μην εξέχει του συνόλου, αλλά και η διατήρηση των απαραίτητων αντιθέσεων για να ισοσταθμιστεί η παρουσία του, άπτεται της τεχνικής δεξιότητας του οινοποιού. Μια πρόκληση που ισχύει εξίσου και για τα κρασιά με χαμηλά επίπεδα αλκοόλης. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για το ρόλο του βαρελιού και για την περιβόητη χρήση του, που έχει άδικα ενοχοποιηθεί στις μέρες μας.

Το κομψό κρασί

Κομψό, είναι το πραγματικά δυνατό κρασί. Εκείνο που επιλέγει να αποκρύπτει τεχνηέντως την ισχύ των δομικών παραγόντων του (φροντίζοντάς τους όμως επιμελώς), παραχωρώντας όλο το χώρο στην ατόφια έκφραση του σταφυλιού και του τερουάρ. Είναι το κρασί της ισορροπίας, της αρμονίας, της εσωτερικής γαλήνης. Κομψό είναι το κρασί αυτοπεποίθησης και αυθεντικής έκφρασης. Το κρασί που δεν μιμείται, αλλά πατά γερά στα πόδια του. Εκείνο που υπερασπίζεται τις επιλογές του, το διαχρονικό. Το κομψό κρασί δεν υποβάλλεται στις επιταγές της μόδας. Είναι εκείνο που κερδίζει τις εντυπώσεις χωρίς να το επιδιώκει. Είναι εκείνο που επανεφευρίσκει τους κανόνες, αφού τους κατέχει εις βάθος. Κομψό είναι το αλησμόνητο κρασί.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΠΕΡΙ ΚΟΜΨΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΟΙΝΟΥ appeared first on Wine Taster.

Τα εύλογα ερωτηματικά

Στην ευκαιριακή αυτή προσέγγιση, όσο και απλοϊκή, όσο καλή πρόθεση και να έχει κανείς, δεν λαμβάνει απάντηση στην ερώτηση: «γιατί λοιπόν ένα κρασί κοστίζει €5 και κάποιο άλλο €105»; Αν είναι έτσι, δεν υφίσταται λόγος να αγοράσει κανείς εκείνο των €105, αφού των €5 μπορεί να του φανεί το ίδιο, μιας και ο αποδέκτης είναι ο ίδιος! Κατά την ίδια λογική πάντα, το marketing ευθύνεται για όλη την υπεραξία του κρασιού των €105! Το κρασί των €5 πωλείται από μόνο του σαν ανεξήγητο φαινόμενο. Έτσι, επιτρέπεται να εννοηθεί πως το κρασί των €105 παράγεται από οργανωμένες σπείρες που στόχο έχουν να εξαπατήσουν εύπορους ανυποψίαστους αγοραστές με λίγες γνώσεις, που δεν μπορούν να αντιληφθούν τη διαφορά. Φευ! Όσοι ενδιαφέρονται για το κρασί, συνήθως είναι σκεπτόμενοι και συνειδητοποιημένοι αγοραστές. Και τί δουλειά έχουν στα ράφια των πωλήσεων τα κρασιά αυτά δίπλα-δίπλα; Η διάκριση τους πώς δικαιολογείται κατά την πώλησή τους, αφού «η ποιότητα είναι μια αυθαίρετη έννοια»;

φωτογραφία: winetaster.gr

Κριτική και λαϊκισμός

Η απλοποίηση θα είναι πάντα βολική για να θολώνει το τοπίο. Το καλό κρασί όμως αξίζει διάκρισης. Και για να συμβεί αυτό, δεν θα πρέπει να κρίνουμε με δυο μέτρα και δυο σταθμά. Ένα εξαιρετικής ποιότητας κρασί συνήθως είναι ακριβό, δεν απαγορεύεται όμως να εμπορεύεται και σε χαμηλή τιμή, όπως και το αντίθετο. Προφανώς και η τιμή απόκτησης μιας φιάλης δεν μπορεί να αποτελεί μοναδικό κριτήριο της αξίας της! Αφού η ποιότητα δεν συνδέεται υποχρεωτικά με το αντίτιμο απόκτησης οίνου, απαιτούνται άλλα εργαλεία αξιολόγησης. Είναι όμως το κριτήριο της ποιότητας υποκειμενικό; Όταν αφορά την αυθόρμητη επιλογή του καταναλωτή, που περιορίζεται στο αν του άρεσε ή όχι το κρασί σε σχέση με τα χρήματα που διέθεσε, ίσως. Η ποιότητα του κρασιού όμως κρίνεται και σε άλλο επίπεδο, πιο αντικειμενικό.

Προφανώς η αντικειμενική αποτίμηση της ποιότητας ενός κρασιού απαιτεί επαγγελματισμό, αλλά και ήθος όπως είναι λογικό. Προφανώς και τα αποτελέσματα της κριτικής ασκούν πιέσεις στις πωλήσεις, αυτός όμως δεν είναι λόγος να βαφτίζουμε το ψάρι κρέας! Το κριτήριο εδώ δεν αφορά προσωπικές προτιμήσεις. Η ανάλυση δε, βάσει συγκεκριμένης μεθοδολογίας, πρέπει να συνοδεύει το κρασί χωρίς να αφήνει κενά. Σε καμία περίπτωση δεν έχει βάση η οποιαδήποτε ισοπεδωτική στάση που επιδιώκει εκ του πονηρού την ταύτιση όλων των κρασιών με την υποκειμενικότητα. Έτσι υποτιμάται το καλό κρασί που είναι προορισμένο να διαπρέψει! Είναι σαν να υποστηρίζει κανείς πως όλα τα αυτοκίνητα είναι τα ίδια, γιατί όλα έχουν ρόδες!

Περί βαθμολογιών

Γιατί να αποτελεί πέτρα του σκανδάλου η βαθμολόγηση από την κριτική; Για τη διαστασιολόγηση κάθε μεγέθους υπάρχει κι ένα μετρικό σύστημα στον υπαρκτό κόσμο. Αν αυτό αποφασιστεί πως είναι περιττό, παύει να έχει νόημα και κάθε είδους εκπαίδευση. Ξεφορτωνόμαστε λοιπόν την κριτική, γιατί «άλλα λέει ο ένας και άλλα λέει ο άλλος», καθώς λέγεται. Και μετά; Χάος; Βόλεμα; Η άνοιξη της απελευθερωμένης έκφρασης; Η χαρά του συνωμοσιολόγου; Ποιο θα είναι το κέρδος αν πάψει το μέτρο της ποιότητας; Πως επωφελείται ο καταναλωτής; Ευτυχώς ως τώρα, η κριτική δεν φιμώθηκε.

Πολυφωνία σημαίνει δημοκρατία. Η πολυγνωμία των ειδικών, απολύτως φυσιολογική και αναμενόμενη, βοηθά στην προσέγγιση της αλήθειας. Η αλήθεια δεν είναι κτήμα κανενός. Δεν είναι απόλυτη. Οι ειδικοί που διαφωνούν, δεν είναι αναξιόπιστοι ειδικοί. Η διχογνωμία σε πλαίσιο αυστηρά επαγγελματικό, τάσσεται υπέρ της αλήθειας. Θα ήταν παράλογο αν υπήρχε πλήρης ταύτιση, καθώς κάτι τέτοιο θα πρόδιδε μονότονα αισθητικά πρότυπα και προκατειλημμένες κρίσεις. Η καλοπροαίρετη κριτική επικαλείται την ωριμότητα. Η υποδοχή της αποτελεί δείκτη ποιότητας, θάρρους και πρόθεση για εξέλιξη. Ο αγοραστής δε, μόνο ωφελημένος είναι. Τέλος, η ορθή κριτική δεν αντιμετωπίζει το κρασί σαν έναν βαθμό, αλλά σαν πολυδιάστατη οντότητα, σεβόμενη τους κόπους και τις θυσίες που απαιτούνται για τη δημιουργία της.

Η ορθή κριτική δεν αντιμετωπίζει το κρασί σαν έναν βαθμό, αλλά σαν πολυδιάστατη οντότητα, σεβόμενη τους κόπους και τις θυσίες που απαιτούνται για τη δημιουργία της.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΣΙ «ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ»; appeared first on Wine Taster.

«Πολύ βαρέλι, να κοπεί το βαρέλι». Εύκολα λέγεται. Και τι θα απομείνει; Κι αν όχι τόσο πολύ βαρέλι, πόσο είναι αρκετό; Ιδού η απορία. Ερωτήματα δίχως απάντηση. Η νέα πραγματικότητα μέσα από τα νέα κρασιά δείχνει και την εποχή την οποία διανύουμε. Μεταβατική εποχή, μιας και οι ακροβασίες ακόμα συνεχίζονται. Εκεί που εστιάζεται το ενδιαφέρον μας, αφορά την αποτίμηση της συνολικής εικόνας στην παρούσα φάση.

 Aποδιοπομπαίος τράγος

Αν η κατάχρηση δρυός υπήρξε πέτρα του σκανδάλου ως τώρα, η έλλειψη της μπορεί επίσης να χαρακτηριστεί ως επιτηδευμένη αφαίρεση. Δεν είναι λίγα τα κρασιά που υποφέρουν από μοναξιά πλέον. Το να αδειάσει κανείς ένα δωμάτιο από έπιπλα δεν το καθιστά αυτομάτως «μοντέρνο». Αντιθέτως, μια τέτοια στάση εξυπηρετεί την ευκολία. Η αδικαιολόγητη αναπαραγωγή μιας γενίκευσης, σαν έτοιμο ρούχο που προσπαθούμε να φορέσουμε όλοι, δεν συνεπάγεται εξέλιξη.

Αν η δρυς ενοχοποιήθηκε άδικα, ήταν γιατί ποτέ δεν ευθυνόταν εκείνη για τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίστηκε. Η χρήση της εξαρτάται από την υγεία της πρώτης ύλης που διαφέρει πάντα. Φθάσαμε ξαφνικά στην απόλυτη εξυγίανση των αμπελώνων μας, ώστε να αποτινάξουμε κάθε μέσο που παραδοσιακά προσέδιδε αξία στο τελικό προϊόν; Η απουσία για την απουσία του όμως, σε τι ωφελεί; Η υιοθέτηση a priori του σκεπτικισμού ως προς τη χρήση ξύλου στην οινοποίηση, που για να είμαστε ειλικρινείς μειώνει σημαντικά και τα κόστη παραγωγής, πώς αντισταθμίζεται ποιοτικά;

Διάταξη βαρελιών στο Κατώγι Αβέρωφ του Μετσόβου / φωτογραφία: winetaster.gr

Λιτότητα ή προχειρότητα;

Η λιτότητα είναι απαιτητική έννοια, είναι γλυπτική με δίκοπο μαχαίρι. Καθετί που αφαιρείται, αν δεν προσθέτει νόημα, γίνεται έλλειμμα. Ιδανικά, προσφέρει στην αποκάλυψη μιας οντότητας, όπως αυτή του οινικού συνόλου. Η απαλλαγή από περιττά βάρη συνεισφέρει επίσης στη βέλτιστη απόδοση της μορφής που υποβόσκει. Είναι άσκηση επίπονη, διαρκής αμφισβήτηση, επαναπροσδιορισμός των ορίων της χρησιμότητας. Η διαδικασία αυτή είναι εργασία πνευματική. Η εφαρμογή της στην πράξη αληθινή πρόκληση.

Η τυφλή υιοθέτηση ενός προτύπου χωρίς να υπηρετεί κάποιες αρχές, μοιάζει με μπούσουλα που οδηγεί σε αδιέξοδα. Ο περιορισμός της επίδρασης του ξύλου χωρίς να λαμβάνονται υπόψη όλοι οι παράμετροι που διαμορφώνουν το αποτέλεσμα και ρυθμίζουν τις ισορροπίες, αφήνει ερωτηματικά και κενά. Ανάλατο φαγητό, σημαίνει άνοστο φαγητό! Από την άλλη πλευρά, οι αμφορείς, τα τσιμεντένια αυγά και διάφορα άλλα πιο αδρανή δοχεία φιλοξενίας του οίνου, είναι πιο εύκολο να αποκαλύψουν ατέλειες και αστοχίες μιας ασθενούς πρώτης ύλης. Ακριβώς επειδή εμπλέκονται ελάχιστα στο τελικό αποτέλεσμα. Προτού δαιμονοποιηθούν ελαφρά τη καρδία τα μέσα της οινοποίησης, ας βεβαιωθούμε πως όλα βρίσκονται στη θέση τους στον αμπελώνα και το σταφύλι είναι ικανό να πρωταγωνιστήσει χωρίς κομπάρσους πριν σηκώσουμε αυλαία!

“Η λιτότητα είναι απαιτητική έννοια, είναι γλυπτική με δίκοπο μαχαίρι. Καθετί που αφαιρείται, αν δεν προσθέτει νόημα, γίνεται έλλειμμα.”

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΜΕΤΑ ΤΟ ΒΑΡΕΛΙ ΤΙ; appeared first on Wine Taster.

Όσο κι αν η κριτική αντιμετωπίζεται κάποιες φορές με καχυποψία ή σκεπτικισμό, καθώς φύσει και θέσει είναι λογικό να ασκεί πιέσεις, δεν παύει να έχει ως πρωταρχικό της μέλημα τη βελτίωση των κακώς κειμένων του αντικειμένου της. Η παρούσα γραφή αναφέρεται στα κρασιά «οδοστρωτήρες», που με περίσσια «αυτοπεποίθηση» εισβάλουν στο ποτήρι μας σαν ταύροι σε υαλοπωλείο.

Τα υπερβολικά και διαχυτικά κρασιά. Αυτά που με «φουσκωμένο στήθος» απαιτούν σεβασμό. Την ίδια ώρα εμφανίζονται αντιφατικά, ασταθή, με αμφίβολη ισορροπία, με υπερβολικό σώμα και υψηλό αλκοόλ, που εξυπηρετούν τη δημιουργία εντυπώσεων στο στόμα. Κρασιά με θολό, συγκεχυμένο ή και υπερώριμο φρούτο, ενίοτε μονοδιάστατα, με την εξέλιξη που υπόσχονται να αναμένεται χωρίς να έρχεται ποτέ. Κρασιά με χρυσοποίκιλτες ετικέτες, σφραγισμένα με βουλοκέρι, απολύτως σίγουρα πως ο χρόνος θα τα δικαιώσει. Εξέχουσες οινικές οντότητες a priori, μόνο και μόνο επειδή επιδιώκουν να επιβληθούν άγαρμπα, με τη θέρμη της αλκοόλης να επιβάλλει την τάξη…!

Η πρόκληση εν προκειμένω, αφορά την ανατροπή ενός προτύπου απλοποίησης και ευκολίας, με αποκλειστικό στόχο την τυφλή εμπορευματοποίηση του κρασιού και τη σύνδεσή του με νεόκοπους ουρανίσκους. Ένας άδειος όγκος, όσο επιβλητικός κι αν φαίνεται σε πρώτο χρόνο, δεν παύει να είναι άδειος, άρα άχαρος. Η ένδειά του μοιραία θα αποκαλυφθεί. Ποιο το νόημα λοιπόν; Ζητούμενο είναι το υγιές οινικό σύνολο, με ουσία και περιεχόμενο, που δεν προκαλεί, αλλά εμπνέει με τον χαρακτήρα του.

Η δήθεν συμπύκνωση

Όταν τα πολλαπλά επιμέρους στοιχεία που απαρτίζουν ένα πολύπλοκο κρασί συγκλίνουν με συγχρονισμό, έτσι εστιασμένα ώστε να εκφράσουν ενωμένα το οινικό σύνολο στη βέλτιστη εκδοχή του, λέγεται «συγκέντρωση». Χωρίς συγκέντρωση, πολυπλοκότητα και άρτια δομή, δεν νοείται συμπύκνωση. Μόνο όταν διακρίνονται όλα τα επίπεδα από τα οποία δομείται το κρασί αυτό, ενωμένα σε μια ιδανική συγκυρία, προσφέροντας μέγιστη απόλαυση και ολοκληρωμένη εμπειρία, οι λέξεις «συγκέντρωση» και «συμπύκνωση» επαληθεύονται.

Πολλές φορές, η αίσθηση της φερόμενης συμπύκνωσης, επιχειρείται να αναπαραχθεί σε κρασιά που μιμούνται ουσιαστικά εκείνα που το πέτυχαν. Πρόκειται δηλαδή για μια ατυχή προσπάθεια να σταθούν δίπλα στα πρότυπά τους, ενώ επιλέγουν τη σύντομη οδό για να το πετύχουν. Έτσι, η ευκαιριακή αυτή προσέγγιση, που μοιάζει περισσότερο με καλοπιάσματα, παρά με ανάπτυξη αυτού καθεαυτού του κρασιού, μοιάζει με σύντομη ιστορία που εξαντλείται στην εισαγωγή της.

Ζητείται ποιοτικό φρούτο!

Σε αυτά τα κρασιά-bodybuilders, που η δοκιμή τους ισοδυναμεί με γροθιά στο στομάχι, η γοητεία έχει χαθεί οριστικά πίσω από τα μπράτσα τους. Σε αυτά λοιπόν τα πληθωρικά κρασιά των ευμεγεθών αναλογιών, γνωστών και ως «μπρούσκων», το φρούτο επιβάλλεται όχι με την ένταση και την καθαρότητά του, αλλά με τη «γλύκα» του. Απευθυνόμενα λοιπόν στον ανυποψίαστο δοκιμαστή, ο οποίος πρωτογνωρίζεται με την παλέτα του και αναγνωρίζει για «καλό» το «γλυκό», τον συγκινούν. Έτσι έχουμε ξηρά κρασιά με φρούτο όψιμης ωρίμανσης, δηλαδή σε μορφή ζαχαρωτών και μαρμελάδων, τα όποια ξεπηδούν θαρρείς από τη φιάλη του κρασιού αντί του βάζου της αγαπημένης μας γιαγιάς. Επακόλουθο της επιλογής αυτής είναι η ποσότητα των σακχάρων να είναι υψηλότερη και να παραπλανά το στόμα δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση πληρότητας. Με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά κρύβουν τις ατέλειες και τις αδυναμίες τους.

Εν κατακλείδι

Η αναφορά αυτή κλείνει με επίκληση στην αισθητική, την οποία και οφείλει η οινολογία να υπηρετεί, αλλά και με την πίστη πως το κρασί είναι φορέας πολιτισμού. Δεν αποτελεί ευκαιριακό μέσο επίδειξης δύναμης, ούτε φαντασμαγορικό πυροτέχνημα. Τέτοιες τακτικές θίγουν την υπόσταση του. Όλα αυτά άλλωστε, είναι καταδικασμένα να εξαντλούνται γρήγορα και να σβήνουν μαζί με το τέλος της παράστασης. Το κρασί έχει θεωρία και πράξη. Ένα σοβαρό κρασί έχει αρχή, μέση και τέλος. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, τα εμπορικά χειριστικά tricks υποτιμούν τον σκεπτόμενο καταναλωτή, αλλά και το ίδιο το κρασί. Φυσικά και τα κρασιά δημιουργούνται για να πωληθούν, αλλά για να πετύχουν, πρέπει πρωτίστως να ανταγωνιστούν μεταξύ τους με όρους ποιότητας. Υπάρχει δε μεγαλύτερη επιτυχία από το να απολαμβάνει κανείς ευπώλητα κρασιά που σαγηνεύουν με τον χαρακτήρα, την αυθεντικότητα και την τιμιότητά τους; 

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΠΟΜΠΩΔΗ ΚΡΑΣΙΑ, ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ; appeared first on Wine Taster.