Με την ευκαιρία, δεν μπορώ να μη σκεφτώ εκείνη τη κατηγορία ερυθρών (ελληνικών) κρασιών που προάγουν μια «απελευθέρωση» σαν αποκομμένη ιδέα. Αναφέρομαι σε μια ολοένα και πλατύτερη βάση κρασιών, η οποία εν ονόματι της δήθεν αποκατάστασης της αυθεντικής αξίας της ποικιλίας, το κρασί πνέει τα λοίσθια. Κρασιά ωμά και επιπόλαια, χωρίς καμία τεχνική υποβοήθηση ένεκα «άποψης» και μια ποικιλία ανέτοιμη να υποστεί τέτοια δοκιμασία. «Είναι το γρήγορο που αργεί», για να θυμηθούμε και το στίχο. Προφανώς σε αυτή την περίπτωση, δεν απελευθερώνεται καμία ποικιλία, αντιθέτως κακοποιείται στο βωμό του γρήγορου κέρδους. 

Σαν «σταυρωμένες» οι αμπελιές που φέρουν την ελπίδα. / φωτογραφία: Δημήτρης Βίγλης

Η ελεύθερη σκέψη νικά

Το εν λόγω ιταλικό κρασί ως παράδειγμα, διέθετε πλούσιο σώμα (!) και μια γερή κορμοστασιά από άφθονο και πολυποίκιλο φρούτο που ήταν αδύνατο να καταπιεί η αλκοόλη, ενώ εξασφάλιζε τη πολυπόθητη οξύτητα που χώνευε όμως τεχνηέντως. Όλα τα ρύθμιζε το φρούτο! Ωριμασμένο στην εντέλεια, εξασφάλιζε τέτοια πληρότητα, που κάθε επιπλέον τεχνική θα έμοιαζε πλεονασμός. Δίπλα του, μόνο το τερουάρ σε έξαρση, γέμιζε με ορυκτή αλμύρα τον ουρανίσκο! Κάπως έτσι, εισάγεται κανείς στο κεντρικό νόημα. Η βόμβα αυτή φρούτου πρωταγωνιστεί γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Αυτό που υπόσχεται ο παραγωγός, το πραγματοποιεί. Η ιδέα νικά. Και όλα αυτά, σε blend από merlot, cabernet sauvignon, syrah και cabernet franc! Και με ανοιχτά μυαλά! Και πού; Εκεί όπου ο τοπικισμός λατρεύεται φανατικά!

Το στοιχείο-κλειδί που κάνει τη διαφορά είναι η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΦΡΟΥΤΟΥ που επιτρέπει την επιλογή. Ουσιαστικά ο συγκεκριμένος παραγωγός δηλώνει με αυτοπεποίθηση πως «ξέρω τι έχω στα χέρια μου», «επιλέγω αυτό και μόνο αυτό να αναδείξω, παρά να κατευθυνθώ οπουδήποτε αλλού αν και μπορώ!» Γίνεται ξεκάθαρη η επιλογή στο αποτέλεσμα. Ναι, σίγουρα αυτό αποτελεί πολυτέλεια, αλλά ο τρόπος σκέψης είναι διδακτικός, ως προς τις αναλογίες που κάθε οινοποιός καλείται να διαχειριστεί. Σε μια φάση που υιοθετείται κατά κόρον «η αβάσταχτη ελαφρότητα του οινικού είναι», διότι απλώς συμφέρει, διότι είναι γρήγορη άρα και οικονομική η διαδικασία παραγωγής, διότι δεν κουράζει τον καταναλωτή, το κρασί απογυμνώνεται, δεν εκμοντερνίζεται. Σε κάθε περίπτωση, στο τελικό προϊόν αποτυπώνεται καθαρά η διαφορά μεταξύ υψηλής τεχνογνωσίας και προχειρότητας. «Κοντή γιορτή, κοντή χαρά!»

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post “Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΟΙΝΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ” appeared first on Wine Taster.

Πώς γίνεται αντιληπτή όμως αυτή η αφοσίωση εκτός των τειχών των εμβληματικών chateaux; Η δοκιμή τους παραμένει πόθος ή μπορεί να προκαλεί και αποστροφή πλέον λόγω του άκρατου δεσποτισμού; Ακόμα κι αν τα κρασιά αυτά πρεσβεύουν τη χρηματιστηριακή αξία, σε τι βαθμό μπορούν να αγγίξουν τελικά την καρδιά του οινόφιλου; Η σταθερότητα που ευαγγελίζονται, συνάδει με τη συχνή αλλαγή ιδιοκτησιακών τίτλων με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οινική δημιουργία; Τι εκφράζει η ζήτηση σπάνιων ΓΗΓΕΝΩΝ ΠΟΙΚΙΛΙΩΝ και τι ρόλο δύναται να παίξει η χώρα μας στα νέα δεδομένα; Είναι η στιγμή που οι απανταχού φίλοι του κρασιού γυρίζουν την πλάτη στα δόγματα προς αναζήτηση της οικειότητας; 

Ελληνικό ή ξένο fine wine;

Είναι λογικό να επιχειρείται η σύγκριση της εγχώριας παραγωγής κρασιού με εκείνη του εξωτερικού; Η αυστηρή τεχνοκρατική αντίληψη ρέπει προς την υπεράσπιση μιας «αυτονόητης» διάκρισης υπέρ της ξενικής -με όποιον κίνδυνο συνεπάγεται κάθε είδους γενίκευση- αντλώντας την επιχειρηματολογία της από πάγιες θέσεις, όπως η μακρά παράδοση, η τεχνογνωσία ή και ο σωρευμένος πλούτος των παραγωγών της αλλοδαπής ως εγγύηση ελέγχου της ποιότητας. Καμία αντίρρηση. Καμία έκπληξη επίσης! Σίγουρα δεν αποζητά εκπλήξεις -δυσάρεστες έστω- όποιος επιλέγει ένα Clos de la Roche, όμως τι σκέψεις και τι συναισθήματα θα προξενούσε ο Παλιοκαλιάς του Κωστή Δαλαμάρα δίπλα του σε μια τυφλή δοκιμή; Ας μην ξεχνάμε, πως έτσι αναδείχθηκαν αμερικανικά «outsiders» σε fine wines διεθνούς φήμης το 1976, όπως τα Stag’s Leap και Montelena στην περίφημη κρίση του Παρισιού, γνωστή και ως «judgement of Paris».

Το Margaux είναι Margaux, δύσκολα αποκαθηλώνεται. Και η Σαντορίνη είναι Σαντορίνη. Η ευχαρίστηση δεν εξαντλείται στο όνομα. Κάθε σύγκριση σε αδιευκρίνιστο πλαίσιο είναι σχετική και μπορεί να τίθεται μέσα από παρωπίδες ή και εμπορικές σκοπιμότητες.

Το Margaux είναι Margaux, δύσκολα αποκαθηλώνεται. Και η Σαντορίνη είναι Σαντορίνη. Η ευχαρίστηση δεν εξαντλείται στο όνομα. Κάθε σύγκριση σε αδιευκρίνιστο πλαίσιο είναι σχετική και μπορεί να τίθεται μέσα από παρωπίδες ή και εμπορικές σκοπιμότητες. Το ελληνικό κρασί δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Το αποδεικνύει συνεχώς με τα άλματά του. Ο ρυθμός της εξέλιξής του δε, εντυπωσιάζει περισσότερο από την όποια «ατσαλάκωτη εικόνα» των απόμακρων chateaux. Σε τι βαθμό πλέον πείθουν τα σύμβολα του ακραίου συντηρητισμού όταν επιχειρούν να επιβληθούν με αναχρονιστικούς όρους, όπως η περίφημη ναπολεόντεια κατηγοριοποίηση του 1855 (!) που αμφισβητείται ανοιχτά στις μέρες μας; 

Παλαιό αμπέλι σαν γλυπτό / φωτογραφία: winetaster.gr

H αυθεντικότητα νικά

Ο σπουδαίος δάσκαλος της αρχιτεκτονικής Δημήτρης Πικιώνης, σχολίασε κάποτε πάνω από σχέδιο φοιτητή: «άσε τη μουτζούρα αυτή εδώ, μην το τελειοποιείς, μην το χαλάς!» Πόση τελειότητα τελικά είναι αρκετή για να ενεργοποιηθεί το συναίσθημα; Πώς η αυθεντία συνομιλεί με τον κόσμο που αγαπά το κρασί; Ο κανόνας της αγοράς είναι ωμός, προσεγγίζει τα πάντα αριθμητικά. Ο Πικιώνης τον γνώριζε καλύτερα από τον καθένα, δεν επέτρεψε όμως την αλλοτρίωση. Ανέδειξε το μεγαλείο του προσιτού, του γνήσιου, του μέτρου του ελληνικού. Το ελληνικό κρασί, αν συγκρίνεται άστοχα ή και εσκεμμένα ακόμα με ξένα brands, μοιραία θα πέφτει θύμα μιας ασύμμετρης αναλογίας. Από τη στιγμή που το μέγεθος δεν αποτελεί δείκτη ποιότητας και οι παράγοντες δημιουργίας οίνου είναι μοναδικοί κι ανεπανάληπτοι, το ελληνικό κρασί διαπρέπει ως έχει. Όποιος δημιουργεί με αφοσίωση και καταφέρνει να εμπνέει χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς καταπιεστικά «status», κερδίζει σε αυθεντικότητα και ουσία. Τι σημασία έχει αν είναι Έλληνας ή ξένος, εύρωστος ή όχι; Αρκεί να είναι αληθινός.

(Στην κεντρική φωτογραφία φιλοξενείται το οινοποιείο Βασιλείου της Νεμέας)

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post CHATEAUX ΑΥΘΕΝΤΙΑΣ ‘Η ΚΤΗΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣ; appeared first on Wine Taster.

Πίσω στο 2018, όταν το winetaster σήκωνε αυλαία, το ψηφιακό κρασί δεν είχε ακόμα εμφιαλωθεί οργανωμένα. Από τότε, άλλαξαν πολλά. Κύλησε πολύ κρασί στο ιντερνετικό αυλάκι. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η γραφή του winetaster αγκαλιάστηκε, αναγνωρίστηκε η αισθητική του και εν ευθέτω χρόνω υιοθετήθηκε και ο λόγος του. Ένα χειροποίητο site, αμιγώς πρωτότυπου περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένου του πλούσιου φωτογραφικού υλικού, όπως αρμόζει στο αντικείμενο του κρασιού. Εξειδικευμένη κειμενογραφία και οινικές αποτυπώσεις, με τη μέγιστη δυνατή λεπτομέρεια και προσήλωση, αποτέλεσαν τον πυρήνα της ύπαρξής του.

Στα πέντε όμορφα αυτά χρόνια, μοιραστήκαμε πολύτιμες εμπειρίες, σπουδαία κρασιά μέσα από απαιτητικές φωτογραφήσεις σε κάθε πεδίο, παντός καιρού, ταξίδια στον τόπο και στον χρόνο, συνομιλίες με τους ανθρώπους του κρασιού. Η κατανόηση και ο σεβασμός των δημιουργών ως αναπόσπαστο κομμάτι της ερμηνείας των ίδιων των κρασιών τους, αποτέλεσε βασική θεμελιώδη αρχή από την πρώτη κιόλας ημέρα. Με τις ίδιες αναλλοίωτες αξίες συνεχίζουμε σταθερά, με στόχο την ανάδειξη της ποιότητας του οίνου και την καταγραφή του σύγχρονου πολιτισμού του.

Για τη ψηφιακή ωριμότητα του κρασιού, ο ψηφιακός μετασχηματισμός (ή digitization) θεωρείται πλέον επιβεβλημένος. Οι σύγχρονες επιταγές όπως διαμορφώνονται βάσει και των ευρύτερων περιβαλλοντικών παραγόντων, ορίζουν και την επόμενη μέρα της επικοινωνίας του κρασιού, περιορίζοντας σημαντικά την έντυπη μορφή της. Άμεσα, με ελάχιστο ενεργειακό αποτύπωμα, η πληροφορία διακινείται με συνέπεια στις νέες μικρές-μεγάλες οθόνες. Γιορτάζουμε το κλείσιμο αυτής της απαιτητικής πενταετίας με αίσθημα ευθύνης και ηθικής ακεραιότητας. Χαράζουμε την πορεία της επόμενης, απευθύνοντας ανοιχτό κάλεσμα στον κόσμο του κρασιού για τη διάδοση του οράματός του. Χρόνια Πολλά winetaster!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ,

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post 5 ΧΡΟΝΙΑ WINETASTER.GR appeared first on Wine Taster.

Ρίσκο της εναλλακτικότητας

Με αφορμή τη συνεχή έλευση γηγενών ποικιλιών στο προσκήνιο, ας αναρωτηθούμε αν οι δουλεμένες ως τώρα, έχουν ακμάσει στον υπερθετικό βαθμό. Εξαντλήθηκαν όλα τα δυνατά περιθώρια ανάπτυξης τους καθέτως και οριζοντίως, ακόμα και αυτών που θεωρούνται κλασικές ή και πρεσβευτές ακόμα; Με εξαίρεση την Σαντορίνη, που πολλοί αγνοούν πως είναι ελληνικό νησί στο εξωτερικό (!), αναγνωρίστηκε το αγιωργίτικο εκτός συνόρων; Θα δούμε επιτέλους το κορυφαίο μας ξινόμαυρο να απειλεί το γειτονικό nebbiolο στην κατηγορία αυτή ένθεν και ένθεν; Οι σπουδαίες μας Γουμένισσα και Ραψάνη, θα δικαιωθούν όπως τους αξίζει;

Ο αμπελώνας μας συρρικνώνεται, ενώ οι νεοφώτιστες ποικιλίες αυξάνονται! Εν τω μεταξύ, πολλά οινοποιεία στερούνται ιδιόκτητης γης, ο τομέας R&D απέχει από την ενσωμάτωση του σε επιχειρηματικό επίπεδο, ενώ φαίνεται πως προέχει η ανακάλυψη μίας εκ των 200+ γηγενών ποικιλιών (!) που θα μας διαφοροποιήσει εν μία νυκτί! Αρκούν ένας καράπαπας ή ένας παύλος (ονόματα γηγενών ποικιλιών) για να το πετύχουν; Τι απέγινε ο πάταγος της μαλαγουζιάς; Ακόμα να μας κάνει γνωστούς στα πέρατα της γης; Μπορεί να το πετύχει άραγε το σεριφιώτικο; Θέλουμε να μας επιλέγουν συνειδητά για το ποιόν των ολοκληρωμένων κρασιών μας ή γιατί κούρασαν τα τετριμμένα; Θέλουμε να αποτελούμε εδραιωμένη επιλογή ή μια συμφέρουσα εναλλακτική; Ακόμα κι αν η διαφορετικότητα προκαλεί πρόσκαιρα το ενδιαφέρον, ή γεμίζει το ράφι των “funky wines to drink” των μέγα-καβών, ακόμα και αν προσφέρεται σαν άσσος στο μανίκι χαρισματικών sommeliers, είναι αυτό που επιθυμεί να εξάγει πραγματικά ο ελληνικός αμπελώνας; Mοδάτα κρασιά, με pairing τον συνειρμό μιας ξέγνοιαστης παραλίας;

Πού ταξιδεύει το ελληνικό κρασί; (Νεμέα) / φωτογραφία: winetaster.gr

Ο άλλος κόσμος

Ας αναρωτηθούμε ψύχραιμα: θα επέλεγε να πιεί μπεγλέρι ή δαφνί ή βερτζαμί, μια παρέα λονδρέζων σε ένα wine restaurant του Mayfair; Άντε και τα επέλεγε, θα τα συγκρατούσε στην μνήμη της ως την επόμενη μέρα; Άντε και θυμόταν, θα έβρισκε διαφορετικές εκδοχές τους διαθέσιμες στις αγορές; Θα δυσκολευόταν ομοίως όμως η ίδια παρέα να δοκιμάσει ένα κορυφαίο cabernet franc της Αφρικής, αν όχι κάποιο από τα εκπληκτικά chenin που έχουν αναχθεί σε fine wines; Ας μην ξεχνάμε την οικειότητα των μητροπόλεων και τους δεσμούς τους με την κοινοπολιτεία. Το κρασί εκτός άλλων, είναι και διεθνής διπλωματία…

Στον αντίποδα της στενής λογικής, ο Νέος κόσμος. Το άνοιγμα της Αργεντινής στο malbec, έδωσε όχι μόνο από τα καλύτερα δείγματα της ποικιλίας, αλλά και ορισμένα από τα καλύτερα κρασιά του κόσμου! Μια ποικιλία μόνο αρκούσε για να κάνει γνωστή μια ολόκληρη χώρα! Θα υπήρχε Νέα Ζηλανδία του κρασιού χωρίς sauvignon blanc; Αλλά και μεγάλοι Αυστραλοί παραγωγοί, όπως οι penfolds και Henschke, θα ήταν διάσημοι χωρίς το shiraz; Σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν χάθηκε πολύτιμος χρόνος για να ειπωθεί μια νέα ιστορία. Αξιοποιήθηκε η ειδίκευση σε πασίγνωστες ποικιλίες στο έπακρο, με την αρωγή απλοποιημένων διαδικασιών. Αν ακόμα θεωρείται κατακριτέο αυτό, η επιτυχία μιλά από μόνη της. Προτού αφορίσουμε, ας θυμηθούμε πως πολλά από τα σημαντικότερα και ακριβότερα εγχώρια κρασιά μας είναι Bordeaux blend! Δεν είναι λίγοι οι κορυφαίοι οινοποιοί μας που δικαίως διαπρέπουν με διεθνείς ποικιλίες.

Μαχόμενος αμπελώνας στη Νεμέα / φωτογραφία: winetaster.gr

Παράθυρο στην πρόοδο

Ελληνικές ποικιλίες ήδη φύονται στο εξωτερικό. Ο νέος κόσμος, απαλλαγμένος από στερεοτυπικές δεσμεύσεις και πάγιες αντιλήψεις, δρα ταχέως. Αν μάλιστα συνεκτιμηθούν η εμπειρία και η τεχνογνωσία, σε βάθος χρόνου ίσως να μας ανταγωνίζεται με τα ίδια μας τα όπλα! Οι ισορροπίες αλλάζουν συνεχώς. Αν αποπροσανατολιστούμε από τις αμέτρητες εκδοχές του καλού μας εαυτού, πώς θα αναδειχθεί τελικά ο καλύτερος μας εαυτός; Αν δεν κατοχυρωθεί η πρόοδος που έχει σημειωθεί μέσω στιβαρών οινικών προτύπων και διακεκριμένων περιοχών-συμβόλων, πώς θα εξασφαλιστεί το μέτρο σύγκρισης έναντι του ανταγωνισμού; Οι γηγενείς ποικιλίες είναι δώρο, γιατί παρέχουν τη δυνατότητα της κατάλληλης διαλογής. Αν αυτή δεν γίνει στοχευμένα, η οινοποιητική ενέργεια θα σπαταλάται αδιακρίτως, χωρίς στρατηγική, στερώντας από τις άξιες ποικιλίες μας την εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα. Αγκαλιάζουμε τον πλουραλισμό των γηγενών μας ποικιλιών, αλλά αν δεν τηρηθούν οι απαραίτητες αναλογίες, ρισκάρεται το πλεονέκτημα και όσοι μας παρακολουθούν, κινδυνεύουν να χαθούν στη μετάφραση! 

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΠΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΟΙ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ; appeared first on Wine Taster.

Στην ερώτηση προς έναν δηλωμένο «φίλο του κρασιού» κάποτε, σχετικά με τι τον κέρδισε στο κρασί, δόθηκε η εξής μονολεκτική απάντηση: «Το παραμύθι». Απόκριση που μπορεί να προκαλέσει αμηχανία ομολογουμένως. Όχι γιατί δεν αναμένεται κάθε είδους τοποθέτηση όταν πρόκειται για κρασί, αλλά γιατί ακόμα και αν νομίσει κανείς πως έχει εξαντλήσει τις πιθανές αντιδράσεις, πάντα θα σφάλει. Επρόκειτο για μια αδέξια απάντηση που υπέκρυπτε έναν έκπτωτο ρομαντισμό ή μήπως για μια ειρωνική έκφραση, καθώς «το παραμύθι» συνάδει και με το ψέμα, έστω και αθώο; Γιατί όμως τότε να στραφεί κανείς στο κρασί;

Γιατί κρασί; Όσα χρόνια και αν περάσουν το ερώτημα αυτό επανέρχεται. Τίθεται συχνά πυκνά, κι αποτελεί σημείο συνάντησης διαφορετικών προσεγγίσεων. Το παραμύθι μπορεί να κρύβει δράκους, να έχει διδακτική αξία ή να τρέφει τη φαντασία. Τα κίνητρα ποικίλουν. Τα παραμύθια επίσης. Αμέτρητες σελίδες γράφονται και αυτή την ώρα ακόμα. Σε κάθε σελίδα απαντάται κι ένας αναγνώστης. Δον κιχώτης ή Ρομπέν των δασών, ο ήρωας αυτός μάχεται σε μια αρένα που αντί για κοντάρι κρατά ένα ποτήρι κρασιού στο χέρι!

Παραμύθι δίχως όνομα

Είναι το μυστήριο; Η αόρατη πρόκληση που κρύβεται πίσω από κάθε ετικέτα για την κατανόησή της; Είναι εκείνη η ανεξάντλητη ίριδα των χρωμάτων ή μήπως ο αστείρευτος αρωματικός και γευστικός πλούτος του κρασιού που προκαλούν τις αισθήσεις; Μπορεί να είναι όλα ή και τίποτα από αυτά. Γιατί κρασί λοιπόν; Ξεφυλλίζουμε σελίδες και σελίδες, αφηγήσεις αφηγήσεων. Νοσταλγία της παιδικότητας μήπως; Η αξία του παιχνιδιού για κάθε ηλικία; Η ανάγκη της παρέας; To μοίρασμα; Ταξίδι; Φυγή; Γιατί κρασί; Ο Αίσωπος σιωπά.

Τα καλύτερα ερωτήματα είναι εκείνα που παραμένουν αναπάντητα. Ίσως αυτό το παραμύθι να έχει τις σελίδες του κενές. Σελίδες που γράφονται με διάφανο μελάνι. Αμέτρητες καταθέσεις σαν τις αλήθειες μας, χάνονται αφού καταγραφούν. Μια αλήθεια απόλυτη είναι ψέμα, εξατμίζεται σαν αχνός αλκοόλης. Ένα παραμύθι όμως γραμμένο για μεγάλους, ένα διαρκώς επίκαιρο ανάγνωσμα, είναι εκείνο που μιλά στην ψυχή μας.

Το τέλος του Δον Κιχωτισμού

Η μάχη με τους ανεμόμυλους κάποτε λαμβάνει τέλος. Οι γίγαντες κάποτε γονατίζουν κι αυτοί, συρρικνώνονται στα μάτια των παιδιών που μεγαλώνουν. Η ωριμότητα ακροβατεί ανάμεσα στην αθωότητα και στη λογική. Το καλό παραμύθι δεν είναι εκείνο που προσφέρει μονάχα χαρά. Η απόλαυση εμπεριέχει την επίγνωση της εξέλιξης. Εξέλιξη, μια έννοια άρρηκτα συνδεδεμένη με το κρασί. Η χαρά της εξέλιξης. Η πλήρωση της ωριμότητας. Γιατί κρασί λοιπόν;

«Για να ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα», το παιδί που κρύβεται μέσα μας δεν θα πρέπει να σταματήσει να ονειρεύεται. Το όνειρο όμως έχει αξία όταν γίνεται καλή πράξη, όχι όταν σταματήσει η ανάγνωση του παραμυθιού στα μισά. Το κρασί εμπνέει, αλλά μεθά κιόλας. Τα παιδιά που παραμένουν για πάντα παιδιά, δεν θα δουν τον κόσμο με άλλα μάτια. Το κρασί, από τη μήτρα των βαρελιών έρχεται στο φως, ενηλικιώνεται, ακμάζει και παρακμάζει. Ακολουθά πιστά τον κύκλο της ζωής. Αν δεν συμβαδίσουμε μαζί του, πώς θα το ζήσουμε; Γιατί κρασί λοιπόν; Η απάντηση βρίσκεται μέσα μας!

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΚΡΑΣΙ; appeared first on Wine Taster.

Πολλοί σκέφτονται: «και τι μας λέει τελικά το κρασί, ποια η γλώσσα του, αυτή η αμφιλεγόμενη έκφραση με τα κρυμμένα νοήματα που ολοένα μας προκαλεί;». Ποια η αξία του τελικά πέραν του κόστους του, έχει φωνή που να μας διασκεδάζει χωρίς να μας διχάζει; Και πέρα από αυτό, τι θα μας συμβεί αν τελικά ακούσουμε τις περίφημες αυτές μελωδίες από τις μούσες του κρασιού, πολύ περισσότερο δε αν καταφέρουμε και μιλήσουμε κι εμείς αυτή τη γλώσσα του φαινομενικού «αποκρυφισμού»; Θα έχουμε αποκτήσει υπεράνθρωπες ιδιότητες;

Αλλαγή εποχής, νέα πρότυπα

«Να βρεθούμε για ένα κρασί» συνήθιζαν οι παλαιότεροι να λένε, ενώ σε κοίταζαν στα μάτια. Το κρασί υπήρξε η καλύτερη αφορμή για να σμίγουμε, όχι απλώς για να συνυπάρχουμε. Στα ύστερα χρόνια, είδαμε το κρασί να αποκτά άλλη θέση σε μια παρέα. Η άνοδος του ελληνικού κρασιού το έφερε στο προσκήνιο, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που μονοπώλησε το ενδιαφέρον. «Πάμε για γευσιγνωσία» είπαμε, σηκώσαμε τα ποτήρια μας επί τούτου. Η έξοδος μας κατέληγε σε βραδιές όπου εν δυνάμει γευσιγνώστες έδεναν τα μάτια τους και χάνονταν μέσα στην άβυσσο του ποτηριού τους. Δεν αργεί όμως το πλεονέκτημα να γυρίσει σε μειονέκτημα. Το κρασί έτσι, από αφορμή κοινωνικής συνεύρεσης έγινε σκοπός. Δημιουργήθηκαν άλλα πρότυπα, νέες συμπεριφορές που μπορεί να τόνωναν μεν την προβολή και διάδοση του κρασιού, αλλά δεν απέφευγαν πάντα τον δεικτικό τρόπο. Ερχόμενοι στο σήμερα, τα ερωτήματα περιστρέφονται γύρω από το κατά πόσο αυτή η μεταστροφή υπήρξε ουσιαστική, και αν ήταν αρκετή για την καθιέρωση του κρασιού με φυσικότητα στην ζωή μας.

«Να βρεθούμε για ένα κρασί» λοιπόν, χωρίς να κοιτάξουμε την ετικέτα, αλλά τον φίλο μας στα μάτια. Μπορεί τότε, το κρασί να μας φανεί πιο νόστιμο από ποτέ!

Προβληματισμοί επίκαιροι

Σίγουρα όταν καταλαγιάζει ο θόρυβος, φαίνεται πιο καθαρά η αντίπερα όχθη. Και φυσικά υπάρχει κι εκεί ζωή, υπάρχει κι εκεί αλήθεια. Υποχρεωτικά θα την αντικρίσουμε και το τι θα δούμε μπορεί να μην μας αρέσει. Οι μόδες παρέρχονται νομοτελειακά. Και το υποκατάστατο που τρέφει προσώρας το κενό, κάποτε στερεύει κι αυτό. Και τι απομένει; Η ανεκπλήρωτη ανάγκη, η πηγή από όπου απορρέουν οι ψευδαισθήσεις που ελέγχουν τις παρορμήσεις μας.

Από τη στιγμή που η συζήτηση άρχισε να περιφέρεται έντονα γύρω από το κρασί, άλλαξαν οι ισορροπίες. Οι τοποθετήσεις αποτέλεσαν πρόκληση, αλλά δημιούργησαν και δυσφορία, ακόμα και αποστροφή όπως είναι λογικό. Είναι όμως θεμιτό; Κατά πόσο είναι χρήσιμο το μέσο της ψυχαγωγίας μας, να αποτελεί αποκλειστικό θέμα ανταλλαγής απόψεων στο τραπέζι μας; Η όποια υπερβολή, μήπως αντί να μας φέρνει πιο κοντά, πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο; Και τότε που φαίνεται πως έχει χαθεί η ουσία, μήπως τότε έχει χάσει και το ίδιο το κρασί από την χρησιμότητά του;

Προσφέρεται το κρασί για να τρέφει και να ανακυκλώνει μόδες; Είναι απλώς ελιξίριο «χαράς» ή ένα ακόμα επιχειρηματικό «concept»; Μπορεί αυτή η αντιμετώπιση να χτίσει και να συστήσει μια παράδοση; Οι εποχές μιλούν, είναι σημαντικό να μπορούμε να αφουγκραστούμε δημιουργικά. Το ίδιο το κρασί εμπνέει για αυτό, αν προσεγγίζεται με αυθεντικότητα. Σε μια εποχή με υψωμένα τείχη και αγκυλώσεις, η επαφή είναι πολυτιμότερη από ποτέ. «Να βρεθούμε για ένα κρασί» λοιπόν, χωρίς να κοιτάξουμε την ετικέτα, αλλά τον φίλο μας στα μάτια. Μπορεί τότε, το κρασί να μας φανεί πιο νόστιμο από ποτέ!

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΓΙΑ ΤΙΣ ΧΙΜΑΙΡΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ appeared first on Wine Taster.

Αυτά «εδώ», όπου «εδώ» ο κανόνας της ελαφρότητας. Να ζεις όμως εδώ, δε σημαίνει πως δεν υπάρχεις παντού ή και πουθενά. Ποιος είναι ο τόπος τελικά, χωρίς τα γνώριμα μοναδικά χαρακτηριστικά του; Και μάλιστα τα καλύτερα στοιχεία, που δείχνουν εκείνον τον πλούτο στον οποίο αποστρέφουμε το βλέμμα,  ρίχνοντας με ευκολία μαύρη πέτρα πίσω μας; Αν εξαντληθούμε στην στηλίτευση των κακώς κειμένων, των διαδοχικών δεινών που μας έπληξαν, είναι σαν να αποδεχόμαστε την ήττα μας. Ποια η αντίσταση, από πού θα αντληθεί το περιεχόμενο για να διασωθεί η ταυτότητά μας; Αν λησμονήσουμε ολότελα το ποιοι είμαστε, ποιος και γιατί θα μας το θυμίσει; Στο παρόν που όλοι θεωρητικά χωρούμε και όλοι προσπαθούμε να πραγματώσουμε το «είναι» μας, ξέρουμε πλέον πως δε θα συμβεί απαραίτητα. Ο κοινός τόπος λοιπόν, όπου νομίζουμε πως θα συναντηθούμε έτσι κι αλλιώς, κρύβει ψευδαισθήσεις που μας διαψεύδουν.

Ο χωροχρόνος του «εδώ και τώρα», διαστέλλεται και συστέλλεται μαζί με τις κόρες των ματιών μας. Μαζί με αυτές, ανοιγοκλείνουν οι πόρτες της πραγματικότητας. Αν θα είμαστε «μέσα» ή «έξω», εξαρτάται από τα μάτια μας. Ναι, ΠΑΙΔΕΙΑ είναι η λέξη. Όχι ως λέξη, αλλά ως τρόπος ζωής. Όχι όπως συνηθίσαμε ή όπως αυθαίρετα νομίζουμε, αλλά όπως γνωρίζουμε. Παρασυρόμαστε εύκολα από τη γλύκα των παραισθήσεων μας, ή επιστρατεύουμε το θάρρος της επίγνωσης για να δούμε καθαρά; Αν ακούγονταν δυνατά οι σκέψεις όλων όσων σκύβουν πάνω από ένα ποτήρι κρασί στην χώρα μας, ποιο το άκουσμα άραγε, μελωδία, παραφωνία ή οχλοβοή; Η παιδεία έχει ρυθμό, παλμό, συγχρονισμό και η δυναμική της υπερβαίνει τα όποια σύνορα.

φωτογραφία: winetaster.gr

Έγινε το κρασί «κτήμα» μας;

Έχει ενδιαφέρον και αξία να αναρωτηθούμε, μετά την εποχή της «μόδας» του κρασιού, σε τι βαθμό αυτό ενσωματώθηκε στον τρόπο ζωής μας; Αν δηλαδή αντιμετωπίζεται ευρέως με σεβασμό, ανεξαρτήτως πρακτικών κριτηρίων, αλλά ποιοτικών. Αν σχηματίστηκε μια υποτυπώδη έστω κουλτούρα σχετική με το κρασί, μέσω συνειδητής εμβάθυνσης αντί εντυπώσεων ή και εντυπωσιασμών. Οι απαντήσεις βρίσκονται στον καθένα από εμάς.

Αν αντιληφθούμε πως τα χρήματα δεν αγοράζουν το κρασί, τότε έχουμε ήδη μια εξελιγμένη νοοτροπία. Όταν δεν νιώθουμε την ανάγκη να πείσουμε για την αξία μας μέσω του κρασιού, τότε μας αξίζει αληθινά. Όταν το απολαμβάνουμε με φυσικότητα, χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις που τρέφουν εμμονές. Όταν δεν εκμεταλλευόμαστε την όποια «αίγλη» που του αποδίδουμε επιπόλαια για να προβληθούμε και όταν δεν το κακομεταχειριζόμαστε, τότε έχουμε κάνει βήματα. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως «κτήμα» μας δεν γίνεται τίποτα, καθώς όσο περισσότερο μαθαίνουμε, τόσο περισσότερο σεβόμαστε. Τέλος, όσο βελτιώνεται το αισθητικό μας κριτήριο, όλο και πιο απενοχοποιημένα θα χαιρόμαστε και το κρασί, αλλά και κάθε δώρο εξέλιξης που αποκομίζουμε από τη διαδρομή μας.

Μη φοβού τους ειδικούς!

Όταν αναφερόμαστε σε θέματα παιδείας και κρασιού, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το ρόλο των ειδικών και την προσφορά τους στη διαμόρφωση μιας ευρύτερης κουλτούρας. Σε τι βαθμό όμως αναγνωρίζονται οι επαγγελματίες του είδους, πώς αντιμετωπίζονται στους χώρους εργασίας, αλλά και πώς βιώνουν οι ίδιοι την άσκηση του δύσκολου έργου τους; Αν και σε τι βαθμό έχει αναπτυχθεί το κρασί στην Ελλάδα, κρίνεται και από αυτό.

Μακάρι να αρκούσε η θετική απάντηση στην ερώτηση «Ξέρεις από κρασί;» για να χρισθεί κανείς αυτομάτως ειδικός του κρασιού. Οι απλοϊκές ερωτήσεις συνοδεύονται από απλοϊκές απαντήσεις. Η συνέχεια δε, αμφίβολη. Δυστυχώς, δεν είναι αρκετό να έχει δοκιμάσει κανείς πολλά κρασιά, ακόμα και μια θάλασσα, ούτε να γνωρίζει απλώς τις ετικέτες που κυκλοφορούν ή τα ονόματα των παραγωγών τους. Ακριβώς όπως δεν αρκεί να είναι κανείς βιβλιοφάγος για να γίνει λογοτέχνης.

Οι ειδικοί του κρασιού, χωρίς εισαγωγικά, είναι επαγγελματίες που έχουν αφοσιωθεί στο αντικείμενο τους. Είναι εκείνοι που με αμέτρητες θυσίες κάθε είδους, υπερασπίζονται έμπρακτα ένα αντικείμενο που δεν υπάγεται απλώς στον γαστρονομικό πολιτισμό μας, αλλά και στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά μας. Εδώ εισαγωγικά δεν χωρούν. Οφείλουμε να ξεχωρίσουμε τους αριθμούς από τις αξίες. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε όλους εκείνους που από το υστέρημα τους επιχειρούν την όποια υπέρβαση, για να διαφυλάξουν τις αρχές του κρασιού. Ακόμα κι αν ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική περιουσία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΟΙΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΜΙΑ ΟΥΤΟΠΙΑ; appeared first on Wine Taster.

Νέες ποικιλίες αναδείχθηκαν, ξεχασμένα αμπελοτόπια ανακαλύφθηκαν, εκτεταμένες επενδύσεις πραγματοποιήθηκαν, νέοι άνθρωποι και πρακτικές ήρθαν στο προσκήνιο. Και όλα αυτά, συνέβησαν σχετικά γρήγορα, αν εκτιμηθεί η δυσμένεια των συγκυριών, όσο και τα περιορισμένα διαθέσιμα μέσα της εποχής. Αναμφίβολα αυτό αποτέλεσε επιτυχία. Το γεγονός ότι η χώρα μας παράγει σε υψηλό επίπεδο ένα άκρως απαιτητικό προϊόν κι επιδιώκει την εξωστρέφεια προς τις αγορές εκτός συνόρων, θα πρέπει να μας κάνει όλους να νιώθουμε περηφάνια. 

Από την άλλη πλευρά, η περηφάνια μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη ως ένα βαθμό, τόσο όσο και η γρήγορη επιτυχία. Η επίτευξη στόχων, αν δεν διαδέχεται ο ένας τον άλλον, ώστε να τηρείται ένας σταθερός αναπτυξιακός ρυθμός και να εξασφαλίζεται η συνέχεια της όποιας εξέλιξης, μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε από πού ξεκινήσαμε, πού βρισκόμαστε και προς τα πού πηγαίνουμε. Πού πηγαίνουμε; Μια νέα κρίση, αυτή του covid-19, ήρθε να ανατρέψει για άλλη μια φορά τα δεδομένα, ωθώντας σε επαναξιολόγηση καθιερωμένων τακτικών.

Less for More

Ενίοτε, είναι καλύτερα να κινούμαστε πιο αργά, για να φθάσουμε μακριά. Οι υψηλές ταχύτητες αποσυντονίζουν και ίσως και να αλλοιώνουν την επαφή μας με το στόχο. Αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος της εγχώριας οινικής παραγωγής, ακόμα κι αν εξαντλήσουμε κάθε περιθώριο ανάπτυξης, σίγουρα δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε ποσοτικά αν μη τι άλλο, τον εξωτερικό ανταγωνισμό. Μπορούμε όμως να είμαστε συνεπείς ποιοτικά, μέσω ενός τίμιου προσφερόμενου προϊόντος ελεγχόμενης παραγωγής. Τηρώντας δε ανάλογο προφίλ υπευθυνότητας, που στέλνει το μήνυμα πως γνωρίζουμε τις δυνάμεις μας, ισορροπούμε αποτελεσματικά και στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων, τονίζοντας την αξιοπιστία μας. Η σταθερή ποιότητα, ως απόρροια κατακτημένης τεχνογνωσίας, ενισχύει την εικόνα του κρασιού. Όταν αυτό προσφέρεται δε, προσεκτικά και λογικά τιμολογημένο, χωρίς αδικαιολόγητη υπεραξία, διατηρείται ακέραιο το συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι του ανταγωνισμού.

φωτογραφία: winetaster.gr

Αυθεντικότητα, το νέο σύνθημα!

Περισσότερο από ποτέ, καλούμαστε να μετατρέψουμε το μειονέκτημα του χθες, σε πλεονέκτημα του αύριο. Αλλάζοντας συνεχώς οπτική γωνία, συλλαμβάνουμε καλύτερα ολόκληρη την εικόνα και δεν εγκλωβιζόμαστε σε πάγιες θέσεις ανώφελα. Αυτό άλλωστε ήταν και το πρώτο μάθημα της πανδημίας: αλλάζουμε για να υπάρχουμε. Ομοίως, αν το ελληνικό κρασί θεωρείται και είναι μια μικρή δύναμη συγκριτικά με τους διεθνείς αντιπάλους του, γιατί αυτό να θεωρείται μειονέκτημα; Εξαρτάται από τη διαχείριση των συσχετισμών. Ο Δαυίδ τελικά νίκησε το Γολιάθ. Μέχρι τώρα μάλιστα, αυτό φαίνεται να πίεζε τους παραγωγούς μας, σαν στίγμα που έπρεπε να απαλλαγούν και να πείσουν για το αντίθετο, χωρίς λόγο. Η αυτογνωσία και η αποδοχή της αλήθειας μας, μας κάνει πιο ελκυστικούς. Τηρουμένων των αναλογιών, ποιο το νόημα να πασχίζουμε διακαώς να μιμηθούμε εισαγόμενα πρότυπα ή να υιοθετούμε σχήματα αταίριαστα προς τα δικά μας; Η λογική αυτή, όλο και περισσότερο μας απομακρύνει από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, αφού δεν πείθει. Ένα «chateau» σκαρφαλωμένο στο Κούτσι, φαίνεται σαν το άγαλμα του Κολοκοτρώνη μπροστά από την Παναγία των Παρισίων. Παραφωνία.

Το παράδειγμα του Σισύφου

Ο Σίσυφος κατά το μύθο, βασιλιάς της αρχαίας Εφύρας, δαιμόνιος και τετραπέρατος, κατάφερνε διαρκώς να δραπετεύει από τον Άδη όπου βρισκόταν τιμωρημένος, αφού πρόδωσε ένα από τα μυστικά του Δία. Ως βασανιστήριο για την ασεβή του στάση, υποχρεώθηκε να κουβαλά αιωνίως ένα βράχο ως την κορυφή ενός βουνού. Όποτε τα κατάφερνε, η πέτρα κατρακυλούσε ξανά στην αφετηρία της, με το Σίσυφο να ξεκινά κάθε φορά από την αρχή.

Ως Έλληνες, φημιζόμαστε για την επινοητικότητά μας, αλλά εξίσου και για τα πάθη μας. Είμαστε ικανοί να πετύχουμε πολλά σε σύντομο χρόνο, αλλά επίσης γρήγορα, μπορούμε να καταστρέψουμε ό,τι πετύχαμε με κόπο. Γεγονός που μας υποχρεώνει να αρχίζουμε πάλι και πάλι από την αρχή. Η διαρκής πρόκληση αφορά την υπέρβαση αυτής της τάσης. Για να είμαστε φερέγγυοι, θα πρέπει να επικεντρωνόμαστε σε στόχους και να πειθαρχούμε για την επίτευξή τους. Οφείλουμε δε, να σταθεροποιήσουμε τη θέση μας στη βάση της, να αντιμετωπίσουμε γενναία τις αδυναμίες μας, για να κερδίσουμε μια θέση στο παρόν, με ευοίωνες προοπτικές. Εδώ βρισκόμαστε. Η επόμενη καλύτερη μέρα, γεννάται από τη λογική της προηγούμενης.

φωτογραφία: winetaster.gr

Ναι στο ύψος, όχι στη μοίρα του Ικάρου

Καλή η προβολή και το άνοιγμα προς το εξωτερικό, αλλά σε τι βαθμό εξαρτήσεων; Ερώτημα που έθεσε η κρίση της πανδημίας και αναμένει απάντηση η πραγματικότητα. Αν εξαρτάται η βιωσιμότητα ενός οινοποιείου αποκλειστικά από τις εξαγωγές, τώρα τι; Ας μην ξεχνάμε, πως οι εξαγωγές υποστηρίζονται από τα ανάλογα προαπαιτούμενα μεγέθη. Δεν αποτελούν λύση ανάγκης, μιας και το δυναμικό τους προκύπτει από πλεονάσματα, ενώ καλύπτουν επιτυχώς την τοπική ζήτηση. Η εξαγωγή μπορεί να αποτελεί ισχυρό κίνητρο, που συμβάλλει ενδεχομένως και στο κύρος ενός παραγωγού, όταν και αν έχουν ωριμάσει οι κατάλληλες συνθήκες.

Από την άλλη πλευρά, η ανάληψη υψηλού ρίσκου εν ονόματι του όποιου «κύρους», παραβλέποντας τα σημεία των καιρών, μπορεί να οδηγήσει σε όλεθρο. Σε μια αναπτυσσόμενη φάση, προτεραιότητα είναι η εξασφάλιση ενός υγιούς περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο θα εξελιχθεί η δημιουργία κρασιού. Η εδραίωση προς το παρόν και εξασφάλιση της διαχρονικής της παρουσίας, αποτελεί τη βασική πρόκληση. Για να διαφοροποιηθούμε άλλωστε από τον διεθνή ανταγωνισμό ή να ξορκίσουμε το σύνδρομο των «οthers», θα πρέπει να προηγηθεί αναπόφευκτα η αλλαγή της σκυτάλης από γενιά σε γενιά οινοποιών αρκετές φορές. Από τη στιγμή που δε γίνεται να συμβεί ακαριαία ό,τι ευχόμαστε, η διατήρηση ενός σταθερού βηματισμού, μέχρι την παράδοση της σκυτάλης με ασφάλεια στους επόμενους, δείχνει το δρόμο.

Από τη στιγμή που δε γίνεται να συμβεί ακαριαία ό,τι ευχόμαστε, η διατήρηση ενός σταθερού βηματισμού, μέχρι την παράδοση της σκυτάλης με ασφάλεια στους επόμενους, δείχνει τον δρόμο.

 

Ο Σίσυφος τα καταφέρνει, επιβιώνει, πληρώνοντας ακριβά το τίμημα των μηχανορραφιών του και κάπως έτσι διασώζεται το όνομά του ως τις μέρες μας. Είναι όμως αυτό αρκετό; Η φήμη αργεί και είναι ακριβή, ενώ η υστεροφημία μάταιη. Ο Ίκαρος πάλι, νικιέται από την ανεξέλεγκτη λαχτάρα του να κατακτήσει τους αιθέρες. Το κρασί ως αντικείμενο δεν προσφέρεται για ευκαιριακές προσεγγίσεις. Το ρίσκο που απαιτείται είναι υψηλού κινδύνου, απαιτείται σχεδιασμός ακριβείας, πλάνα διαχείρισης κρίσεων και μακροπρόθεσμοι στόχοι. Στην ιδέα αυτή και μόνο, τι θα σκέπτονταν άραγε ο Σίσυφος και ο Ίκαρος;

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΣΙ appeared first on Wine Taster.