Πρότυπο και αντι-πρότυπο

Η εμβληματική Τοσκάνη, με πρωτεύουσα τη ξακουστή Φλωρεντία, συνδεδεμένη απόλυτα με την αισθητική του τοπίου, την περηφάνια των ανθρώπων και την πολιτισμική αξία, είναι γνωστή και για την παραγωγή κρασιού υψηλής ποιότητας. Δεν είναι λίγες οι οινοπαραγωγικές περιοχές του κόσμου που αρέσκονται να συγκρίνονται μαζί της οικειοθελώς στα πλαίσια της ενίσχυσης της εικόνας τους δήθεν. Δυστυχώς, ουκ ολίγες είναι και οι περιπτώσεις ανάλογης εγχώριας νοοτροπίας που πέφτει θύμα αυτής της αναπαραγωγής. Κατά τη συνήθεια αυτή, η ανάλωση σε ασταθείς συνήθως παρομοιώσεις που αφορούν ακόμα και ποικιλίες οίνου(!) σαμποτάρει την αυτόχθονη δυναμική. Έτσι, θυσιάζεται επικοινωνιακά το πλεονέκτημα της ανάδειξης της γηγενούς υπεροχής και της σύνδεσής της με την μοναδικότητα του εθνικού μας πλούτου.

Η Piazza della repubblica στην καρδιά της Φλωρεντίας / φωτ.: Δημήτρης Βίγλης

Η υιοθέτηση όμως ενός προτύπου αβασάνιστα, εγκυμονεί τον κίνδυνο της αλλοίωσης ή και υποτίμησης εν τέλει της εικόνας εκείνου που το επιλέγει. Όταν δε, η επιχειρούμενη σύγκριση αφορά εθνικά brands ή στρατηγικής σημασίας σύμβολα εμπορίας, ήθη και έθιμα, το κέρδος εξανεμίζεται. Σε αυτή την περίπτωση και όποτε συμβαίνει αυτό, κάθε φορά που αναφέρεται επί παραδείγματι πως «η Νεμέα αποτελεί τη Τοσκάνη της Ελλάδος», η Τοσκάνη κερδίζει διπλά. Με αυτόν τον τρόπο, αντί να ενισχυθεί η Νεμέα, αναδεικνύεται περίτρανα η ανωτερότητα του προτύπου, προβάλλεται περίλαμπρα αυτό κι ενισχύεται ακόμα περισσότερο το κύρος του. Στην καλύτερη περίπτωση τότε, η Νεμέα μπορεί να θεωρηθεί άξια αναμέτρησης με την υψηλή Τοσκάνη. 

Ευαίσθητες ισορροπίες

Σε μια πλούσια χώρα γαστρονομικά όπως η χώρα μας, αποτελεί απορίας άξιο πόσο εύκολα εκχωρούμε το πλεονέκτημά μας όταν αναλωνόμαστε σε κάθε είδους ατυχείς συγκρίσεις. Γεγονός που καθυστερεί την εδραίωση αξιών, κι επιπλέον προβάλει την αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε την αυταξία μας. Πώς μπορεί να εδραιωθεί η λημνιώνα σαν «ελληνικό pinot noir», ή το πολύπαθο αγιωργίτικο σαν το «tempranillo της Πελοποννήσου»; Η πρόκληση ζημιάς που προξενείται στην αξιοπρέπεια των γηγενών μας ποικιλιών είναι ανυπολόγιστη. Την ίδια ώρα, τις εξυμνούμε και βασιζόμαστε στη διαφορετικότητα που μπορεί να προσφέρει το ελληνικό στοιχείο!

Τα απτά αποτελέσματα αυτής της στάσης είναι ορατά και δια γυμνού οφθαλμού κάθε φορά που το ξινόμαυρο αντιμετωπίζεται  σαν… «το Barolo του φτωχού στο εξωτερικό»! Είναι φιλοφρόνηση ή οικτιρμός για τη σπουδαία μας ποικιλία τέτοια αναφορά; Είναι έκφραση εξύψωσης της σημαντικής μας ποικιλίας ή ανεπανόρθωτη βλάβη της υπόστασής της καθώς αντιμετωπίζεται σαν φθηνό υποκατάστατο του «μυθικού» Barolo; Αν συμβαίνει αυτό, επιτρέπουμε να συμβαίνει. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι διατυπώσεις ακολουθούν το γενικό αίσθημα που συνοδεύει τη φήμη μας. 

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΤΟΣΚΑΝΗΣ appeared first on Wine Taster.

Πώς γίνεται αντιληπτή όμως αυτή η αφοσίωση εκτός των τειχών των εμβληματικών chateaux; Η δοκιμή τους παραμένει πόθος ή μπορεί να προκαλεί και αποστροφή πλέον λόγω του άκρατου δεσποτισμού; Ακόμα κι αν τα κρασιά αυτά πρεσβεύουν τη χρηματιστηριακή αξία, σε τι βαθμό μπορούν να αγγίξουν τελικά την καρδιά του οινόφιλου; Η σταθερότητα που ευαγγελίζονται, συνάδει με τη συχνή αλλαγή ιδιοκτησιακών τίτλων με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οινική δημιουργία; Τι εκφράζει η ζήτηση σπάνιων ΓΗΓΕΝΩΝ ΠΟΙΚΙΛΙΩΝ και τι ρόλο δύναται να παίξει η χώρα μας στα νέα δεδομένα; Είναι η στιγμή που οι απανταχού φίλοι του κρασιού γυρίζουν την πλάτη στα δόγματα προς αναζήτηση της οικειότητας; 

Ελληνικό ή ξένο fine wine;

Είναι λογικό να επιχειρείται η σύγκριση της εγχώριας παραγωγής κρασιού με εκείνη του εξωτερικού; Η αυστηρή τεχνοκρατική αντίληψη ρέπει προς την υπεράσπιση μιας «αυτονόητης» διάκρισης υπέρ της ξενικής -με όποιον κίνδυνο συνεπάγεται κάθε είδους γενίκευση- αντλώντας την επιχειρηματολογία της από πάγιες θέσεις, όπως η μακρά παράδοση, η τεχνογνωσία ή και ο σωρευμένος πλούτος των παραγωγών της αλλοδαπής ως εγγύηση ελέγχου της ποιότητας. Καμία αντίρρηση. Καμία έκπληξη επίσης! Σίγουρα δεν αποζητά εκπλήξεις -δυσάρεστες έστω- όποιος επιλέγει ένα Clos de la Roche, όμως τι σκέψεις και τι συναισθήματα θα προξενούσε ο Παλιοκαλιάς του Κωστή Δαλαμάρα δίπλα του σε μια τυφλή δοκιμή; Ας μην ξεχνάμε, πως έτσι αναδείχθηκαν αμερικανικά «outsiders» σε fine wines διεθνούς φήμης το 1976, όπως τα Stag’s Leap και Montelena στην περίφημη κρίση του Παρισιού, γνωστή και ως «judgement of Paris».

Το Margaux είναι Margaux, δύσκολα αποκαθηλώνεται. Και η Σαντορίνη είναι Σαντορίνη. Η ευχαρίστηση δεν εξαντλείται στο όνομα. Κάθε σύγκριση σε αδιευκρίνιστο πλαίσιο είναι σχετική και μπορεί να τίθεται μέσα από παρωπίδες ή και εμπορικές σκοπιμότητες.

Το Margaux είναι Margaux, δύσκολα αποκαθηλώνεται. Και η Σαντορίνη είναι Σαντορίνη. Η ευχαρίστηση δεν εξαντλείται στο όνομα. Κάθε σύγκριση σε αδιευκρίνιστο πλαίσιο είναι σχετική και μπορεί να τίθεται μέσα από παρωπίδες ή και εμπορικές σκοπιμότητες. Το ελληνικό κρασί δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Το αποδεικνύει συνεχώς με τα άλματά του. Ο ρυθμός της εξέλιξής του δε, εντυπωσιάζει περισσότερο από την όποια «ατσαλάκωτη εικόνα» των απόμακρων chateaux. Σε τι βαθμό πλέον πείθουν τα σύμβολα του ακραίου συντηρητισμού όταν επιχειρούν να επιβληθούν με αναχρονιστικούς όρους, όπως η περίφημη ναπολεόντεια κατηγοριοποίηση του 1855 (!) που αμφισβητείται ανοιχτά στις μέρες μας; 

Παλαιό αμπέλι σαν γλυπτό / φωτογραφία: winetaster.gr

H αυθεντικότητα νικά

Ο σπουδαίος δάσκαλος της αρχιτεκτονικής Δημήτρης Πικιώνης, σχολίασε κάποτε πάνω από σχέδιο φοιτητή: «άσε τη μουτζούρα αυτή εδώ, μην το τελειοποιείς, μην το χαλάς!» Πόση τελειότητα τελικά είναι αρκετή για να ενεργοποιηθεί το συναίσθημα; Πώς η αυθεντία συνομιλεί με τον κόσμο που αγαπά το κρασί; Ο κανόνας της αγοράς είναι ωμός, προσεγγίζει τα πάντα αριθμητικά. Ο Πικιώνης τον γνώριζε καλύτερα από τον καθένα, δεν επέτρεψε όμως την αλλοτρίωση. Ανέδειξε το μεγαλείο του προσιτού, του γνήσιου, του μέτρου του ελληνικού. Το ελληνικό κρασί, αν συγκρίνεται άστοχα ή και εσκεμμένα ακόμα με ξένα brands, μοιραία θα πέφτει θύμα μιας ασύμμετρης αναλογίας. Από τη στιγμή που το μέγεθος δεν αποτελεί δείκτη ποιότητας και οι παράγοντες δημιουργίας οίνου είναι μοναδικοί κι ανεπανάληπτοι, το ελληνικό κρασί διαπρέπει ως έχει. Όποιος δημιουργεί με αφοσίωση και καταφέρνει να εμπνέει χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς καταπιεστικά «status», κερδίζει σε αυθεντικότητα και ουσία. Τι σημασία έχει αν είναι Έλληνας ή ξένος, εύρωστος ή όχι; Αρκεί να είναι αληθινός.

(Στην κεντρική φωτογραφία φιλοξενείται το οινοποιείο Βασιλείου της Νεμέας)

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post CHATEAUX ΑΥΘΕΝΤΙΑΣ ‘Η ΚΤΗΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣ; appeared first on Wine Taster.

Τα εύλογα ερωτηματικά

Στην ευκαιριακή αυτή προσέγγιση, όσο και απλοϊκή, όσο καλή πρόθεση και να έχει κανείς, δεν λαμβάνει απάντηση στην ερώτηση: «γιατί λοιπόν ένα κρασί κοστίζει €5 και κάποιο άλλο €105»; Αν είναι έτσι, δεν υφίσταται λόγος να αγοράσει κανείς εκείνο των €105, αφού των €5 μπορεί να του φανεί το ίδιο, μιας και ο αποδέκτης είναι ο ίδιος! Κατά την ίδια λογική πάντα, το marketing ευθύνεται για όλη την υπεραξία του κρασιού των €105! Το κρασί των €5 πωλείται από μόνο του σαν ανεξήγητο φαινόμενο. Έτσι, επιτρέπεται να εννοηθεί πως το κρασί των €105 παράγεται από οργανωμένες σπείρες που στόχο έχουν να εξαπατήσουν εύπορους ανυποψίαστους αγοραστές με λίγες γνώσεις, που δεν μπορούν να αντιληφθούν τη διαφορά. Φευ! Όσοι ενδιαφέρονται για το κρασί, συνήθως είναι σκεπτόμενοι και συνειδητοποιημένοι αγοραστές. Και τί δουλειά έχουν στα ράφια των πωλήσεων τα κρασιά αυτά δίπλα-δίπλα; Η διάκριση τους πώς δικαιολογείται κατά την πώλησή τους, αφού «η ποιότητα είναι μια αυθαίρετη έννοια»;

φωτογραφία: winetaster.gr

Κριτική και λαϊκισμός

Η απλοποίηση θα είναι πάντα βολική για να θολώνει το τοπίο. Το καλό κρασί όμως αξίζει διάκρισης. Και για να συμβεί αυτό, δεν θα πρέπει να κρίνουμε με δυο μέτρα και δυο σταθμά. Ένα εξαιρετικής ποιότητας κρασί συνήθως είναι ακριβό, δεν απαγορεύεται όμως να εμπορεύεται και σε χαμηλή τιμή, όπως και το αντίθετο. Προφανώς και η τιμή απόκτησης μιας φιάλης δεν μπορεί να αποτελεί μοναδικό κριτήριο της αξίας της! Αφού η ποιότητα δεν συνδέεται υποχρεωτικά με το αντίτιμο απόκτησης οίνου, απαιτούνται άλλα εργαλεία αξιολόγησης. Είναι όμως το κριτήριο της ποιότητας υποκειμενικό; Όταν αφορά την αυθόρμητη επιλογή του καταναλωτή, που περιορίζεται στο αν του άρεσε ή όχι το κρασί σε σχέση με τα χρήματα που διέθεσε, ίσως. Η ποιότητα του κρασιού όμως κρίνεται και σε άλλο επίπεδο, πιο αντικειμενικό.

Προφανώς η αντικειμενική αποτίμηση της ποιότητας ενός κρασιού απαιτεί επαγγελματισμό, αλλά και ήθος όπως είναι λογικό. Προφανώς και τα αποτελέσματα της κριτικής ασκούν πιέσεις στις πωλήσεις, αυτός όμως δεν είναι λόγος να βαφτίζουμε το ψάρι κρέας! Το κριτήριο εδώ δεν αφορά προσωπικές προτιμήσεις. Η ανάλυση δε, βάσει συγκεκριμένης μεθοδολογίας, πρέπει να συνοδεύει το κρασί χωρίς να αφήνει κενά. Σε καμία περίπτωση δεν έχει βάση η οποιαδήποτε ισοπεδωτική στάση που επιδιώκει εκ του πονηρού την ταύτιση όλων των κρασιών με την υποκειμενικότητα. Έτσι υποτιμάται το καλό κρασί που είναι προορισμένο να διαπρέψει! Είναι σαν να υποστηρίζει κανείς πως όλα τα αυτοκίνητα είναι τα ίδια, γιατί όλα έχουν ρόδες!

Περί βαθμολογιών

Γιατί να αποτελεί πέτρα του σκανδάλου η βαθμολόγηση από την κριτική; Για τη διαστασιολόγηση κάθε μεγέθους υπάρχει κι ένα μετρικό σύστημα στον υπαρκτό κόσμο. Αν αυτό αποφασιστεί πως είναι περιττό, παύει να έχει νόημα και κάθε είδους εκπαίδευση. Ξεφορτωνόμαστε λοιπόν την κριτική, γιατί «άλλα λέει ο ένας και άλλα λέει ο άλλος», καθώς λέγεται. Και μετά; Χάος; Βόλεμα; Η άνοιξη της απελευθερωμένης έκφρασης; Η χαρά του συνωμοσιολόγου; Ποιο θα είναι το κέρδος αν πάψει το μέτρο της ποιότητας; Πως επωφελείται ο καταναλωτής; Ευτυχώς ως τώρα, η κριτική δεν φιμώθηκε.

Πολυφωνία σημαίνει δημοκρατία. Η πολυγνωμία των ειδικών, απολύτως φυσιολογική και αναμενόμενη, βοηθά στην προσέγγιση της αλήθειας. Η αλήθεια δεν είναι κτήμα κανενός. Δεν είναι απόλυτη. Οι ειδικοί που διαφωνούν, δεν είναι αναξιόπιστοι ειδικοί. Η διχογνωμία σε πλαίσιο αυστηρά επαγγελματικό, τάσσεται υπέρ της αλήθειας. Θα ήταν παράλογο αν υπήρχε πλήρης ταύτιση, καθώς κάτι τέτοιο θα πρόδιδε μονότονα αισθητικά πρότυπα και προκατειλημμένες κρίσεις. Η καλοπροαίρετη κριτική επικαλείται την ωριμότητα. Η υποδοχή της αποτελεί δείκτη ποιότητας, θάρρους και πρόθεση για εξέλιξη. Ο αγοραστής δε, μόνο ωφελημένος είναι. Τέλος, η ορθή κριτική δεν αντιμετωπίζει το κρασί σαν έναν βαθμό, αλλά σαν πολυδιάστατη οντότητα, σεβόμενη τους κόπους και τις θυσίες που απαιτούνται για τη δημιουργία της.

Η ορθή κριτική δεν αντιμετωπίζει το κρασί σαν έναν βαθμό, αλλά σαν πολυδιάστατη οντότητα, σεβόμενη τους κόπους και τις θυσίες που απαιτούνται για τη δημιουργία της.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΣΙ «ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ»; appeared first on Wine Taster.

Στην ερώτηση προς έναν δηλωμένο «φίλο του κρασιού» κάποτε, σχετικά με τι τον κέρδισε στο κρασί, δόθηκε η εξής μονολεκτική απάντηση: «Το παραμύθι». Απόκριση που μπορεί να προκαλέσει αμηχανία ομολογουμένως. Όχι γιατί δεν αναμένεται κάθε είδους τοποθέτηση όταν πρόκειται για κρασί, αλλά γιατί ακόμα και αν νομίσει κανείς πως έχει εξαντλήσει τις πιθανές αντιδράσεις, πάντα θα σφάλει. Επρόκειτο για μια αδέξια απάντηση που υπέκρυπτε έναν έκπτωτο ρομαντισμό ή μήπως για μια ειρωνική έκφραση, καθώς «το παραμύθι» συνάδει και με το ψέμα, έστω και αθώο; Γιατί όμως τότε να στραφεί κανείς στο κρασί;

Γιατί κρασί; Όσα χρόνια και αν περάσουν το ερώτημα αυτό επανέρχεται. Τίθεται συχνά πυκνά, κι αποτελεί σημείο συνάντησης διαφορετικών προσεγγίσεων. Το παραμύθι μπορεί να κρύβει δράκους, να έχει διδακτική αξία ή να τρέφει τη φαντασία. Τα κίνητρα ποικίλουν. Τα παραμύθια επίσης. Αμέτρητες σελίδες γράφονται και αυτή την ώρα ακόμα. Σε κάθε σελίδα απαντάται κι ένας αναγνώστης. Δον κιχώτης ή Ρομπέν των δασών, ο ήρωας αυτός μάχεται σε μια αρένα που αντί για κοντάρι κρατά ένα ποτήρι κρασιού στο χέρι!

Παραμύθι δίχως όνομα

Είναι το μυστήριο; Η αόρατη πρόκληση που κρύβεται πίσω από κάθε ετικέτα για την κατανόησή της; Είναι εκείνη η ανεξάντλητη ίριδα των χρωμάτων ή μήπως ο αστείρευτος αρωματικός και γευστικός πλούτος του κρασιού που προκαλούν τις αισθήσεις; Μπορεί να είναι όλα ή και τίποτα από αυτά. Γιατί κρασί λοιπόν; Ξεφυλλίζουμε σελίδες και σελίδες, αφηγήσεις αφηγήσεων. Νοσταλγία της παιδικότητας μήπως; Η αξία του παιχνιδιού για κάθε ηλικία; Η ανάγκη της παρέας; To μοίρασμα; Ταξίδι; Φυγή; Γιατί κρασί; Ο Αίσωπος σιωπά.

Τα καλύτερα ερωτήματα είναι εκείνα που παραμένουν αναπάντητα. Ίσως αυτό το παραμύθι να έχει τις σελίδες του κενές. Σελίδες που γράφονται με διάφανο μελάνι. Αμέτρητες καταθέσεις σαν τις αλήθειες μας, χάνονται αφού καταγραφούν. Μια αλήθεια απόλυτη είναι ψέμα, εξατμίζεται σαν αχνός αλκοόλης. Ένα παραμύθι όμως γραμμένο για μεγάλους, ένα διαρκώς επίκαιρο ανάγνωσμα, είναι εκείνο που μιλά στην ψυχή μας.

Το τέλος του Δον Κιχωτισμού

Η μάχη με τους ανεμόμυλους κάποτε λαμβάνει τέλος. Οι γίγαντες κάποτε γονατίζουν κι αυτοί, συρρικνώνονται στα μάτια των παιδιών που μεγαλώνουν. Η ωριμότητα ακροβατεί ανάμεσα στην αθωότητα και στη λογική. Το καλό παραμύθι δεν είναι εκείνο που προσφέρει μονάχα χαρά. Η απόλαυση εμπεριέχει την επίγνωση της εξέλιξης. Εξέλιξη, μια έννοια άρρηκτα συνδεδεμένη με το κρασί. Η χαρά της εξέλιξης. Η πλήρωση της ωριμότητας. Γιατί κρασί λοιπόν;

«Για να ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα», το παιδί που κρύβεται μέσα μας δεν θα πρέπει να σταματήσει να ονειρεύεται. Το όνειρο όμως έχει αξία όταν γίνεται καλή πράξη, όχι όταν σταματήσει η ανάγνωση του παραμυθιού στα μισά. Το κρασί εμπνέει, αλλά μεθά κιόλας. Τα παιδιά που παραμένουν για πάντα παιδιά, δεν θα δουν τον κόσμο με άλλα μάτια. Το κρασί, από τη μήτρα των βαρελιών έρχεται στο φως, ενηλικιώνεται, ακμάζει και παρακμάζει. Ακολουθά πιστά τον κύκλο της ζωής. Αν δεν συμβαδίσουμε μαζί του, πώς θα το ζήσουμε; Γιατί κρασί λοιπόν; Η απάντηση βρίσκεται μέσα μας!

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΚΡΑΣΙ; appeared first on Wine Taster.

Πολλοί σκέφτονται: «και τι μας λέει τελικά το κρασί, ποια η γλώσσα του, αυτή η αμφιλεγόμενη έκφραση με τα κρυμμένα νοήματα που ολοένα μας προκαλεί;». Ποια η αξία του τελικά πέραν του κόστους του, έχει φωνή που να μας διασκεδάζει χωρίς να μας διχάζει; Και πέρα από αυτό, τι θα μας συμβεί αν τελικά ακούσουμε τις περίφημες αυτές μελωδίες από τις μούσες του κρασιού, πολύ περισσότερο δε αν καταφέρουμε και μιλήσουμε κι εμείς αυτή τη γλώσσα του φαινομενικού «αποκρυφισμού»; Θα έχουμε αποκτήσει υπεράνθρωπες ιδιότητες;

Αλλαγή εποχής, νέα πρότυπα

«Να βρεθούμε για ένα κρασί» συνήθιζαν οι παλαιότεροι να λένε, ενώ σε κοίταζαν στα μάτια. Το κρασί υπήρξε η καλύτερη αφορμή για να σμίγουμε, όχι απλώς για να συνυπάρχουμε. Στα ύστερα χρόνια, είδαμε το κρασί να αποκτά άλλη θέση σε μια παρέα. Η άνοδος του ελληνικού κρασιού το έφερε στο προσκήνιο, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που μονοπώλησε το ενδιαφέρον. «Πάμε για γευσιγνωσία» είπαμε, σηκώσαμε τα ποτήρια μας επί τούτου. Η έξοδος μας κατέληγε σε βραδιές όπου εν δυνάμει γευσιγνώστες έδεναν τα μάτια τους και χάνονταν μέσα στην άβυσσο του ποτηριού τους. Δεν αργεί όμως το πλεονέκτημα να γυρίσει σε μειονέκτημα. Το κρασί έτσι, από αφορμή κοινωνικής συνεύρεσης έγινε σκοπός. Δημιουργήθηκαν άλλα πρότυπα, νέες συμπεριφορές που μπορεί να τόνωναν μεν την προβολή και διάδοση του κρασιού, αλλά δεν απέφευγαν πάντα τον δεικτικό τρόπο. Ερχόμενοι στο σήμερα, τα ερωτήματα περιστρέφονται γύρω από το κατά πόσο αυτή η μεταστροφή υπήρξε ουσιαστική, και αν ήταν αρκετή για την καθιέρωση του κρασιού με φυσικότητα στην ζωή μας.

«Να βρεθούμε για ένα κρασί» λοιπόν, χωρίς να κοιτάξουμε την ετικέτα, αλλά τον φίλο μας στα μάτια. Μπορεί τότε, το κρασί να μας φανεί πιο νόστιμο από ποτέ!

Προβληματισμοί επίκαιροι

Σίγουρα όταν καταλαγιάζει ο θόρυβος, φαίνεται πιο καθαρά η αντίπερα όχθη. Και φυσικά υπάρχει κι εκεί ζωή, υπάρχει κι εκεί αλήθεια. Υποχρεωτικά θα την αντικρίσουμε και το τι θα δούμε μπορεί να μην μας αρέσει. Οι μόδες παρέρχονται νομοτελειακά. Και το υποκατάστατο που τρέφει προσώρας το κενό, κάποτε στερεύει κι αυτό. Και τι απομένει; Η ανεκπλήρωτη ανάγκη, η πηγή από όπου απορρέουν οι ψευδαισθήσεις που ελέγχουν τις παρορμήσεις μας.

Από τη στιγμή που η συζήτηση άρχισε να περιφέρεται έντονα γύρω από το κρασί, άλλαξαν οι ισορροπίες. Οι τοποθετήσεις αποτέλεσαν πρόκληση, αλλά δημιούργησαν και δυσφορία, ακόμα και αποστροφή όπως είναι λογικό. Είναι όμως θεμιτό; Κατά πόσο είναι χρήσιμο το μέσο της ψυχαγωγίας μας, να αποτελεί αποκλειστικό θέμα ανταλλαγής απόψεων στο τραπέζι μας; Η όποια υπερβολή, μήπως αντί να μας φέρνει πιο κοντά, πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο; Και τότε που φαίνεται πως έχει χαθεί η ουσία, μήπως τότε έχει χάσει και το ίδιο το κρασί από την χρησιμότητά του;

Προσφέρεται το κρασί για να τρέφει και να ανακυκλώνει μόδες; Είναι απλώς ελιξίριο «χαράς» ή ένα ακόμα επιχειρηματικό «concept»; Μπορεί αυτή η αντιμετώπιση να χτίσει και να συστήσει μια παράδοση; Οι εποχές μιλούν, είναι σημαντικό να μπορούμε να αφουγκραστούμε δημιουργικά. Το ίδιο το κρασί εμπνέει για αυτό, αν προσεγγίζεται με αυθεντικότητα. Σε μια εποχή με υψωμένα τείχη και αγκυλώσεις, η επαφή είναι πολυτιμότερη από ποτέ. «Να βρεθούμε για ένα κρασί» λοιπόν, χωρίς να κοιτάξουμε την ετικέτα, αλλά τον φίλο μας στα μάτια. Μπορεί τότε, το κρασί να μας φανεί πιο νόστιμο από ποτέ!

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΓΙΑ ΤΙΣ ΧΙΜΑΙΡΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ appeared first on Wine Taster.

2017, μια νόστιμη χρονιά

Αν η τελευταία αξιομνημόνευτη χρονιά υπήρξε το 2019, με τις επιδόσεις να σημειώνονται κυρίως μέσω των λευκών κρασιών της, τα ελληνικά ερυθρά ξεχωρίζουν από τη χρονιά του 2017. Σε γενικές γραμμές, η εικόνα των ερυθρών είναι εντυπωσιακή. Οι συνθήκες φαίνεται πως ευνόησαν τη διαμόρφωση αξιόλογης ωρίμανσης φρούτου, γεγονός που εξασφάλισε πλούσιο αρωματικό δυναμικό, κορυφωμένες εντάσεις και αλησμόνητη εκφραστικότητα. Η εξαιρετική ποιότητα του φρούτου, που αποτελεί και το ζητούμενο για κάθε χρονιά, συντέλεσε καθοριστικά στην εξασφάλιση διακριτής δομής επίσης. Τα ελληνικά ερυθρά παρουσιάζονται χωρίς ελλείψεις, ήδη ευχάριστα προσβάσιμα, αλλά και πολλά υποσχόμενα για μελλοντική κατανάλωση. Η συμπύκνωση υποστηρίζει την έντονη προσωπικότητα τους, σεβόμενη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε ποικιλίας, τα οποία και διατηρούνται με καθαρότητα και ακρίβεια.

φωτογραφία: winetaster.gr

Επιδόσεις χωρίς εκπτώσεις

Από τη Νάουσα, το Αμύνταιο και τη Θράκη, έως και την Κρήτη ακόμα, τα κρασιά προερχόμενα κυρίως από γηγενείς ποικιλίες σημειώνουν επιδόσεις ανεξαρτήτως κατηγορίας τιμής και αποτελούν μια θαυμάσια επένδυση για το μέλλον. Τα κρασιά είναι ζωηρά, διατηρούν τις εντάσεις τους στο ποτήρι, με το φρούτο σφριγηλό και υγιές. Θαυμάσια ισορροπημένα, συνοδεύονται από την καλή δουλειά των Ελλήνων οινοποιών, οι οποίοι έχουν βρει όπως φαίνεται τη συνταγή της επιτυχίας!

Η λημνιώνα και το λημνιό, το μαυρούδι, το ξινόμαυρο και το αγιωργίτικο πρόσφεραν από τα καλύτερα δείγματα τους! Τα κρασιά-πρεσβευτές δε, φαίνεται να προορίζονται για το κελάρι, όπου και θα αναμένουν μελλοντικές διακρίσεις! Το 2017 όπως φαίνεται, απαιτεί για τους συλλέκτες έναν συντηρητή αφιερωμένο μόνο σε αυτό! Σε κάθε περίπτωση, δικαιώνεται η σκληρή δουλειά των παραγωγών μας και οι προσπάθειες τους αξίζουν μόνιμη θέση σε κάθε ελληνικό τραπέζι!

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post 2017, ΕΤΟΣ ΟΙΝΙΚΩΝ ΕΠΙΔΟΣΕΩΝ! appeared first on Wine Taster.

Με ένα ποτήρι ανά χείρας όμως, η πειθώ ενισχύεται; Αν το κρασί απαθανατίζεται με τον ανάλογο στόμφο στο instagram, συνοδεύοντας λάγνα βλέμματα με υπαινικτικό μειδίαμα, η επιτυχία μιλά από μόνη της; Η πανδημία του ναρκισσισμού, η χειραγώγηση του εαυτού. Το κρασί στην υπηρεσία του θεάματος. Μα τι θα σκέφτονταν άραγε οι ιδρυτές των εκλεκτών σπιτιών της Καμπανίας αν έβλεπαν τα φίνα κρασιά τους να ρέουν στα πατώματα των κοσμοπολίτικων clubs για τα μάτια του κόσμου; Η ευαισθησία αυτή του κρασιού αποτελεί και την αξία του. Αν η δική μας όμως αξία επιζητά επιβεβαίωση, μπορεί να αντλήσει από εκείνη του κρασιού; Προσφέρεται το κρασί για να αναπληρώσει αυτού του είδους τις «ανάγκες»; Αρκεί μια αυτοφωτογράφιση μαζί με ένα Lafite να αποκαταστήσει τη φήμη μας; Στην εποχή μας, φαίνεται πως ένα «κλικ» μπορεί να αντιγράψει την ίδια τη ζωή! Μπορεί; Μπορεί μια φευγαλέα τάση να οδηγήσει σε αυτοπραγμάτωση; Όταν επιδιώκουμε να αιχμαλωτιστούμε σε μια πόζα με φόντο το κρασί, αντί να το ζήσουμε, το ποτήρι μας τότε είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο;

φωτογραφία: winetaster.gr

Το γοργόν δεν έχει χάρη

«Το τρένο της επιτυχίας δεν περιμένει», μας είπαν. «Όλα θα πρέπει να μας συμβούν γρήγορα», μας είπαν. Τι πιο γρήγορο από ένα φλας; Φορτώσαμε λοιπόν τις ελπίδες μας στην υπερταχεία της υπερέκθεσης και πού την πάμε; Ποιος οδηγεί; Ποιος είπε: «Κάντε στάση να κατεβώ, θα περπατήσω το δρόμο μου κι ας αργήσω»; Και αν δεν υπάρχει επιτυχία με αυτούς τους φαινομενικά «επιβεβλημένους» όρους, πρέπει να την επινοήσουμε; Να παρανοήσουμε; Φευ! Αυτός είναι ο ρόλος του κρασιού στα χρόνια της υπερπροβολής; Επιταχυντής της ματαιοδοξίας; Αντιθέτως, το κρασί πάντα υπήρξε αργό. Τίποτα στο κρασί δεν συμβαίνει γρήγορα! Στον φρουτοχυμό, μπορεί. Ποσώς δε, στο εξαιρετικό κρασί. «Θέλει δουλειά πολλή». Θέλει δεκαετίες, γενιές, στρατιές οραματιστών για να γυρίσει ο ήλιος! Ομοίως, χρειάζεται χρόνος για να εκτιμηθεί. Αλλιώς, και χρυσάφι ακόμα να κρατάμε, θα διαφεύγει ανάμεσα από τα δάχτυλά μας σαν άμμος!

Για το ταξίδι, όχι για την Ιθάκη

Διάφανος ο κόσμος, το κρασί που τον διαπερνά έχει νόημα όταν τον χρωματίζει, όχι όταν τον μεθάει. Μακάρι το κρασί να μπορούσε να αποκαταστήσει αδικίες. Μπορεί όμως να μας ανακουφίσει φωτίζοντας περιοχές όπου η ανθρώπινη δημιουργικότητα υπερβαίνει κάθε ασχήμια. Με την τέχνη του προκαλεί αισιοδοξία και με την τεχνική του εμπνέει. Το κρασί ως ποιοτικός χρόνος, αφορμή συνάντησης με τον χαμένο εαυτό. Αλλά και η καλύτερη αφορμή συνάντησής μας με τους αγαπημένους μας. Μοίρασμα, συντροφικότητα, κουράγιο. Από την ανθρώπινη επαφή, πάντα θα προκύπτουν αξιόλογα αισθήματα για να μας θρέψουν. «Με το κρασί του φίλου ανασταίνεσαι». Ας είναι το κρασί αφορμή για να συναντηθούμε με σκοπό να μοιραστούμε. Ούτε για να καυχηθούμε, ούτε για να εκτονωθούμε.

Διάφανος ο κόσμος, το κρασί που τον διαπερνά έχει νόημα όταν τον χρωματίζει, όχι όταν τον μεθάει.

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ INSTAGRAM appeared first on Wine Taster.

Η μεγάλη χαρά και η μεγάλη λύπη. Το γαϊτανάκι. Μια προγραμματισμένη συνάντηση αναβληθείσα. Χρόνος άχρονος. Μόνο με κενό μοιάζει εκείνη η ώρα που ένα σπουδαίο κρασί λυγίζει, όταν ο χρόνος το κατακερματίζει, το σπάει σε χίλια κομμάτια. Η απώλεια ενός μεγάλου κρασιού, ενός κρασιού που στήριξε ελπίδες -περισσότερο αισιόδοξα από όσο θα επέτρεπε ο ίδιος ο χρόνος- είναι μια εμπειρία. Και αυτό είναι το κρασί, όχι μόνο οι χαρμόσυνες στιγμές ευφορίας. Τιμής ένεκεν λοιπόν σε αυτόν τον συμβολισμό και ο λόγος αυτός.

Αφιέρωμα σε όλες τις στιγμές απογοήτευσης, χάρη στις οποίες το πάθος δικαιώνεται. Εκείνες τις στιγμές που το αντικείμενο γλιστρά από τα ίδια μας τα χέρια, σαν υπενθύμιση πως ποτέ δεν ελέγχουμε τίποτα. Αυτά τα κρασιά που πληγώνουν με την άρνησή τους, διδάσκουν αξίες. Αλησμόνητη και εκείνη η ανείπωτη ματαίωση λόγω ολοκληρωτικής οξείδωσης της μεγάλης Βουργουνδίας που κείτονταν νεκρή στο ποτήρι μου. Δεν ήταν η πρώτη φορά, μήτε θαρρώ η τελευταία, κάθε φορά όμως χαράσσεται η μνήμη. Το κρασί, αν και συντηρημένο με τη δέουσα προσοχή, είχε παραδώσει το πνεύμα του στην ύπουλη διείσδυση του οξυγόνου που είχε αποκλείσει και την παραμικρή ελπίδα να γνωριστούμε μετά από δεκαεπτά έτη! Μεγάλα κρασιά, μεγάλες νίκες, μεγάλες ήττες. Καθώς ένα ακόμα πολύτιμο απόκτημα κατέρρεε με εκκωφαντικό κρότο, η αμηχανία έδειχνε καθαρά την άλλη όψη της απτής πραγματικότητας. Από το ναδίρ στο ζενίθ των προσδοκιών.

Το δεσποτικό Corton στη δύση του. / φωτογραφία: winetaster.gr

Corton συμβολισμών

«Αν δεν το σκότωνε ο χρόνος θα μας έλεγε πολλά», σκέφτηκα. Ο νους μου με πρόδιδε, καθώς το κρασί μίλαγε χωρίς να το ακούω. Η επιβολή του πένθους διαφωτίζει. Τέτοια κρασιά, περιγράφουν τη διαδρομή με τις λύπες και τις απώλειες, την καρδιά του επαγγέλματος. Το μεγαλοπρεπές Corton-charlemagne του Jadot από το μακρινό 2004, κατανικημένο, υπερασπιζόταν το μεγαλείο του στα γόνατα. Το λευκό των λευκών, το κρασί που θεωρητικά εξελίσσεται για μια εικοσαετία, προτίμησε την εξαίρεση. Το ρίσκο δεν απέδωσε, μήτε η επένδυση. Συμβαίνει πιο συχνά από όσο ενδεχομένως φαντάζεται όποιος επενδύει σε φιάλες σπανιότητας. Τα υποσχόμενα αυτά κρασιά, πολλές φορές ταυτίζονται με τη ψευδαίσθηση πως μπορούν να νικήσουν τον χρόνο. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να τον νικήσει. Μέσα στη φιάλη κατοικεί ένας άλλος Θεός. Πεθαίνει λοιπόν ένα Corton; 

Κρασιά που μας σημάδεψαν, είτε τα δοκιμάσαμε είτε όχι, δεν πεθαίνουν. Περισσότερο μας καθορίζουν άλλωστε οι ήττες και η στάση μας τότε, παρά οι νίκες μας. Οφείλουμε πολλά στις επίπονες εμπειρίες, εκείνες που οριοθετούν την αλήθεια. Το βίωμα το ανυπόκριτο, αυτό συμβολίζει εκείνο το Corton. Το μέτρο. Μέτρον άριστον. Όλα στο χρόνο τους. Κάθε κορυφή απαιτεί υψηλό ρίσκο, εκεί όπου το οξυγόνο στερεύει. Ο κίνδυνος της κατάρρευσης ελλοχεύει ακόμα κι ένα βήμα πριν την υπέρτατη απόλαυση! Η φθορά καραδοκεί και πίσω από τις πιο πολυτελείς βιτρίνες.

Πολλές φορές η νίκη κρύβεται στην ήττα. / φωτ.: winetaster

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΟΤΑΝ ΛΥΓΙΣΕ ΤΟ CORTON appeared first on Wine Taster.

Όσο κι αν η κριτική αντιμετωπίζεται κάποιες φορές με καχυποψία ή σκεπτικισμό, καθώς φύσει και θέσει είναι λογικό να ασκεί πιέσεις, δεν παύει να έχει ως πρωταρχικό της μέλημα τη βελτίωση των κακώς κειμένων του αντικειμένου της. Η παρούσα γραφή αναφέρεται στα κρασιά «οδοστρωτήρες», που με περίσσια «αυτοπεποίθηση» εισβάλουν στο ποτήρι μας σαν ταύροι σε υαλοπωλείο.

Τα υπερβολικά και διαχυτικά κρασιά. Αυτά που με «φουσκωμένο στήθος» απαιτούν σεβασμό. Την ίδια ώρα εμφανίζονται αντιφατικά, ασταθή, με αμφίβολη ισορροπία, με υπερβολικό σώμα και υψηλό αλκοόλ, που εξυπηρετούν τη δημιουργία εντυπώσεων στο στόμα. Κρασιά με θολό, συγκεχυμένο ή και υπερώριμο φρούτο, ενίοτε μονοδιάστατα, με την εξέλιξη που υπόσχονται να αναμένεται χωρίς να έρχεται ποτέ. Κρασιά με χρυσοποίκιλτες ετικέτες, σφραγισμένα με βουλοκέρι, απολύτως σίγουρα πως ο χρόνος θα τα δικαιώσει. Εξέχουσες οινικές οντότητες a priori, μόνο και μόνο επειδή επιδιώκουν να επιβληθούν άγαρμπα, με τη θέρμη της αλκοόλης να επιβάλλει την τάξη…!

Η πρόκληση εν προκειμένω, αφορά την ανατροπή ενός προτύπου απλοποίησης και ευκολίας, με αποκλειστικό στόχο την τυφλή εμπορευματοποίηση του κρασιού και τη σύνδεσή του με νεόκοπους ουρανίσκους. Ένας άδειος όγκος, όσο επιβλητικός κι αν φαίνεται σε πρώτο χρόνο, δεν παύει να είναι άδειος, άρα άχαρος. Η ένδειά του μοιραία θα αποκαλυφθεί. Ποιο το νόημα λοιπόν; Ζητούμενο είναι το υγιές οινικό σύνολο, με ουσία και περιεχόμενο, που δεν προκαλεί, αλλά εμπνέει με τον χαρακτήρα του.

Η δήθεν συμπύκνωση

Όταν τα πολλαπλά επιμέρους στοιχεία που απαρτίζουν ένα πολύπλοκο κρασί συγκλίνουν με συγχρονισμό, έτσι εστιασμένα ώστε να εκφράσουν ενωμένα το οινικό σύνολο στη βέλτιστη εκδοχή του, λέγεται «συγκέντρωση». Χωρίς συγκέντρωση, πολυπλοκότητα και άρτια δομή, δεν νοείται συμπύκνωση. Μόνο όταν διακρίνονται όλα τα επίπεδα από τα οποία δομείται το κρασί αυτό, ενωμένα σε μια ιδανική συγκυρία, προσφέροντας μέγιστη απόλαυση και ολοκληρωμένη εμπειρία, οι λέξεις «συγκέντρωση» και «συμπύκνωση» επαληθεύονται.

Πολλές φορές, η αίσθηση της φερόμενης συμπύκνωσης, επιχειρείται να αναπαραχθεί σε κρασιά που μιμούνται ουσιαστικά εκείνα που το πέτυχαν. Πρόκειται δηλαδή για μια ατυχή προσπάθεια να σταθούν δίπλα στα πρότυπά τους, ενώ επιλέγουν τη σύντομη οδό για να το πετύχουν. Έτσι, η ευκαιριακή αυτή προσέγγιση, που μοιάζει περισσότερο με καλοπιάσματα, παρά με ανάπτυξη αυτού καθεαυτού του κρασιού, μοιάζει με σύντομη ιστορία που εξαντλείται στην εισαγωγή της.

Ζητείται ποιοτικό φρούτο!

Σε αυτά τα κρασιά-bodybuilders, που η δοκιμή τους ισοδυναμεί με γροθιά στο στομάχι, η γοητεία έχει χαθεί οριστικά πίσω από τα μπράτσα τους. Σε αυτά λοιπόν τα πληθωρικά κρασιά των ευμεγεθών αναλογιών, γνωστών και ως «μπρούσκων», το φρούτο επιβάλλεται όχι με την ένταση και την καθαρότητά του, αλλά με τη «γλύκα» του. Απευθυνόμενα λοιπόν στον ανυποψίαστο δοκιμαστή, ο οποίος πρωτογνωρίζεται με την παλέτα του και αναγνωρίζει για «καλό» το «γλυκό», τον συγκινούν. Έτσι έχουμε ξηρά κρασιά με φρούτο όψιμης ωρίμανσης, δηλαδή σε μορφή ζαχαρωτών και μαρμελάδων, τα όποια ξεπηδούν θαρρείς από τη φιάλη του κρασιού αντί του βάζου της αγαπημένης μας γιαγιάς. Επακόλουθο της επιλογής αυτής είναι η ποσότητα των σακχάρων να είναι υψηλότερη και να παραπλανά το στόμα δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση πληρότητας. Με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά κρύβουν τις ατέλειες και τις αδυναμίες τους.

Εν κατακλείδι

Η αναφορά αυτή κλείνει με επίκληση στην αισθητική, την οποία και οφείλει η οινολογία να υπηρετεί, αλλά και με την πίστη πως το κρασί είναι φορέας πολιτισμού. Δεν αποτελεί ευκαιριακό μέσο επίδειξης δύναμης, ούτε φαντασμαγορικό πυροτέχνημα. Τέτοιες τακτικές θίγουν την υπόσταση του. Όλα αυτά άλλωστε, είναι καταδικασμένα να εξαντλούνται γρήγορα και να σβήνουν μαζί με το τέλος της παράστασης. Το κρασί έχει θεωρία και πράξη. Ένα σοβαρό κρασί έχει αρχή, μέση και τέλος. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, τα εμπορικά χειριστικά tricks υποτιμούν τον σκεπτόμενο καταναλωτή, αλλά και το ίδιο το κρασί. Φυσικά και τα κρασιά δημιουργούνται για να πωληθούν, αλλά για να πετύχουν, πρέπει πρωτίστως να ανταγωνιστούν μεταξύ τους με όρους ποιότητας. Υπάρχει δε μεγαλύτερη επιτυχία από το να απολαμβάνει κανείς ευπώλητα κρασιά που σαγηνεύουν με τον χαρακτήρα, την αυθεντικότητα και την τιμιότητά τους; 

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΠΟΜΠΩΔΗ ΚΡΑΣΙΑ, ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ; appeared first on Wine Taster.

Η μεγάλη γεύση είναι πρωτίστως η αληθινή. Μια γεύση αλησμόνητη, εκείνη που στέκεται σαν βάλσαμο στην ανταριασμένη μας ψυχή. Αυτή, αυτή η απροσποίητη μπουκιά που μας έστερξε, η καθησυχαστική, εκείνη που δεν υπόσχεται πολλά και τα προσφέρει όλα. Από χέρια γνωστά ή άγνωστα, που θες να τα ασπαστείς για το καλό που σου πρόσφεραν. Η μεγάλη γεύση, χωρίς ποτέ να είναι δάσκαλος, είναι το μάθημα: πως αξίζει να σε θυμούνται γιατί τους φρόντισες, όχι γιατί τους πόνεσες.

Μα μπορεί η γεύση να λυτρώσει; Μπορεί να υπερβεί τα στενά όρια που συνήθως της επιβάλλουμε; Κι όμως, κάθε κρασί, κάθε πιάτο, μας προσεγγίζει όπως ένας άνθρωπος. Συνοδεύεται από μια αύρα, από προθέσεις, μιλάει και ακούγεται. Από τα λεγόμενά του, εκδηλώνεται ο χαρακτήρας, οι εμπειρίες των δημιουργών του, το ήθος. Η νοστιμιά συνδέεται με τα αισθήματα που γεννά αυτή η γνωριμία, αυτά θυμόμαστε και αυτά συνδέουμε με τη γεύση. Τι άλλο είναι η γεύση εκτός από βιώματα που είτε μας ευχαρίστησαν, είτε μας πλήγωσαν; Τις μεγάλες γεύσεις δε, τις παντρευόμαστε!

φωτογραφία: winetaster.gr

Το μέτρο της γεύσης

Μέτρο δε σημαίνει έλλειψη, ούτε στέρηση, αντιθέτως σημαίνει πληρότητα, επάρκεια, αυτοπεποίθηση. Το μέτρο είναι ένδειξη πως δεν υπάρχουν ελλείψεις που χρειάζεται να καλυφθούν όπως – όπως, πως δίνεται χώρος σε όλα τα μέρη ενός γαστρονομικού συνόλου να εκφρασθούν και να αναδειχθούν ισότιμα. Σημαίνει πως τίποτα δεν επικρατεί έναντι άλλων, πως όλα συνυπάρχουν αρμονικά. Έτσι φυσικά προκύπτει και το ζήτημα της πολυπόθητης «ισορροπίας», άρα και της ομορφιάς. Η ομορφιά σε μια δημιουργία αφορά κυρίως την ουσία της, όχι μόνο τις καλές εντυπώσεις. Η υπερβολή στη χρήση υλικών ή τεχνικών ενός γαστρονομικού πιάτου ή κρασιού, δεν το καθιστούν οπωσδήποτε «αριστούργημα». Ο έλεγχος και η τιθάσευση όποιας τάσης για υπερβολή ή επίδειξη, είναι προσόν. Τι είναι γευστικό λοιπόν; Η συνέπεια, η τήρηση των αναλογιών και η εκπλήρωση των προσδοκιών που το ίδιο το πιάτο και το κρασί δημιουργούν. Όταν το ένστικτο του δοκιμαστή δικαιώνεται, παραδομένο στα εύηχα αρπίσματα μιας μελωδικής γαστρονομικής σύνθεσης που αδυνατεί να ξεχάσει, τότε η γεύση νικά!

Μέτρο δε σημαίνει έλλειψη, ούτε στέρηση, αντιθέτως σημαίνει πληρότητα, επάρκεια, αυτοπεποίθηση.

Το περιβάλλον και η αξία του

Μια στιγμή είναι εκείνη που μετουσιώνεται σε πολύτιμη μνήμη, η γεύση που μας σημάδεψε. Εκείνη η ανεπανάληπτη εμπειρία που μας ακολουθά χρόνια μετά και τροφοδοτεί τη νοσταλγία μας. Τέτοια εμπειρία, δεν θα μπορούσε να μην σχετίζεται με τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους που γνωρίσαμε σε αυτό το ταξίδι. Ο άνθρωπος άλλωστε είναι η αφετηρία και ο προορισμός εκείνου που ονομάζουμε «γεύση». Έτσι νοείται η γεύση, ακριβώς για αυτό υπάρχει, γεννημένη για να ευχαριστήσει. Από τη στιγμή που η γαστρονομία εξαρτάται πλήρως από την αμφίδρομη σχέση με τον φιλοξενούμενό της, η οικειότητα μεταξύ τους κρίνεται αναγκαία προϋπόθεση για να οδηγήσει στην απόλαυση. Κατόπιν τούτου, η γαστρονομία δεν έχει υπόσταση αν δεν αναγνωρίζει πως ένα βασικό της κομμάτι βρίσκεται ήδη στα χέρια του ανθρώπου που καλείται να ικανοποιήσει. Η δυναμική αυτής της απαιτητικής σχέσης δεν έχει όρια και στην επιτυχημένη της λειτουργία κρύβεται η πηγή από όπου αναβλύζει το συναίσθημα.

Από τη στιγμή που το ευρύτερο περιβάλλον αποτελεί κρίσιμο παράγοντα που συμβάλλει καθοριστικά στον τρόπο που προσλαμβάνουμε ερεθίσματα, δεν μπορεί να παραβλεφθεί η αξία του όταν επιζητούμε την ανάδειξη μιας γευστικής εμπειρίας. Όταν αναφερόμαστε στο περιβάλλον, δεν εννοούμε μόνο την καλαισθησία ενός χώρου, την άνεση ή το είδος της μουσικής, το κατάλληλο σερβίτσιο και το σωστό ποτήρι. Περιβάλλον είναι η εποχή. Ο καταλύτης της ώρας και της στιγμής, εκείνη η μοναδική σπίθα που ηλεκτρίζει την επαφή μας με την εκάστοτε δημιουργία και την καθορίζει. Η αλληλεπίδραση με την καθεστηκυία νοοτροπία, αλλά και με την μοναδικότητα της προσωπικότητας καθενός εξ ημών ξεχωριστά. Το βιοτικό επίπεδο είναι περιβάλλον. Ένας κρίσιμος παράγοντας που μας εκθέτει σε διαφορετικές εμπειρίες που διαμορφώνουν το κριτήριό μας. Η εποχή μας, που κατακλύζεται από την αίσθηση πως όλα συμβαίνουν, αλλά δύσκολα κάτι μακροημερεύει, μας τονίζει πως: η «γεύση» δεν είναι φετίχ και αξίζει σεβασμού περισσότερο από ποτέ!

-Κείμενα και φωτογραφίες του παρόντος αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία αποκλειστικά του winetaster.gr-

The post ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΥΣΗ appeared first on Wine Taster.